ფრენო...

მე მინდა სახლი, რომიქიდან სადმეგავიქცე.

2012-01-20T03:24:00.002+04:00

იყავი ჩემი სახლი

უბრალო, თბილი, მშვიდი

და შევიფარებთ ღამით , ფეხებ მოყინულ ჩიტებს.

: /

2012-01-15T14:56:00.001+04:00

ჰომეც ველოდებიდა სულვფიქრობრომ გადავიტანამ

ზამთარს

მივდაივარდა ნაყინსვჭამხოლმე

ალუბლისდა

მაგდროსხანდახან გგონიარო გარეთაცთბილადა

ბალახშიცშეგიძლია დაწვედა ცხვირიჩაყო.

იცირა

არაუშავსრომ ვაფუჭებთხოლმე რაღაცებს

მარტიცცივი იქნებადა

ხეებიმეცოდება

მერ უცბადდათბება კვირტებსგამოიტანენდა მერე მოყინავს

ზამთარირო გვატყუებსრო

ვითომწავედიოდა სინამდვილეში დამალულიარო

შენგეგონოს მოვიდაგაზაფხულიოდა მოვიდესდა გაგყინოს.

ისარმომწონსკიდე

ანდაზა

ერთიმერცხალირომ ვერმოიყვანს გაზაფხულს

მემგონიმოიყვანს.

სოფელში თურმე პაპაჩემს მიჩვეულიყავდა მერცხალიდა ფეხზეწითელი ნაჭერი შეუბამსდა იმითცნობდა ყოველწელს მოდიოდა და მერეარ მოვიდა ერთწელსდა იმწელსმოკვდა პაპაჩემი :/

ჰოდა

არაუშავს

განაიმიტორო მართლარაუშავს

უბრალოდ ხომარისრომ მტკივნეულირაღაცები არშეგიძლია რომგახსოვდეს

ჰოდაარ გახსოვს

გამოზამთრება კარგისიტყვაა

ერთხელრომ წერილი მომივიდეს

აინამდვილი

კონვერტშიდა ლამაზიმარკით

დაეს ეწეროს

"გატყობინებ,რომ გამოიზამთრეს შენმა ჩიტებმა".

ზოგჯერისიც მიფიქრიარო

იქნებ მართლავარსებობ.

მგონი საერთოდ მთავარიარო

ადამიანი ქალაქშიარუნდა კვდებოდეს,

და მეტიარაფერი

არდავიწყების სიმღერა

2011-12-27T03:05:00.004+04:00

მეგობრისტუალეტში დაგდებული წიგნისკითხვა

კარგია მიტუმეტეს თუ

ინტერვიუა დეფი გოგიბერდაშვილთან

რასგვეუბნება დეფი?

რა არის თქვენთვის მამრობითი სქესის ადამიანსი ყველაზე მნიშვნელოვანი?

–: კეთილშობილება!

მდედრობითი სქესის ადამიანსი?

:– კეთილშობილება !

გჯერათ რევოლუციების?

:– მე თვითონ ვარ რევოლუცია.

მაგფურცელსვხევ და ტუალეტშივრეცხავ.

შენხარ რევოლუცია

ოკ.

მენივთებივარ და ადამიანები

ნივთებიმქმნის მე

ყოველდღე სხვადასხვა

და ნივთები

ყოფილინივთები

ყოფილიადამიანები ქმნიან წარსულს

თუგუშინ ვიყავი სამარშუტოტაქსი

ავტობუსი

მარიამი სალომე

თვალში ჩასაწვეთებელი წამალი

დღეს კაცივარ გაჩერებაზე

ცხვირზე რომჰკიდია მოუწმენდავი წვეთი

დღეს ზოლებიანი სვიტრივარ

და კომბინიზონი

და კიკინა :/

საერთოდ ამაზეარ მინდოდა წერა

უბრალოდუნდა მეთქვარომ არ დამავიწყდი

ისე.

გიტხარი.

საერთოდმგონი ველურივარ

რავიცი ტუარსებობს მოწოდებით ველური

თუარ არსებობს მევიქნები და იარსებებს.

ხშირად მიხვდება ოცნებისთემა

ბოლო დროა

ბოლობოლობოლო

დროარომ ოცნებაზე ჩემსგარსემო ხშირადლაპარაკობენ

ვიცი ოცნების განმარტება

მართლავიცი

ეგეტიცუდი რამეც არარის როგორციყენებენ

მოკლედრა

არვოცნებობ განასკუტრებულ არაფერზე

მოკლეოცნება მაქვს

და შტერი.

აიისხო არისრომ ტყესთან ვცხნოვრობ სადმე ჯანდაბაში

მაგრამ ბაღირომმაქვს მგონიმაგაზე არმთქვამს

რაცმთავარია მარწყვი მაქვს ადრგული

საერთოდარ მიყვარს მარწყვი

არცშე3ჭამ

უბრალოდმაქვსრა

და ვუვლი

ტყეშირომ ველური მარწყვია იმასაც ვკრეფ

აიის დებილი კაბა მაცვია 12 წლიასა რომმეცვა ხოლმე

და ფეხშისველიდავდივარ.

ხეებიცბევრიმაქვს.

ხომაგარი ოცნებაა

რავქნა ამზამთარში სადწავიდე და ვიარო ფეხშისველმა

სადვიპოვო ბალახი

ანისკაბა როგორჩავიცვა

არავისშევაწუხებ არადა.

მგონი მარწყვისმოვლა გამომივა.

იცირამინდა ერთხელ დაგისვა

და გკიტხორომ

ამხელა ტკივილი ვისგაუგია მეთქი

და მეგონოს რომ მიპასუხებ

რომ ამიხსნი რამენაირად რავი

რომ გაუგია კიარა ეგრეუნდა იყოს

ეგრე ყრუტკივილში უნდავიცხოვროთო.

დადავწყნარდები და აღარშემეშინდება.

წერაცაღარ შემიძლია.

არცარაფრის ახსნა

არცკიტხვებზე პასუხიმაქვს

ჩემსკიტხვებზე კიარა იმაზე

რომმეკითხებიან

არმაქვსდა

არცძალა.

მაგრამ რატომღაც არვდარდობახლა და მგონიარომ

გაზაფხულთანერთად

შევხორცდები

ტყეშიწავალ

წავალატყეში.

როგორარ მიყვარს მარწყვი.

მეზიზღება ქალაქიც

არვარ მტვრის ადამიანი

მტვერიდა ხმაური მკლავს.

ვაგონივაგონი

გზები.

საწოლისაცკი მეშინია.

უკაცრავად

ერთიცალი მარწყვი ხომარ გენქბათ

თან რომ ვატარო

ისე უბრალოდ?

ამზამთარში .

მედა ძეგლი

2011-12-24T02:15:00.003+04:00

სუკუნეობით ფილტვებში დაგროვილი სიჩუმე

მწამლავს

ხველება უფრო ძლიერდება როცა ყინავს

ფრთხილად უნდა ვიყო

ცხოვრება

კარადაში ჩავკეტო ღამის ფრინველებთან,

შევამოწმო დაწოლისას.

დაწოლა ნიშნავს

მიწაში ჩაზრდას

შენი ძვლების

ძირგამომპალი სახლივით ჭრიალს

ქარის ყოველ დაბერვაზე რომ წასაქცევად ემზადება.

ყველაფერი რაც მავიწყდება

ტანზე მტვერივით მელექება,

თვალებში ჩამდის.

ვფიქრობ გამხდარ ქალზე

რომელიც კედლებს ეხეთქება.

შემთხვევით მუხლის მირტყმამაც

საწოლზე

შეიძლება გაგრძნობინოს რომ ცოცხალიხარ

და საკუთარი თავი შეგაცოდოს.

ნახევარი კილო რეალობის სეგრძნება ამიწონეთ

დასაწყისითვის

გეთაყვა.

გეთაყვა

ფილთაქვა.

ძილიდავკარგე

ძალიდიავკარგე

ანგაიქცა

ან მომპარეს

ძილსაც წავიღებ

რამდენიმე წლიანს თუშეიზლება

სამწუხაროა რომ ჩამოსასხმელი

სიმსვიდე აღარგაქვთ

სამწუხაროა.

მადლობა ზამთარს თბილი დღისთვის:/

2011-12-15T02:56:00.002+04:00

დაიძინერა ფრენო

თავიდამანებე.

ესეიგი

მაგარი სიტყვაა

თითქოს მანამდე უკვე რამე თქვი

და ახლა მეორენაირად ამბობ.

ესეიგი

რა მენატრება მე

ფეხშიშველი სიარული

მგონი "ნასკები" მძულს.

დღეს ვუსმენდი ლექციას

სადაც ლაპარაკი იყო თვითრეალიზებულ ადამიანებზე

ძალიან სასაცილოდ მეჩვენება

თვითრეალიზებული ადამიანის ფორმულა

გადავწყვიტე საკუტარი ტავისტვისაც შევქმნა ერთიე გეთი

ესეიგი

თვითრეალიზებული ვარ როცა

დავდივარ ფეხშიშველი,

როცა ვუყურებ ხეებს

როცა ხმაური არ მაშინებს

როცა მძინავს უსიზმროდ

როცა ჰამაკსი ვწევარ

როცა ბალახი არის მწვანე

როცა თვალები არ მგონია მორევი

როცა ხელჩაკიდებული მივდივარ

როცა არ მიწევს ლაპარაკი

და არც ლაპარაკის მოსმენა

ძალიან სულელური სია გამომივიდა

კიდევ უფრო სულელური რარაცების დამატება რომ არ მომიხდეს

ვწვები.

ძალიან მენატრება

ჩემი ჩიტი

და ფისო

სასაცილო სიტყვაა თვითრეალიზება

საკუთარი თავის გარეალურება

ნეტავ ვინმე თვითრეალიზებულს თუ დავინახავ ვიცნობ?

ვთვლი რომ ეგენი წესით რამე გარეგნული ნიშნით უნდ აგამოირჩეოდნენ

რომ ვიცნო და ვკითხო თავს როგორ გრძნობს

მაგალითად

სუნი უნდა ასდიოდეთ

თვითკმაყოფილების და გაბღენძილებმა უნდა იარონ.

ალბათ მე მშურს ბედნიერების

რომელიც მოიგონეს

და ეჭვი აღარ შეიტანეს რომ არსებობს.

მერომ ჩემი ბედნიერება მაქვს

არ მაძლიერებს.

ძილინების

ფრენო.

შეძახილმახერომგაახმო.

2011-12-06T02:40:00.000+04:00

ვეღარ გადავეჩვიე სიტყვების სირთულის

მიხედვით დალაგებას.

ყოველ ღამით მუჭით მომაქვს რაც მიგროვებია

და იატაკზე ვყრი.

არადა თითქოს მარტივია, თავიდან იწყებ

უმნიშვნელო, მოკლე სიტყვებით

როგორიცარის

ცა

ხე

გზა

მე

კენჭი

მერე უნდა გაართულო

კარგად მოზებნო , რა დაგიგროვდა

ხანდახა უცნაურს სიტყვასაც შეხვდები

და უნდა დააკვირდე

უცნაური სიტყვებისთვის ცალკე ყუთი მაქვს

დღეს შიგნით ჩავყრი

თავისუფლებას

თანასწორობას

ინტელექტს

ობიექტურობას

ელემენტარულს

და

შროშანს.

ასეთი სიტყვები საშიშიცაა

თუ დიდ ხანს უტრიალებ

შეიძლება მიეჩვიო და უცბად აღმოაჩინო რომ როცა იღვიძებ

შენს ტანზე წურბელებივით გახვევია.

ძალიანმიყვარს

სიტყვები რომლებსაც არაფრისებს ვეძახი

მაგათთვის წითელი ყუთი მაქვს

დღეს ასეთი სიტყვები ბევრი არ დამიგროვდა

მეც

რატომ

კარგი

არაუშავს

მოვდივარ

და

ნესტი.

ზოგჯერ სიტყვები სულაც არ მომაქვს სახლში

პირველივე შემხვედრ სანაგვეში ვყრი

და ველოდები კიდეც როდის წაიღებენ.

საერთოდ სანაგვეებზე ბევრი მაქვს სათქმელი

ერთხელაც მოვხსნი ჩემს ყუთებს პირს და

დავალაგებ ამ სიტყვებს

ისე რომ გასაგები გახდეს.

მთავარია

არასოდეს შევინახო

სიტყვა

ჩიტი

თორემ ერთი შეხება და

საპნის ბუშტივით გამისკდება

თვალებს ამიწვავს.

საბოლოო სიტყვა

ძილი

ლოდინი ჩვენი არსობისა

2011-12-06T02:11:00.002+04:00

ამოცანა გვეუბნება :

რას ელოდებიან

ადამიანები .

მოცემულობა :

პირველი : ადამიანები ელოდებიან

ავტობუსებს

მეორე : ადამიანები ელოდებიან სიმშვიდეს.

ამოცანა გვეკითხება –

თუ ადამიანები ავტობუსს ელოდებიან არასწორ გაჩერებაზე

, თანაც ზამთარში

როგორი იქნება ამოხსნა?

და ამოცანა გვეკითხება

ვუთხრათ თუ არა ადამიანებს რომ სიმშვიდე

არასდროს ჩამოივლის

იქ სადაც ელოდებიან?

პასუხი : ამოცანას ამოხსნა არ აქვს.

ზღაპარი მოწყენილ ხოჭოზე

2011-11-29T01:14:00.002+04:00

იყო ერთი ხოჭო. თან იყო და თან არც იყო. როგორც ზღაპრებშია.

ხოჭო სევდიანი იყო და მახინჯი. წვიმის დროს მოწყვეტილი ფოთლის ქვეშ იმალებოდა და როცა წვიმა გადაიღებდა დარჩენილ წვეთებში ყურებით ერთობოდა. შავი იყო ხოჭო და პატარა.

ერთხელ ხოჭომ გადაწყვიტა აღარ ყოფილიყო სევდიანი და თავისთვის სახელი მოეძებნა, მას სადღაც გაეგონა რომ როცა ვინმე უყვართ სახელს არქმევენ და რადგან არავინ ჰყავდა ასეთი თვითონ წავიდა სახელის მოსაძებნად. თან არაფერი წაუღია და არც არავის დამშვიდობებია, რადგან არც სახლი ჰქონდა და არც მეგობრები ჰყავდა.

ხოჭო აქამდეც ბევრგან იყო ნამყოფი.

ბევრი ხე ენახა და ბევრი ბუჩქი, მაგრამ მხოლოდ სმენოდა ადამიანებზე.

პატარა ხოჭოებს მაშინ უყვებოდნენ ბებიები ზღაპრებს ადამიანებზე როცა ისინი საჭმელს არ ჭამდნენ

და ეტყოდნენ ხოლმე

თუ არ შეჭამ მოვა ადამიანი და ჩუსტს ჩაგცხებსო.

ჩუსტი ადამიანის მთავარი იარაღი იყო, ერთი შეხედვით უწყინარი და სასარგებლოც კი, მაგრამ ხოჭოებისთვის შემზარავი.

მიდიოდა ხოჭო და თან ფიქრობდა იმ ლამაზ სახელზე რომელსაც დაარქმევდნენ

ფიქრებში გართული ხან მადისაღმძვრელ ნეხვს ისეც ჩაუვლიდა ვერც შენიშნავდა

და ბოლოს ძალიან ღრმა ორმოში ჩავარდა.

დიდი ხანი მიფრინავდა ფსკერამდე ხოჭო და ბოლოს ისე მწარედ დაეცა, სამი ფეხი მაინც მოიტეხა.

დაიწყო ხოჭომ ტირილი.

მარტო ვარ, ფიქრობდა აქ ვინ მიპოვნის, ვერც ავცოცდები ამსიღრმე ორმოდან

აქ მოვკვდები და ვერასდროს ვიპოვი ჩემს სახელს.

როგორ მარტოობაშინც გავიზარდე ისე მოვკვდები.

იქ, ზემოთ საჭმელი მაინც მქონდა და შემეძლო ქვიმის წვეთებთან მეთამაშა

ახლა კი ჩემი საშველი არ არისო.

ასეთ მწარე ფიქრებსი ცაეძინა ხოჭოს

იმაზე უფრო სევდიანს, ვიდრე ჩვენრომ გავიცანით მაშინ იყო.

პირველი სევდის დასასრული.

:/

2011-11-25T02:40:00.002+04:00

ის როგორ არის

–ერთი სიტყვაც რომ საკმარისია

და გაჩერდები.

გამარჯობა დღეო

2011-11-20T23:33:00.002+04:00

მე ისევ ცარიელი ვდგავარ შენს წინაშე .

ხანდახან, როცა რაღაც უაზროდ ცხადს და ნათელს, ისეთს აქამდე რომ "მალავდი" ...ეტყვი საკუთარ თავს...როგორ ისვენებს ხოლმე ის მახინჯი სიცარიელე რაც ადამიანებს მოაქვთ.

თქმაკიარა

ამოთქმამინდა

და არშემიძლია.

ფრენო,

რა მძიმე ხარ როცა იღლები.

ყვითელი.

2011-10-31T01:58:00.002+04:00

ძაღლს ფუნთუშა ვუყიდე და არშეჭამა.

მერე ნაცნობი მოვიდა და მიტხრარომ

რამდენიმე თვეა ცუდადაა ესძაღლი.

არმინახავს

ისეთი სევდიანი თვალები არასდროს

როგორც მაგძაღლს ჰქონდა

ცხვირთან მივუტანე ფუნთუშა.

თათი დაადო და თვალები დახუჭა,

იწვა ქუთის ნარჩენებზე

და ჩვენ მივდიოდით

ყველა მიდიოდა.

თვალებიკი არა

ორი სამყარო იყო'აღმოუჩენელი

და დაკარგული

ჩუმად და მტკივნეულად მშვიდად.

მეცასე დავხუჭავ თვალებს ალბათ.

თვალები დახუჭა ქალმადა მოკვდა.

მახსენდება.

ამსიყვითლე შემოდგომაში.

წერილი ფრენოს

2011-10-30T03:14:00.005+04:00

გამარჯობა ფრენო

როგორ ხარ.

მართლა მაინტერესებს, არ გატყუებ.

სიგარეტი აღარ გაქვს და სჯობს დაიძინო.

დაბადების დღე უნდა მოგილოცო.

საჩუქარიცმაქვს შენთვის.

ტყეშიწაგიყვან ფრენო, გპირდები.

არმინდა ასე მეცოდებოდე, მოდი მხარზე გაკოცებ და დავიძინოთ.

ძალიან ბევრი რამის თქმა მინდა.

ხომიცი როგორ მიჭირს ლაპარაკი, სიტყვები სულ მავიწყდება

მავიწყდება და

არც გახსენება მინდა.

ხეები მაინც დამესიზმრებოდეს.

ნუიქნები სევდიანი, მითუმეტეს როცა ცივა

როცა ზამთარი აუცილებლად უნდა მოვიდეს.

მარტო ნუიქნები.

მერერა რომ შენსმუხლებზე ჩიტები აღარსხდებიან

მერე რა ფრენო.

ქუჩაში შემხვედრ ძაღლებზე იფიქრე.

ჯერ შემოდგომაა

არუყურო უფოთლო ხეებს

მითუმეტეს შემტხვევით მოწყვეტილი ფოთოლი არ დაინახო

ან შემთხვევით არ დაგეცეს.

მიწიდან ფოთლები აკრიფე და ხეებს მიამაგრე

ფერირომ გადაუვათ

გავაფერადებთ.

ფრენო

უნდა ვიცხოვროთ და მომეხმარე რა.

ხანდახანთუ გაწვალებ არიფიქრო არ მიყვარდე.

გაგეყინა ხელები.

ხანდახან მგონია , უნდა გადავრჩეთ.

კიარ მგონია ვიციხოლმე

რომ გადავრჩებით

და გზას ვაგრძელებ, მითუმეტეს თუწვიმს

სულაღარ მესმის ქუჩა

ხმაური

არაფერიმესმის რაცარ მინდა

და თვალებში ჩაცვენილი წვეთებივარ.

მაგდროს მინდა გითხრახოლმე

გადავრჩებით.

სულვივლი ასე

და ვივლი, ვივლი სულვივლი ასე

სანამ საკუთარ თავსაც გავცდები.

ნუიქნები სევდიანი ფრენო

მითუმეტეს როცაცივა

როცა არც ადგილია რომ დაიმალო.

ჩაი დავლიოთ, ოდნავ მწარე.

დღეს შევეცდები არგეშინოდეს

ვიფქრობ მაგით იმას ვერ ვუშველი ამდენი ხანი რომგაცხოვრე

მაგრამ მიხვდებიმაინც

არგტოვებ.

თმასდაგვარცხნი.

დაგაძინებ.

მიწისსუნი მენატრება

და ბალახის

მიწაზეძილი

სახით

მწერები თმაში

ტურების ხმა

და ობობასთან თამაში.

სოფელშიმინდა

ბებოსთან

მინდავუყურო წიწილებს როგორდასდევს წვიმაში

და კრუხი როგორდასდევს ბებოს.

დილითრომ გამეღვიძება დავინახო რომმიყურებს

და მერე მჭადიგამომიცხოს

რაღაცნაირი სუნით

ვაზის ფოთოლში

და შუაზე გავტეხო და ორთქლს სახე მივუშვირო.

ჰამაკში ვიჯდე და ბებო მაქანავებდეს

როგორცშეუძლია

თავის სუსტიხელებით.

აივნის მოაჯირზე მენატრება ჯდომა და ციცინათელების ყურება

უგემური და ვადაგასული ყავა

და ალუბლისმურაბა.

გამარჯობაფრენო

ნუგეშინია.

ნუდაიღლები

აქვარ

და ხელსმოგკიდებ.

გადავიტანთ ცხოვრებას.

სადმე გადაგმალავ.

ღამემშვიდი ფრენო.

ასეთია

ჩემისიყვარული.

ქარი ყველაფერს და ყველას ერჩის

2011-10-21T01:37:00.001+04:00

გამარჯობა

ზამთარი მოდის.

მეშინია.

ქარი ყველაფერს და ყველას ერჩის

2011-10-21T01:37:00.000+04:00

გამარჯობა

ზამთარი მოდის.

მეშინია.

აი აქ, ადგილი შეარჩიე და გაჩერდი.

2011-10-18T03:00:00.001+04:00

არ დამთავრდა
ეს დაცემენტებული, ტრიალი მინდორი,
ყოველ მეორე წელს ზედ უფსკრულის პირას გაშეშება
მარილის სვეტად
(უკან ნუ მიიხედავ,
სოდომი წინაც ბევრგანაა).
ორი პური, ცოტა წყალი
და უსასრულო გზა დაწყებულია.
დროდადრო შეგხვდებიან,
გეტყვიან, რომ შენი სჯერათ
და შენც დარცხვენილი,
იძულებული გახდები, გააგრძელო
ეს დაცემენტებული და ტრიალი წამება.
ნუ ზუზუნებ,
როგორც შემოდგომის ბუზი,
რომელმაც არ იცის,
რომ მხოლოდ ასეთი ცხოვრება აქვს,
სეზონური.
შემოდგომა უკვე იწურება.
ახლა მწერები მოკვდებიან,
ცხოველები კი დაიძინებენ,
ზამთარი მხოლოდ ადამიანებისთვისაა.
მათ აქვთ ჩვევა, ყველანაირ ამინდში გამოვიდნენ
და იარონ, სანამ დაცემენტებული მინდორი არ დამთავრდება.
შენ კი ამ დამთავრებული მინდვრის იქით,
წრის გადაღმა,
სადაც არაფერი, თვით სიცარიელეც კი აღარაა,
შეგიძლია ფართოდ გაახილო თვალები
და აარიდო მზერა ყველას,
ვინც შენი დაიჯერა,
უბრალოდ ისე, თავიდან მოსაცილებლად.
ახლა წრის გარეთ ხარ,
უსხეულო და შეიძლება უსულოც
(წრის გარეთ რა როგორაა, არავინ იცის),
ვერავის მოსთხოვ მოფერებას,
უსხეულო ხარ, აღარც გინდა.
გეცინება,
ჯერ კიდევ გუშინ ეს შენთვის გადარჩენა იყო,
მათ კი ჯიუტად სჯეროდათ, რომ ისეც გადარჩებოდი.
რა იმედიანია ადამიანი სხვის ცხოვრებასთან,
თითქმის ისეთივე, როგორიც შენ –
საკუთართან - თავზარდაცემული.

როგორ არ თავდება ეს დაცემენტებული მინდორი.
როგორ არცერთი შემხვედრი არ ჩანს,
ვინც იტყვის:
`ნუღარ წვალობ,
აი, აქ ადგილი შეარჩიე და გაჩერდი~.

(თეა თოფურია)

ჰო

2011-10-13T00:28:00.001+04:00

შენ კი დგახარ ასე,

ძველებური კარუსელივით,

და ხელებივით ჩამოკიდებულ საქანელებს

შენ გარშემო ატრიალებ.

არაფერია.

2011-10-01T02:51:00.001+04:00

გამარჯობა

ვცდილობ გავიღიმო

ვუსმენ სიმონეს და ვსვამ ალუბლის წვენს და ვეწევი

ისე მომწონს რასაც ვაკეთებ მართლა მეღიმება.

დღეს ნამდვილ წერილს მოგწერ

იციროგორია ნამდვილი წერილი

ასეთიკიარა

ნამდვილწერილს ხისქვეშ წერ

წერდაწერადწერ, დაუფიქრებლად დააღარ გტკივა.

რამხიმძიმე დღეებია რომიცოდე და ახლა შენც მიგატოვე

თუ შემნინატოვე

არვიცი

რა მნიშვნელობა აქვს

ეგრე ქვია ხომაგას "ერთმანეთისგან დასვენება"

რამაგარი რამე მოვთხარეთ

იამაყე ჩვენით.

არმინდა მოგატყუო რომ ვდარდობ იმის გამო რაც გვემართება

ვფიქრობ ბუნებრივია, ჩვეულებრივი,

მაგრამ ბუნებრივი და ჩვეულებრივი რაღაცებიც მტკივნეულია

კიარადა ეგენია თუარის.

მართლა არ ვდარდობ

თავს ისე ვგრძნობ თითქოს ტყეში დამტოვეს

და ძალიან პატარავარ

ისეტიპატარავა, სოკოსხელა

ჰოდა იმისნაცვლად რომ ვინერვიულო ანვიტირო ანგზა მოვძებნო

ტყეს ვაკვირდები

შემოდგომისტყეა

და თამაშს ვიწყებ

შემიძლია მწერებს ვეთამაშო, ან სოკოებს

და ჩემტყეში ბოროტი მგლებიც ცხოვრობენ

მაგრამ არმადარდებს

ასემგონია

ისეთივარ მგელს ჩემი შეჭმა დაეზარება, მოვა და ამლოკავს.

ჰოდა ასევრჩები ტყეში, სანამ ვინმეარ მომაგნებს

შენარა. შენვეღარ მომაგნებ

ვიცირომ ცოტა ხნის მერე ისევმოხვალ, მაგრამ ვერმომაგნებ

აღარცჩემი სუნი გეცოდინება, რომც დამინახო ვერმიცნობ.

ალბათ უფრო ჩიტები მომაგნებენ.

ძალიან მომწონს ამ ყველაფრის წარმოდგენა, მომწონს რომ შემიძლია მანდ ვიარსებო.

იციროგორ მეზიზღება საათები

რაცუდია რომ მოიფიქრეს საათი, ძალიან ცუდი.

დრორომ გადის იმითი ვგრძნობ რომ ფრჩხილები და თმა მეზრდება

ხანდახან ღამით მეღვიძება და საათთან მივდივარ, ძალიან ლამაზი საათია, პატარა, ვენა ახატია, ქალაქი, მაგრამ გაჩერებულია , არმინდა იმუშავოს

ხანდახან ღამითრომ მეღვიძება და მაგ საათთან მივდივარ დროს გადავწევ ხოლმე

ვეთამაშები

ერთხელ ალბათ დავამტვრევ

ანარა

ისრებს დავაცლი

იმიტომრომ ისე, ლამაზია და მენანება

დროს მოვაგლეჯ და სადმე დავმარხავ.

იცირამდენჯერ უნდა გადაწიო დიდი ისარი რომ საუკუნე გავიდეს მინიმუმ?

მეარ ვიცი

იქნებ მაგდენჯერ გადამიწევია კიდეც.

არაფერი ეტყობა და ისევ მაშინებს.

კიდევ კარგი არ მუსაობს, კიდევ კარგი მარტო მე შემიძლია ვეთამაშო.

ალბათ ადამიანებმა რომგაიგონ დროით თამასი სეიძლება არ მოასვენებენ.

იცირაკარგია, საათთან ერთად ბრუნდები წარსულში, რომელიც უკვე აღარაა წარსული

ან აწმყოშიხარ გაჩხერილი

ან მომავალში, უკვე მოხუციხარ, ძალიან მოხუცი და გიკვირს როგორ გაძელი.

აღარმინდა მოგიარო, აღარმინდა გითხრა რა გინდა, იმიტომ რომ მე თვითონაც არ მაქვს წარმოდგენა რა მინდა.

აღარმინდა დაბნეული სახის ყურება

ჩემისახისაც მეშინია რომიცოდე.

გახსოვს ზღაპარირომ მოგიყევი

ლურჯ ჩიტზე

და ლურჯ თევზზე

და ლურჯპლანეტაზე

რატომდაივიწყე ისზღაპარი

რატომდაივიწყე

ვერაფრით ვიხსენებ

და არცშენ გახსოვს.

არვიცი თუგავძლებ

შემოდგომას გადავიტან

შემოდგომა გადამიტანს

ოღონდზამთარში არშეიძლება ჩემიდატოვება

უშენოდ არშეიძლება.

იცირას ჰგავს ჩემისიყვარსული

ჩემისიყვარული მიტოვებულ სახლს ჰგავს

სიცივისგან გაყინულ ჩიტს ჰგავს

მაგრამხანდახან ხანძრისას გადარცენილ ხესაცჰგავს ჩემისიყვარული

ხანდახან ფეხსაცმლის ზირზე მიკრულ ყვავილს ჰგავს

და ხანდახან ალუბლებს ჰგავს, გადამწიფებულს.

და ვფიქრბ

რასაცჰგავს ცემისიყვარული

ისვარ მეც.

მეტი არაფერი.

დარატომღაც მგონიარომ შენისიყვარული გაფუჭებული როიალია

მოსლილი და მტვრიანი

რომელზე დაკვრაც ბავშვობაში იცოდი

და რომლის პედლებიც ახლა საცოდავად ჭრაჭუნებენ ფეხის დაჭერისას.

შენისიყვარული კიდევ ჰგავდეს ქოთნისყვავილს

სადმე სიბნელეში თაროზე შეტოვებულს

ან

შენისიყვარული ცარიელი აკვარიუმია

რომელშიც ყოველდღე ცვლი წყალს

ცარიელ აკვარიუმში თევზის გარეშე.

მე ტყეში დავრჩები.

ძალიან მიყვარს ნინა სიმონე

შენ ისიცკი არიცი რომ მიყვარს ნინა სიმონე

ნინა სიმონე თავისთვის მღერის ხოლმე როცა ჩვენ ერთად ვწევართ

და არგესმის

მაშინაც მღერისხოლმე როცა ქუჩაში მივდივართ და

ზოგჯერ მაშინაც როცა შენ აბაზანაში ხარ.

ახლაცმღერის.

გამარჯობა მეშენ მიყვარდი

როცათოვდა.

მექარე

მეწვიმე

მეთოვლე.

შენთვის ქუჩისმხატვარს ლურჯიჩიტი დავახატინე

ქვაზე

ძალიან ლამაზია.

არ გაჩუქე.

გამარჯობა მე მშვიდივარ როგორც მკვდარი.

უსმინე ნინას

და ერთად დავასკვნათ რომ არღირს ამ ყველაფერზე ფიქრი

რომ სევდა ზომიერი უნდა იყოს

რომ ტრაგედია არ უნდა შევქმნათ.

რომ თავს გავიგიჟებ,

იცირამიკვირს

სულარ მენატრება შენთან ძილი

არასოდეს გიკოცნია ჩემთვის მხარზე.

ჩემიმხრები ბოლოდროს სულმეცოდება

აღარშევხედავ.

ღამემშვიდი

მშვიდიმშვიდი.

რაუჩემო ხარ დღეს რომიცოდე

რაუშენო ვარ დღეს რომიცოდე.

შენი

ნინა

შენიფრენო

წერილი

2011-09-30T03:57:00.002+04:00

გამარჯობა ლევან

შენლევანი არ ხარ და კიტხვა არ გააგრძელო.

იცი ზალიანმიყვარხარ

და შენთვის წერილი არ მომიწერია

რამდენიხანია

საუკუნია არმომიწერია შენტვის წერილი

ძალიან მომწონს როცა წერილი იწყება ასე

გამარჯობალევან

გამარჯობა

როგორხარ ლევან

მეცუდადვარ

არა ცუდადარ ვარ

მემკვდარი ვარ

მკვდარიცგიყვარვარ .

უცნაურია რომარ გწერდი წერილებს

ადრე ყველასვწერდი ვინცმიყვარდა

დღეს ფანჯარაში ფისო იჯდა

დაბლა პირველ სართულზე

იჯდა ფისო ფანჯრის რაფაზე

და მივედი და მოვეფერე და ვიღაც გოგომ სულწუტით გამოიხედა იმ ფანჯრიდან და

იქვემოვკვდი

იმტომრომ

თინას ჰგავდა

იცილევან

სისულელეა

ამდენს რომვფიქრობ თინაზე

მაგრამ მაინც მოვკვდი იქ.

ეს წერილი სენზეა

წიგნსვკითხულობ

"და არ უტქვამს არცერთი სიტყვა"

ეგწიგნიც მკლავს

და საერთოდაც

არაფერი მაძლიერებს და ყველაფერი მკლავს

როგორმიძლებ?

მოკლედ

ჩვენზეა ეგწიგნი

გახსოვს როგორები ვიყავით ბორჯომსი

ღამისგასათევს რომვეზებდით

და ფულიარ გვქონდა

და მერერომ ვირაცქალს შევეცოდეთ და აღფრთოვანებული რომ იყო თვიტონ იმით რომ, შევეცოდეთ

და ვირაცამ რო გვკიტხა რატომ დაიღალეთ ეგრეო?

მაშინმიყვარდი

გახსოვს ღამერომ ვტიროდი

ხანდახან ეგრევტირი როცა არხარ .

რომიყო მაინცვიტირებდი

ძალიანგვგავს ეგწიგნი

ორივე

მოშლილია

ჩვენსავით მოშლილი.

იციროგორ მეშინია

ნეტაარ გიყვარდე.

უნდადავწვე

ძალიან დავიღალე

და წარმოდგენაც მიჭირს რა ყლეობები დავწერე.

ალბათ რამე გუისამაჩუყებელია.

იციროგორ მეზიზღები ხანდახან.

მეშინია.

გინდა მოგიყვე თეთრი ბოჩოლას ზღაპარი?

2011-09-29T02:28:00.001+04:00

დუმილიშენ.

დუმილიმე.

ნუ მწერთ რომ ბაღში აყვავდა ნუში :/ კიარადა

2011-09-28T00:35:00.002+04:00

დამავიწყდა რის დასაწერად შემოვედი

მართლა დამავიწყდა.

პრინციპში როარ მოგატყუოთ ძილი მინდა

და ალბათ მაგის დასაწერად შემოვიდოდი.

მაგრამ რამეს მოვყვები.

დღეს მთელი დღეა ვფიქრობ იმ კაცს თითი როგორ მოაჭრეს

ან თვიტონ როგორ მოიჭრა

მოკლედ რატომ აღარ აქვს არა თითი (მგონი ეგრე ქვია, ნეკის წინ როა, შემდეგ არა, წინ, ნუ განსაკუთრებული შემთხვევების გამოკლებით)

რამდენიმე ვარიანტი მაქვს:

ალბათ შეშას ცახეავდა და რავი მოუხვდა

ეგეთი ბევრი მსმენია და იმიტომ ვამბობ.

კიდევ თავისუფლა სეიძლება რომ უბრალოდ არ მოსწონდა და მოიჭრა

ძირში

მე მგონი ნამდვილად შეიძლება.

ან იმიტომ მოიჭრა რომ იცოდა მე შემხვდებოდა და უნდოდა მაგაზე მეფიქრა.

სხვა ვარიანტები არ მაქვს.

დღეს ავტობუსში ჩემი ფიზიკის მასწავლებელი ამოვიდა

არ მახსოვს რომელ სკოლაში მასწავლიდა და რომელ კლასში

მაგრამ ჩვეულებრივი ფიზიკის მასწავლებელი იყო რა

არავინ რომ უსმენს

და თვიტონაც რომ არ აქვს იმის ამბიცია ვინმემ მოუსმინოს

იმიტომ რომ მაგრად ეზარება.

მგონი ყველაფერზე ლაპარაკობდა ფიზიკის გარდა

ერთხელ მახსოვს , მგონი ნამიოკობანას ვთამაშობდით კლასში და ყური მოვკარი რომ

წიწილებს ახსენებდა

შეიძლება ჩემი წარმოსახვის ნაყოფია

მაგრამ რაღაც ეგეტი ნამდვილად მახსოვს

ისიც შეიძლება რომ წიწილებს რამე კავშირი ჰქონდეთ ფიზიკასთან

პრინციპში ზალიან მეწყინება ეგრე რომ იყოს, იმტიომრრომ წიწილები არ მაბნევენ

და მიყვარს

ფიზიკა კიდევ დეპრესიაში მაგდებს

და ის ადამიანებიც ვისაც ფიზიკა ესმით.

აღარ მინდა ვიფიქრო თითმოწრილ კაცზე და ჩემი ფიზიკის მასწავლებელზე

და არც იმაზე რომ წიწილებს ახსენებდა.

რამდენიმე დღეა

ისევ მიწევს ფიქრი, მაგრამ სხვათაშორის არც ისე მაწუხებს.

მანამდე ჩემს გენიალურ გეგმას "იმუშავე დ ა დაყლევდი როგორც შეგიძლია" წარმატებით ვასრულებდი

და თავსაც მსვენივრად ვგრძნობდი

მაგრამ ახლა შემომაკლდა ყველაფერი რაც სეიძლება გამეკეთებინა

და დაბოდიალობ ხოლმე სადმე და ვფიქრობ.

მეშინია, ცუდად მეშინია.

ისე ზალიან მომწონს რომელიმე მიყრუებული უბნის ამორჩევ და თუ ვიპოვე იქ საქანელაზე ჯდომა

ბბოლოს არგ გამიმართლა, ეტყობა ზალიან პატარა ბავშვებისტვის იყო საქანელა და ნახევარი ტრაკიტ ვიჯექი, მაგრამ

მაინცრა.

ჰოდა მომწონს

ჯდომა და გამვლელების ყურება

თან ჩართავ რამე სიმღერას , ისერომ არ დახედავ რას და მერე გამვლელებს იმ სიმღერას ამსგავსებ

და სიმრერები ახლიდან იწყება

სხვადასხვა

და ამსგავსებ და ზედ არავინ გიყურებს შენიკდევ იმათ ცხოვრებაზე ფიქრობ

არა კიარ ფიქრობ რამდენიმე წამით სანამ ჩაივლიან იმათი ცხოვრებით ხარ გამოტენილი

იმათი ტანსაცმელი გაცვია და იქ გეცქარება სადაც იმათ.

არ მომწონს როცა მიწევს ისეთი გამვლელი ვიყო რომელსაც ეჩქარება.

ხანდახან თვალებსაც ვხუჭავ ხოლმე და ვივიწყებ.

მომწონს როცა ბავშვს ვასეირნებ

ან როცა ვინმეს ველოდები

ან როცა უბრალოდ სახლში ვბრუნდები და არავინაც არ მელოდება

ჰოდა ნელა მივდივარ.

წარმოდგენაც კი მასულელებს რა კარგი სეიძლება იყოს ჩემი სახლი.

იმ გამვლელებად ყოფნასაც არაუშავს

რომ სემომხედავენნ ხოლმე.

მაშინვე იმათ თავსი ვძვრები და სასაცილო რაღაცებს ვფიქრობ.

არ მოგიყვებით რას.

ძალიან მაღიზიანებს კორპუსები

ფანჯრიდან რომ ვიხეტები ხანდახან პლაკატები მგონია და ხელს რომ გავიშვერ შემიძლია კიდეც ჩამოვხიო.

მაგრამ მერე ვინმე თავს გამოყოფს ფანჯრიდან და ილუზიებში იმასმიშვრება.

ადრე

კიარადა რავი ბავშვობაში

თუროგორცაა

მამაჩემს დურბინდს ვპარავდი

იმიტომვპარავდი რომ არმათხოვებდა

გატეხავო

ძალიან ბევრჯერ მოვიპარე მაგრამ არ გამმიტეხავს

ერტხელ უნდა ვუთხრა ეგ ამბავი

ნეტა როგორი რეაქცია ექნება.

ჰოდა დურბინს იმიტომ ვპარავდი რომ კორპუსებში შემეხედა

ფანჯრებში

და ვუყრუებდი

როგორ ეძინათ

ან ჭამდნენ

ტელევიზორს უყურებდნენ

ტუალეტები არ ჩანდა თორემ ალბატ არც მაგას გამოვტოვებდი

სულაც არაა სასაცილო

ტუალეტტში ადამიანი ყველაზე ნამდვილია

მე ეგრე მგონია.

აი მე საათობით შემიძლია ვიჯდე უნიტაზზე ჩახდილი და ნამდვილი ვიყო

ხო მაგარი წარმოსადგენია?

რატო წარმოიდგინეთ.

მაგრად მეწყინა.

ჰო

ქეთისდავპირდი

დაგიწერ –მეთქი რა არის სექსი

რატოდავპირდი არვიცი

მაგრამ ხოდავპირდი

და ახლა ვხვდები რომ ჩემსფეხებს დავუწერ.

აუახლა რომ გავაგრზელო კიდე ბევრს დავწერ და

გავეჯვირა.

აჰო იმის თქმა მინდა რომ

არაფრსის თქმა აღარმინდა.

გადავწყვიტე ზღაპრები ვწერო .

განსაკუთრებულად მაღალფარდოვანი და გულისამაჩუყებელი ნეხვი

2011-09-26T02:28:00.002+04:00

გამარჯობა

თქვენ ამ ბლოგის მესამე სტუმარი ხართ და მოიგეთ ფართომასშტაბიანი, გასაგიჟებლად მყრალი ნეხვი (ადგილზე მიტანითა და შეფუთვით). თუ უარს ამბობთ საჩუქარზე დაახვიეთ და აღარ გააგრძელოთ პოსტის კითხვა.

დაგინახეთ რო აგრძელებთ

მოკლედ აჰა თქვენ

ნეხვი.

პირველ რიგში მინდა გავიხსენო ცნობილ ფილოსოფოსისა და ვინმე ჟღვინტელექტუალის ფრაზა, "ეძეიბდე ნეხსვა შენშიო"

ალბატ მიხვდით რომ ნეხვი რომელიც მოიგეთ თქვენვე ხართ.

თუ ძალა გეყოფათ და შემეწინააღმდეგებით გავხსნი თქვენს პეროსნალურ ფან–კლუბს სადმე კუთხეში და იქ დავლპები თქვენზე შეყვარებული.

მეტი არაფრის დამწერი ვარ მე ახლა და განვეჯვები რა

მომიტევეთ

თუ რამე ისეთს ელოდით რაც თქვენს სულ შესძრავდა, აგაფორიაქებდათ, პროტესტის გრძნობას გაგიჩენდათ, ძილის წინ დაგანძრევინებდათ ან ხვალ გაღვიძებულს აივანზე გაგიყვანდათ (არც მე მაქვს აივანი მარა დაიკიდეთ ) ჰაერს ღრმად ჩაგასუნთქინებდათ.

მოკლედ მართლა შემეძლო ეგეტი რამე დამეწერა

სემეძლო მელანძღეთ იმის გამო რომ... მოკლედ მაგის მიზეზები არ დაილევა

შემეძლო მეთქვა რატომ სეიძლება თქვენი სიყვარუილ

კიდევ შემეზლო სენტიმენტალური პოსტი გამომეცხო

ვინმესთვის წერილი მიმეწერა და მეთქვა რომ მენატრება და რაც ის წავიდა აღარ გამიცინია

შემეზლო ქუჩაში შემხვედრ ადამიანებზე მეწერა და

საკმაოდ საინტერესო რამე გამომივიდოდა

ყოველ შემთხვევაში ემრე თქვენც დაიწყებდით მაგათზე უფრო აქტიურ დაკვირვებას

შემეძლო იამზე დამეწერა როგორ მელაპარაკება თავის სექსუალურ მარცხზე ახლა ვიღაც და განმევრცო იმით რომ ადამიანები ყველაფრისგან ტრაგედიებს ვქმნით

ბლაბლაბლა და არ ვაკვირდებით იმას რაც კარგია

მაგრამ

იმის თქმა მინდა მარტო რომ

ხვალ ერთად გავიღვიძოთ მყრალ ხასიათზე

აბაზანაში მაინც ვიმღეროთ

ყავა გავიკეთოთ

ვალდებულების ან სურვილის გამო სადმე წავიდეთ

გვიხაროდეს

გამოვყლევდეთ

და ა.შ

ყველაფერი ისეა როგორცაა .

ყველაფერი ისეა როგორცაა.

ა

ნამ

ვსიო რავნო.

საცერი

2011-09-21T20:16:00.003+04:00

მაგარი გასართობი ვიპოვე, ბოლო დღეებია რომელიმე საგანს ავირჩევ და საგანი ვარ.

მართლა მაგარია, აი მაგალითად, დაინახავ რამე ნივთს, არაფრით გამორჩეულს

და ხარ ის ნივთი.

ადამიანი რომ ხარ იმაზე ბევრად მარტივია.

თავიდან აი ჭურჭლის სარეცხ ნიჟარაში რომ საფილტრს დგამენ ეგ ვიყავი და ისე მომეწონა სხვა საგნებზეც გადავედი

საცერი მაინც ყველაზე მაგრად მომერგო.

აი მეხო საცერი ვარ , შიგნით რომ წყალს ასხამენ ისეტი, ანუ ტიპები აზრზე რომ არ არიან რისთვის გამოიყენონ და წყალს ასხამენ რა, აიეგეთი საცერი ვარ, მარა ჩემთან უფრო ტალახია, ჰოდა ცხოვრების რაღაც ნაწილი იწურება, ყველაზე მეტი ჭუჭყი კიდევ ზედ მეკრობა. ბოლომდეც გაივსება მალე.

აუ წუწუნს თუვაპირებდე ხახვი ვიყო, უბრაოდ მაგრად მამშვიდებს ეგეთი რაღაცების წარმოდგენა.

კიდევ რამდენიმე რაღაც ვიყავი, წაქცეული ხე. ბავშვიც ვიყავი მეგობრის საფლავზე

ეგ საგანი არაა, მაგრამ რამოხდა.

ცარციც ვიყავი, მაგრამ ეგ არ გამისწორდა, ზედმეტად მომერგო, აი ისეთი პონტია, შენსულ რაღაცას წერ, ცდილობ მტელი სხეულით და მოვლენ მერე და ზემოდან რაღაცას გადაგაწერენ, ისე რო აღარც რჩები.

კიდევ ვიყავი რაღაცები, მაგრამ ვეღარ ვიხსენებ ახლა ვერაფრით.

ჰოკიდე კბილების ხეხვა შემიყვარდა, აქამდე რატომ ვერ ვამჩნევდი როგორ ამშვიდებს

ზიხარ აბაზანის კიდეზე და კბილებს იხეხავ, დიდი ხანი, სანამ ღირძილებზე არ დაიყვან. მაგ დროს თვალებიც რო ღია გქონდეს ვერაფერს ამჩნევ.

მერე ცოტა პირი გეწვის.

მე ვფიქრობ მთავარია ლოდინი იცოდე, არვიცი როგორ უნდა ისწავლო, ან ვინ გასწავლის, ან ეგეტი კურსები თუ არსებობს სადმე, სადაც გამოცდილი მოხუცები ლოდინს გასწავლიან, საერთოდ დიდი მნიშვნელობა არ აქვს რას ელოდები, ის მოხუცებიც ისევ ელოდებიან და დასხდებით სადმე და ერთად დაელოდებით, მშვიდად.

ხანდახან მოხუცი ვარ და თეთრ თმას ვიწნავ.

როგორ მეზარება ნაოჭებამდე მიფორთხება.

შეიძლება არიყო მოხუცი, ბავშვი იყო

ხომსეიძლება

მაგრამ თვალები სავსე გქონდეს

ლოდინით.

მეზიზრება ეგეტი ტვალები

თუ ლოდინს ვისწავლი, თვალლებს აღარგავახელ

ყველაფერი მეზარება მართლა

მგონი მაგარი გამოსავალია, მთელი დღეები თავი საგნებს ადარო

საგნები გახდე

საგნები არ გამოილევა

თუ გამოილევა სეგიძლია მოიგონო.

ისეთი მარტივი და უმნისვნელოა ყველაფერი

მაშინებს

და საკუთარი სიმშვიდეც მაშინებს

ემოციები რომელიტაც მთელი ცხოვრება ვერთობოდი თიტქოს

ერთად შეყარეს დ ასადმე დამიმალეს.

ისე ძალიან მიხაროდა

როცა ფისო ჩემ გადაგდებულ საჭმელს ჭამდა

ძაღლიც რომ ამედევნა ეგეც

და მიხარია რომ ვეღარაფრის სურვილს ვამჩნევ ცემში.

ალბათ ეგრე შტერდებიან და სწავლობენ ცხოვრებას,

ალბათ ეგარი წყალში რო ჩაწვები და მიგათრევს, ქვებსრომ გახეთქებს და ტკივილი იმდენად ბუნებრივია არც ცდილობ წყლიდან გამოხვიდე

"ვ მამენტ" ცურვაც არ იცი და დაიხრჩობი რა

თუჩაწექი ვეღარდგები.

სამაგიეროდ სეიძლება გაგიმართლოს და ძილში დაიხრჩო, რომ მერე შენი გვამი ძვლებამდე გამოძიძგნონ თევზებმა.

მათავარია ლოდინი იცოდე.

ყველაფერ, რაც თავიდან საშინლად მეჩვენება ხოლმე მოდის და რჩება.

დღეს ისევ საცერი ვარ.

ორი ჭიქა წითელი ღვინის შედეგი

2011-08-28T23:26:00.002+04:00

თუ სათაურმა გაფიქრებინა რომ ყლე სენტიმენტები მომეძალა და შესაბამის პოსტს დავწერ ცდები. თუმცა ვერ გაგამტყუნე. ხშირად მჩვევია.

ოღონდ დღეს არა.

საერთოდ ვერ ვწერ დიდი ხანია.

ჰოდ არატომ დღეს?

ბოლო დროს

ბოლო დრო რაღაც სულელური ნათქვამია

დიდი ხანია

...

ესეც მაგრამ დარცეს

მოკლედ დიდი ხანია ვცდილობ არ ვიფიქრო, არაფერზე, თავი არ დავიტვირთო

მოკლედ სრული განდებილების ხანა მოვიწყო

და სხვათაშორის გამომდის.

შესაბამისად

წიგნებს ასე თუ ისე მოვეშვი

დრამებს აღარ ვუყურებ

რამე თუ მაწუხებს ვთვრები

და მეორე დღეს თავის ტკივილი ყველაზე დიდი პრობლემაა, შესაბამისად სხვები აღარ მახსოვს. არა პრობლემების გაზვიადება და ჩაციკვლა ჩემთვის არც არის ზოგადად. მეზარება.

რა მნიშვნელობა აქვს, მაინც გაივლის.

მოკლედ ახლა ჩემი ცხოვრების აღწერისთვის არ დამიწყია ამის წერა

ჰოდა არ გადავუხვევ. მოკლედ დღესაც ვეძებდი ისეთ ფილმს

აი სრულიად უწყინარ კომედია–მელოდრამას

რომელიც არავითარ უსიამოვნი გრძნობას აღძრავს შენში, მარტივია და უაზრო.

ჰოდა რადგან ვერ ვიპოვე ასეთი ფილმი გამახსენდა ფილმი რომელიც მირჩიეს დაახლოებით ერთი კვირის წინ და რომლის ყურებასაც ვერიდებოდი, ზემოთ მოყვანილი მიზეზების გამო :| 9რა მაღალფარდოვანი სიტყვებით ვლაპარაკობ, სულ დავყლევდი) . მოკლედ ვიცოდი დამგრუზავდა.

ჰოდა ახლა, ნახევრად მაქვს ნანახი ეგ ფილმი, დასტოპებულია და მე ბლოგზე ვწერ. მე კი ბლოგზე მაშინ ვწერ როცა უბრალოდ რომ არ დავწერო თავი გასკდება. სხვა დროს ვითმენ. სესაბამისად ფილმმა მოლოდინი გაამართლა.

ახლა მოვყვები როგორ გაჩნდა ეს ფილმი ჩემთან

სულ მკიდია რომ ბლოგს არ კიტხულობს არავინ.

მომწონს ასე.

მოკლედ ახლახანს ჩამოვედი ბორჯომიდან, სადაც როგორც ადამიანებმა ვიცით ხოლმე "ყველაფრისგან მოშორება" და "დასვენება " მინდოდა.

მეც რამდენიმე დღით დავივიწყე, რომ ყველაფერი რისი მოშორებაც მინდა თავში მაქვს

და სადაც არ უნდა წავიდე, სანამ თავს არ მოვიჭრი, გამომყვება.

მოკლედ ბედნიერად მოტყუებულმა რომ გარემოს სეცვლა, ნაცნობებისგან, ათასი ყლე ცხოვრებისეული პრობლემისგან მოშორება და ა.შ. დამეხმარებოდა და გავაჯვი ბორჯომში.

პრინციპში დამეხმარა კიდეც, მაგრამ ეგ სხვა თემაა

და თუ მომინდა სხვა დროს დავწერ

ახლა კი ისევ ფილმზე.

მოკლედ ერთ რიგით დღეს როცა ბორჯომში საკუთარი სეუზღუდავი მარტოობით :| ვტკბებოდიდ ა საბაგიროთი ვსეირნობდი, ფრანგი ტურისტი გავიცანი. იმის მოყოლლა არ მინდა რაზე ვილაპარაკეთ.

წარმოდგენა არავიის გაუჭირდება

აი მინ

დუ იუ ლაიქ ჯორგია თი და ეგეთი ყლეობებით დავიწყეთ , მაგრამ მერე ტიპი საკმაოდ საინტერესო აღმოჩნდა და ძალიანაც მომეწონა მასთან მთელი დღის გატარება.

მოკლედ როცა ხელოვნებაზე ვლაპარაკობდით მითხრა პერსეპოლისს უყურეო და მითხრა რომ მთავარი გმირი ძალიან მგავს მე.

ნუ რა ტქმა უნდა დამაინტერესა. ადრეც მომიკრავს თვალი მაგ ფილმისთვის , მაგრამ ადრე არ ვიცი რატოომ არ ვნახე, მაშინ პირიქით ყველაფერ საინტერესოს ჩაყლაპვას ვცდილობდი.

ჰოდა ჩამოვეთრიე თბილისში და გადმოვწერე ეს ფილმი მეორე დღესვე

თუმცა არ მინახავს აქამდე.

საერთოდ შეიძლებოდა სულაც არ მენახა, ზედ ეტყობოდა რომ დეპრესიიდან ძლივს გამოღწეულს ისევ იქით მიმაბრუნებდა.

ისე მოხდა, მაინც დავიწყე ყურება.

ჰოდა ჯანდაბა.

ჯანდაბა ვოლ ხ.ზ. მერამდენე

თან (ფილმს არ მოვყვები აქ) მაგრამ ისე დაემთხვა რომ ერთობ ტრაღიკული :| სიმღერა მქონდა აკვიატებული დღეს "ჰარდ ტიმეს ცომე აგაინ ნო მორე" (ბიდიშით გადაყვანა დამეზარა)

მოკლედ სიმღერა ომზე და ჯანდაბა მეთქი :|

ჰოდა ვფიქრობდი

ეს გოგო მე კი არ მგავს (ფილმის გმირი)

მე კი არა ყველას გვგავს, ყველანი ვერთ ეს პატარა გოგო. რომელსაც ღმერთისაც სწამს თავიდან მაგრამ როცა ღმერთი ხელს არ ანძრევს მისთვის ძვირფასი ადამიანის გადასარცენად თავიდან ისორებს და ფიქრს იწყებს.

იქნებ

იქნებ.

პრინციპში მაგას ღმერთმა "აწყენინა" თორე, კეთილი შაყუარელი ღმერთუკას (დდშვც) ვინ მოისორებდა თავიდან, რომელიც ნატვრებს უსრულებს და ადამიანები მისი მფარველობის ქვეშ ტკბილად ცხოვრობენ (ისემც ბლიად).

ჰოდა ჩვენ ვართ ეს გოგო

გოგო რომელიც ბავშვობაში ჯერ შაჰის მომხრეა

მერე კომუნისტი

მერე ის

მერე ეს

გოგო რომელიც რასაც ხედავს იმას აკოპირებს უფროსებისგან

გოგო რომელსაც შეუძლია დაასახიჩროს ნაცნობი ბავშვი, რომლის მამასაც მის სახლში მკვლელად იხსენიებენ და გოგო რომელმაც ჯერ არ იცის

რომ ყველანი მკვლელები არიან

რომ აძინ ხუია.

რომ ადამიანებს სისხლის გარეშე არ შეუძლიათ

და რომ სულ ასე იქნება.

მოკლედ ომის თემა ერთ–ერთია რომელიც ჩემზე ძალიან მოქმედებს

პრინციპში ღვინის ბრალიცაა.

სულ არ მიყვარს ღვინო

არ ვსვამ

ლუდი მიყავრს

მაგრამ როცა არ გაქვს ღვინოც წავაო ძველი ბერძნები იტყოდნენ :|

ჰოდა მინდა ვთქვა რომ ჯერ ერთი საათვი ვეწვალე ღვინის საცობის ამოძრობას და დავასკვენი რომ ამ ღვინოს ალბათ მხოლოდ ათლეტური აღნაგობის მამრებიი მიირთმევენ :| და მე რომ გავხსენი საოცრებაა :| (ან უბრალოდ გახსნა არ ვიცოდი ხ.ზ.)

მერე დასხმის დროს ეჭვი სემეპარა რომ საღებავს ვსვამდი, მაგრამ რადგან ნალკლებად მადარდებდა

ახლა მესამე ჭიქა დავისხი :|

ისე კი ტკბილია

თან ერთი პაჩკა სიგარეტი მაქვს აყუდებული აქ და სულ მკიდია.

ბოლოს

რატომ ვიბოდიალე ამდენი

აგიხსნით.

იმის თქმა მინდოდა

რომ მეზიზღებით ადამიანებო და ერთი ძაღლის თვალებში ჩახედვა მირჩევნია მთელს თქვენ აყროლებულ ცხოვრებას.

მეზიზღება რომ ერთმანეთს ჭამთ სხვადასხვა მიზეზით.

მორალურად და ფიზიკურად.

მეზიზღება რომ არ შეგიძლიათ გიყვარდეთ.

მეზიზღება რომ სულელები ხართ და ამავე დროს სნობები.

ერთი ჩიტს მირჩევნია დავუყარო პურის ნამცეცები და ამით ვიქნები ბედნიერი.

თქვენ არ გიიყურებთ.

ეს მუსკიკაც

ეს მუსიკაც, რომელიც ითხოვს რომ აღარ გინდათ მეტი ტანჯვა

თქვენი დაწერლი მუსიკა

რომელიც მიყვარს

მეზიზღება.

რადგან თქვენს გამო დაიწერა.

თქვენ ბევრნი ხართ.

თქვენ ძალიან ბევრნი ხართ..

ქუჩაში რომ მივდივარ და გიყურებთ.

სულ სადღაც გეჩქარებათ

გაგვიანდებათ.

თავს ძლივს ვიკავებ–არ ვიტირო.

მოგატყუეთ ადამიანებო

არ მეზიზღებით–მეცოდებით.

არ მინდა

არ მინდა ახლა ეს ყველაფერი.

ძალიან მიყვარხართ.

ეს თქვენ.

ხოცეთ და ჭამეთ ერთმანეთი

ღმერთის

სამშობლოს სახელით, რომელიც მეტი არაფერია თუ არა მიწის ნაგლეჯი, მის გარეთ კ იი ჩვენნაირი ადამიანები ცხოვრობენ.

ხოცეთ ერთმანეთი მაშინვე თუ რამე მიზეზს იპოვეით.

არ დაელოდოტ, არ დაფიქრდეთ, თორემ თქვენ მოკვდებით

ესეც სიმღერა

გიყვარდეთ რა ერთმანეთი ბლიად :|

რამე

2011-08-28T02:50:00.002+04:00

მინდა დავწერო.

დავწერ რამეს.

უნდა

ვიცხოვრო.

ხნადახან სიმღერაც მინდა.

უნდა ვიცხოვრო მეთქი.

ესაა....რა.

ყოფნას და არყოფნას შორის,

რომ ვერც ინძრევი და ხარ მობუზული.

ზამთრის ჩიტი.

მანიაკალურ–დეპრესიულ–სენტიმენტალურიპოსტი

2011-08-07T02:21:00.001+04:00

ღმერთო
ყველა შენგწერს და მე მაინც არ ვიცი ვის მივწერო
შენ მოგწერ.

იცი რა
გეცოდინება
მარა გეტყვი მაინც
საქმე ის კი არ არის როგორ ვარ ახლა მე და როგორი სეგრძნება მქონდა როცა ის ბავშვები ვნახე, უბრალოდ "ბოლო წვეთი" იყო
რატომ არ არსებობ ღმერთო
რომ არსებობდე მეყვარებოდი.

არ გეწუწუნები, მართლა. ჩვეულებრივ ვარ
ჩვეულებრივ კი არა–განურჩევლად
ყველაფრის აღქმის და შეგრძნების უნარი დავკარგე
ჰოდა სიმშვიდეა.
რა კარგად ვისწავლე მოთმენა იცი, ყველაფერს ვითმენ და ჩუმად ვარ. ვიცოდი რომ ვისწავლიდი.
ასე მარტივია. ოღონდ სიცარიელის შეგრძნება ყველაფერს აფუჭებს.
მაინც არ გეწუწუნები.

ყველაფერი რაც შემეძლო გამოვიგონე
იქ ვცხოვრობ.
რაღაცით ვგავართ ერთმანეთს – არც მე მჯერა რომ ვარსებობ
ალბათ არც შენ.

ცოტა მეშინია, გეტყვი მაგასაც
მეშინია რომ შევიშლები
ოღონდ ისე არ გეუბნები "გაგიჟებას" რომ ეძახიან,
რატომ გისხნი, შენხომ უსიტყვოდ უნდა გესმოდეს ან რაღაც მაგდაგვარი ჰოდა აღარ აგიხსნი.

მეშინია, რომ შევშლები და უარესი იქნება.
მაგრამ
ყველაფერს გადავაგორებთ.

წავალ ფილმს ვნახავ.

შენც მომწერე ხოლმე, არ მოგერიდოს.
მე ხშირად მოგწერ ამის მერე
მგონი შემიყვარდი.

აბა შენ იცი.

არ შემიმჩნიო

ხანდახან ასეთი ვარ

და ჩემი თავის ატანა მიჭირს.

ხვალ

2011-08-02T01:33:00.002+04:00

ხვალ ერთმანეთი გავიცანით.

ორი აგვისტოა.

უკვე დღეს

დილის 7 საათზე გნახავ

დაახლოებით.

და დღემდე მეყვარები.

არ ვარ სენტიმენტალური

არც სევდიანი

ახლა.

უბრალოდ ხვალ ერთმანეთი გავიცანით.

თითქოს ბევრი

დრო გავიდა.

დრო რამდენია

საერთოდ

არვიცი.

ხანდახან როგორ მინდა შენს დიდ მუჭში

როცა ჩემი პატარა ხელი გიჭირავს

დაგამშვიდო.

როგორმინდა

გითხრა რომ გავუძლებ.

ვიცხოვრებ.

და ყოველ წელს

პირველ აგვისტოს გეტყვი რომ

ხვალ ერთმანეთი გავიცანით.

მაგრამ რადგან ჩემი ლოგის არსებობა არიცი

აქმოგწერ რომ

არ გვეყოლება შვილი, ვარდისფერი ფეხისგულებით

და რაღაცნაირი სუნით.

რაც იმ ლურჯ სახლში ვიცხოვრებთ ეზოში რომ საქანელაა და ჰამაკი.

არც ნაოჭებიანს მნახავ.

და არც ერთად ვიბოდიალებტ

ყველგან.

ხომმაპატიებ ასეთი რომ ვარ.

მე ვიძინებ.

ხვალამდე.

ჭმუჭვნ

2011-07-29T04:54:00.003+04:00

ეს ის არ არის რასაცშენ ფიქრობ.

რატომ შემოვეხეტე ბლოგზე ღამის 5 საათზე?

არც გამხსენებია ეს ბლოგი რახანია.

ისე მახსოვს

რასხვანაირი ადრე

წერილებს რომვწერდი.

აღარაფერი დამრჩა

ღლე ხასიათის გარდა :/

იცირამინდა

სულმარტო ვცხოვრობდე ტყეში –ლურკ სახლში

უკვე მითქვამს მაგრამ გაგიმეორებ რა

რადაშავდება.

რაფებზე აუცილებლად დავდგამ ყვავილებს, უფრო მზესუმზირებს და გვირილებს, ბაღშიც მექნება.

ჰოკიდე კაქტუსებიც.

ისემინდა ლურჯ სახლში ლურჯიჩიტი, მაგრამ მეცოდება დავამწყვდიო, თუ დამპირდება რომ არგაფრინდება მოვიყვან

ჩემსხელისგულზე დაიძინებს ხოლმე და მე სიხარულისგან

გავ

ფრინ

დები.

მზეს დახუჭულ თვალებს მიუშვერე.

ბევრი ლიმონი გვექნება მედა

ჩიტს, თუ გაიხარა ლიმონმა....

თევზიც გვეყოლება

თევზს კაქტუსს დავარქმევ, მერომ არვიქნები ერთმანეთს მიხედავენ.

სამსახუსში ველოსაპედით ვივლი, შორსიქნება მაგრამ მაინც, დილით ჩემიჩიტი გამაღვიძებს.

ჩემისამსახური კიდევ სულაც არიქნება უისეთი

თქვენრომ იცით, ადამიანებმა.

მიყრყუებულ, მოცუცქნულ ქალაქებში რომ ბარებია ისეთ ბარში ვიმღერებ.

სიმღერა ემცოდინება

უფრო ხშირად სევდიანი ვიქნებოდი

ლამაზი ხელებით და დიდითვალებით.

როიალზე ზანგი დაუკრავდა

ერთადაც ვიმღერებდით

ვაფრენ შავკანიან ჯაზის მუსიკოსებზე.

იმ ბარში მოწევა დაშვებულია

რამდენსაც გინდა მოწევ და რამე ძლიერ სასმელს დააყოლებ

ეგრე უფრო ადვილია იმღერო ნამდვილად.

მესულ ნამდვილად ვიმღერებდი, მართლა.

სახლში პატარა ფუთით დავბრუნდებოდი ხოლმე

ჩემითიტისთვის

ჩემითევზისთვის და ჩემთვის

რამესწავიღებდი .

ჰამაკში დავიძინებდი

ჰამაკი ოთახშია.

აივანზე თუ ყვითელი ფოთლები დაიყრება არასოდეს გადავყრი.

ზოგჯერ შენც მომაკითხავდი და მე

თავს მოგაჩვენებდი რომ არ ვარსებობ

პრინციპში არც შენ დაიჯერებდი

რომ ვარსებობ

ისეთ სიმშვიდეში როგორც მოგიყევი

არსებობა კი არა

პატარა ბუმბულების ჰაერში ფრენაა მარტო.

მეთავს მოგაჩვენებდი

თუგინდა ხანდახან ჰამაკს დაგითხმობ

ჩემსჩიტს თუმოეწონე შენსმუხლზე დაიძინებს.

ძალიან მიყვარს ალუბალი.

იქნებ ჩემს ბაღშიც იხაროს.

ისემიყვარს შენც გაჭმევდი რამდენიმე ცალს.

ძილინების

ღამე

მშვიდი.

წავალ და მაგ სიზმარს ვნახავ.

მერამდენედ.

ბევრჯერ თუვნახავ ერთსა და იგივეს

იქნებ

აქ აღარცდავბრუნდე

და გავიჭედო სიზმარში

დავრჩე

როგორც ფოტოფირში შემთხვევით მოხვედრილი ადამიანი, კადრიდან რომუნდა

გამოქცევა რადგან გრძნობს ამ ფოტოსრომ არ ეკუთვნის –

ამ რეალობაში თავს ისე ვგრძნობ

იქ კიდევ

ჩემი მუნჯი ფილმის მთავარი გმირივარ

დაჩემსფილმს

ჰქვია

სიმშვიდე.

...

2011-07-13T00:22:00.004+04:00

არაფერი მახსოვს, ალბათ სანამ მეძინა ყველაფერი უჩემოდ მოხდა, მოხდა ის რომ

19 წელი დრო გადიოდა

თოვდა ალბათ, არა–ნამდვილად თოვდა და ლამაზი იყო.

მე ყევლაფერი გამოვტოვე. ახლახანს გამეღვიძა და არ ვიცი როგორ მოვიქცე, არ ვიცი რა ვუპასუხო როცა რამეს მეკითხებიან, არ ვიცი სადმე მეჩქარება თუ შემიძლია ასე დავრჩე , ან ისევ დავიძინო.

არ ვიცი რატომ შემიყვარდა ხეები ერთი ნახვით.

ისიც არ ვიცი მეშინოდეს თუ არა

ან რატომ გამეღვიძა, შეიძლება ისევ დავიძინო თუ არა.

თუ დავიძინებ არაფერი შეიცვლება.

თან ძილი უსიზმრო და მარტივია როცა არ გიცხოვრია.

თქვენ იყავით

მე ისევ არაფერი მეცოდინება.

როცა შემდეგში გავირვიღვიძებ

აღარ დამხვდეთ.

ნეხვი

2011-05-14T01:19:00.006+04:00

ნეხვი.

რა ხდება ჩემ გარშემო.

ძირითადად არის რამდენიმე რამ რასაც აღვიქვამ, მაგალითად:

ღამის ტორმეტიდან დაახლოებიტ სამ საათამდე ქუჩის ძაღლები ჩემს ეზოში ყეფას არ წყვეტენ, აედევნებიან ხოლმე გამვლელ მანქანებს ყეფით და მერე უკან ბრუნდებიან.

აუ წერა გადავიფიქრე.

ნეხვი.

თინა, მაკლიხარ, რომ იცოდე, ხანდახან განსაკუთრებით, კარგია რომ აღარსად გხვდები შემთხვევით, არც თვალს მოგკრავ ხოლმე ავტობუსიდან, მოკლედ რა . ისე არ გეგონოს ხშირად მახსენდები და არ გაგიხარდეს, ძალიან მარტივი კითხვა მაწუხებს, როგორ ხარ?

იცი რა, ძალიან მოვიშალე და ამ ყევლაფერს მშვიდად ვაცნობიერებ.

რა მინდოდა მეთქვა.

ხომ იცოდი როგორი ვიყავი

ხომ იცი როგორი ვარ

კარგი რა თინა.

როგორც ძველი ბერძნები იტყოდნენ სათნო ვარ მაგრამ არაუშავს.

ამ პოსტს აღარ ცავასწორებ ხახვი ვიყო და საერთოდაც კითხულობ ჩემს ბლოგს?

თმა თუ გაგეზარდა შეიჭერი, მარად შენი ნეხვი.

საერთოდაც არ იმსახურებ რამე მოგწერო !

ჰოდა არ გწერ აი.

წერილი.

2011-05-12T01:25:00.000+04:00

გამარჯობა, თუ ამ წერილს ნახავ ე.ი. ვერ გადაგარჩინე.

ჩემი მუცელი თეთრია და მრგვალი, თუ მხატვრულად ვიტყვი სავსე მთვარესაც ჰგავს. დღესი 3-4 ადამიანი მაინც ეხება ხელით, ამოწმებენ და ეფერებიან.
სანამ შიგნით გამიცნდებოდი ყურადღებას იშვიათად მაქცევდნენ, ქმარი მყავს, ჩემს მუცელზე ათასში ორჯერ თუ დადებდა თავს, ისიც თუ ზალიან დაღლილი იყო თავის საქმიანი ცხოვრებით, ჰოდა დადებდა თავს და მეც ხელები გამირბოდა მისი ხშირი შავი თმისაკენ, გამირბოდა და თმას ვქაჩავდი.
ახლა ყველაფერი სეიცვალა, სახლში რომ მოვა პირველ რიგში ჩემს მუცელს ეძებს თვალებით, ხელით მოსინჯავს (ხომ არ ვატყუებ, შიგნით მცხოვრები არსება ხომ კიდევ არსებობს, იქნებ ქარით გავიბერე მუცელი და შენ სადმე ნაგავსაყრელზე გაგაჩინე უდროოდ? ალბათ ეშინია.
გამვლელებიც უცნაურად აჩერდებიან ჩემს გამობერილ მუცელს, ზოგი ოცნებებში წასული ჩაიღიმებს ხოლმე და მაშინ მინდა თავის გამოვიფატრო.
არ მესმის, თუ მართლა ყველას ასე უყვარხარ, რატომ ელოდებიან შენს გაჩენას.
უკვე სახელიც დაგარქვეს, შენთვის მოქსოვილი წინდები კი ჰერბარიუმის პეპლებივით, საცოდავად აწყვია თაროზე.
შენი მომავალი თითქმის ბოლომდეა განსაზღვრული, უბედური შემთხვევა თუ არ მოხდა, მაგალითად დამხრცვალმა კატამ თუ არ შეგაშინა ან ავტობუსმა გაგიტანა, ან ნარკომანი თუ არ გახდი და ზედმეტი დოზით არ მოკვდი...მოკლედ თუ ასეთი სემთხვევაბი ხელს არ შეუშლით მათ უკვე იციან როგორი გაიზრდები, შეგიძლია პირდაპირ დაიბადო 25-30 წლისა, ცოლსაც დაგახვედრებენ, შვილებსაც, დიპლომსაც და სამსახურსაც, რა ტქმა უნდა ბედნიერი ღიმილით.

მე კი ვფიქრობ, ნუთუ შეიძლება ჩემზე მატად უყვარდე ვინმეს. უცნაური სიტყვაა სიყვარული, რას გულისხმობს იშვიათად მესმის, ასე მგონია ზუსტად ეგ სიტყვა მავალდებულებს გაგიფრთხილდე და არავიტარ შემთხვევასი არ გამოგგიშვა აქ, ადამიანებთან...საქმე იმაშია რომ თუ დაიბადები მერე ყოველთვის გვიანია.

დაახლოებით 15 წლის ვიყავი როცა ბაბუაჩემმა დანა მაჩუქა, უფრო სწორედ მოვპარე -წითელი ხის ტარიანი საშუალო ზომის დანა, ზალიან ლამაზია, როცა ბალისის ქვეშ მივპოვეს, წართმევა მოუნდათ, მაგრამ ხელისგულზებზე მაგრად დავისვი და ყველა დავაშინე, ჰოდა ასე მაცუქა ბაბუაჩემმა თავისი ლამაზი დანა.

ეს დანა ძალიან მიყვარს, ისვიათად ვიყენებ, ძირიტადად ტავისთვისა, მხოლოდ როცა რამე მიჭირს, მუხლებს ვისერავ ხოლმე და მშველის, სულ მგონია ამ დანას და მე ვერაფერი დაგვაშორებს, მისი ზედაპირი ყოველთვის ცივია და მსიამოვნებს ხოლმე შუბლზე მიდება.

ვფიქრობ სენს მერე ეს დანა ყველაზე ძვირფასია ჩემთვის, გეტყობა რომ ჩემი შვილი ხარ, ჩემი ნაწილი, ვგრძნობ როცა გაყინულ დანას მუცელზე მივიდებ, როგორ ბორგავ და მელოდები, მაჩქარებ რომ შენც განახო, ღრმად ჩავისო მუცელში .

ვფიქრობ, ცოტა ხანში მინდორში წავალთ, ახლა გაზაფხულია და ყველაფერი მწვანეა, ასე მგონია ყველაფერს ხედავ.
ჰოდა თუ გაგიმართლა გადაგარჩენ
შენი და ჩემი სისხლი ლამაზად გამოჩნდება მწვანე ბალახზე გადმოღვრილი.

მაგრამ თუ მაინც
ცხოვრება მოგინდა შენ უბრალოდ მანიშნე .

გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა (ნაწყვეტი)

2011-05-09T02:08:00.001+04:00

გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა (ნაწყვეტი)

...ხოლო ნატო ამ დროს, უკვე ზღვისპირა ბაღის ქვიშას მიაჩხრიალებდა გამალებული, თითქოს ვიღაცასთან უგვიანდებოდა, ვიღაცასთან კი არა, თავად ზღვასთან. ერთი სული ჰქონდა როდის დაინახავდა. "კაციშვილი არ იქნება, რომ არ ციოდეს, ვიბანავებდი კიდეცო–ფიქრობდა, რათა მართლა არ მოქცეულიყო ასე. იმდენი კიდევ ესმოდა, ახლა გიჟის მეტი არავინ ჩავიდოდა ზღვაში, არადა უსაშველოდ ენატრებოდა ზღვა, იმისი სიდიადის უსასრულობის სეგრძნება საკუთარი სიპატარავის დასათრგუნად. მაღალი ფიჭვები ჭრიალ–ჭრიალით ირხეოდნენ. მაგნოლიის მწვანე ტოტებიდან გამოზამთრებული, ჩაყვითლებული ყვავილი იჭყიტებოდა. ცარიელ სკამზე ხმელი ფოტხელბის გვირგვინი ეგდო, ასანთის დამწვარი ღერებით შეკრული, როგორსაც თავადაც აკეთებდა ოდესღაც. ვიღაც პატარა გოგოს მოსწყენოდა დედოფლობას თამაში, გადაეგდო, ანდა შეიძლება სულაც დარჩენოდა სკამზე გადიის დაჟინებული ძახილით გამორკვეულს. სკამისკენ გადაუხვია და გვირგვინი აიღო, ისე რომ ფეხი არ შეუნელებია, მიდიოდა და თან ცალი ხელით გვირგვინს იმაგრებდა თავზე. ფეხქვეშ ქვიშა ჩხრიალებდა. უცებ ზღვა მწვანედ აიფოფრა საღამოს ბინდბუნდში და მისკენ გამოქანდა. თვითონაც აუჩქარა ფეხს, მერე ლამის ცხვირწინ გაუჩერდა ატორტმანებულ, ახვნეშებულ სტიქიას და უტხრა : მთვრალი ვარო. ზურგზე კაბა გამოებერა, სიცივის, სიცარიელის კუზი გაუჩნდა. ზღვამ თითქოს ჩაიხითხითა ნატოს ნათქვამზე, მაგრამ მაშინვე ღრმად, ხანგრძლივად ჩაისუნთქა და ისევ საზარლად აიფოფრა. რას მიბრაზდები, შემოსვლას კი არ ვაპირებო–დაამშვიდა ნატომ. პირი ცივი ქარით გამოევსო უცებ. ზღვამ სადღაც ჰაერში დაიჭექა და თეთრი ნაპერწკლები ამოაფრქვია. კარგი ყოფილა სიმთვრალე, ახლა ყოველთვის დავთვრებიო–გაიცინა ნატომ. ზღვამ უკან დაიხია და ამოიხვნეშა. ჭაღარაგარეულ ქოჩორში ძვალივით გაპრიალებული ნაფოტი გაბლანდვოდა. რომ იცოდე, როგორ მიყვარხარ, როგორ მენატრებიო–გაენაზა ნატო. თაფლავდა, თავისი ჭკუით. ზღვა აშიშინდა, გალღვა, ფეხქვეშ გაეგო, ნასიამოვნები. ნატომ სეჰკივლა და უკან გახტა, მაგრამ მაინც დაუსველდა ფეხები. თეთრი ქაფი შერჩა ფეხსაცმლის წვერებზე. სადღაც შორს, ქვისა აჩქრიალდა, ჩხრიალი თანდათან მოახლოვდა და გაძლიერდა. აშკარად ვიღაც მოდიოდა ნატოსავით თავქარიანი, ანდა...მაგრამ ნატოს სრულებითაც არ სშინებია, არც გაქცევა უფიქრია, არც დამალვა, ერთი კი დააპირა გვირგვინის მოხდა, გიჟი არ ვეგონო ვინმესო, მაგრამ ესეც მაშინვე გადაიფიქრა. ვის რა ესაქმებოდა გიჟი იყო თუ ჭკვიანი? სიბნელიდან ორი ჯარისკაცი გამოვიდა, ისინი მოაჩხრიალებდნენ ქვიშას, ზღვის გასწვრივ მოდიოდნენ, ნაპირ–ნაპირ, მხრებზე თოფები ეკიდათ, ნატოს დანახვაზე ფეხიც არ შეუნელებიათ, თუმცა არც თვალი მოუშორებიათ, ვიდრე ჩაივლიდნენ. თითქოს თვალებს არ უჯერებდნენ, მოჩვენება ეგონათ და მართლაც–ამ სიცივეში, ასე გვიან, მარტო თავზე ხმელი ფოთლების გვირგვინით..."არ სეიძლება ქალიშვილო ზღვასთან დგომაო"–ბოლოს მაინც დაუძახა მოწინავემ, უფრო მოვალეობის მოსახდელად, რადგან ორივენი ღრმად იყვნენ დარწმუნებულნი, არავითრა საშიშროებას რომ არ წარმოადგნედა ნატო , მოჩვენება იყო თუ ნამდვილი. "მოწყენილი ხარ?"–დაუძახა მეორემ, უკვე ჩავლილმა, ნატოსაკენ კისერმოღრეცილმა. ამ ერთ სიტყვაში ჩაატია მთელი სათქმელი, სურვილი, სევდა, უეცარი, ჯარისკაცული სიხარული....

(მერე გავაგრძელელებ, ახლა უბრალოდ ძალიან მომენატრა ეს სცენა...ძღვა და ნატო)

იდიოტიზმის შემოტევებიდან

2011-04-07T02:25:00.002+04:00

ააარა ეს უკვე იდიოტიზმიც აღარაა

ყელამდე მძღნერში ყოფნაა ბლინ.

თავი მაქვს ათასი სისულელით გამოტენილი და ვგრძნობ რო მაინც უნდა ვიცხოვრო.

გული ამერია, ვიჯექი და ვფიქრობდი წეღან

და გული ამერია.

ვერც ვიძინებ.

რა ჯანდაბა მინდა ნეტავ

საერთოდ რა მინდა.

ვიტირებდი ახლა.

მთელი დღეა მინდა ტირილი

არა

მარტო დღეს არა, რამდენი ხანია, ხმამაღლა მინდა ტირილი

არაფრისთვის დამრჩა ძალა

მხოლოდ ის შემიძლია აი ასე ვიყო და საკუთარ თავს ვეწუწუნო

წერაც აღარ შემიძლია.

გაააააააააააააააააააააააააქრით რააააა

გაქრით ყლე ადამიანებო

გაქრით

დამანებეთ თავი. :/

ჩიტ

ჩიტი გამოფრინდება.

hey little bird!

ShiT

!!!!!

ტელემუნდო & კომპანია ყლეცხოვრება წარმოგიდგენთ :ციკლიდან იდიოტიზმის შემოტევები სერია 56235

2011-03-17T01:07:00.002+04:00

თქვენ ცხოვრობთ

მე კი ვეღარ ვძლებ (ც)

საბოლოო გამოყლევებამდე დარჩა...

უნდა დავიძინო.

ციკლიდან იდიოტიზმის შემოტევები, ჩემი გონების ახალი ნარწყევი.

2011-03-16T00:19:00.001+04:00

ყველაფერი ისეა ისევ, როგორც დატოვე
ფანჯრებიდან ზომიერად სევდიანი
პეიზაჟი ჩანს
აივანზე ჩიტებს ბუდე აქვთ
ოღონდ არასდროს მინახავს ერთი ჩიტიც კი
აქ მოფრენილი,
დრო და დრო თივას ვაფენ ბუდეში
არ გაიყინოს.
იქნებ პატრონი უნდა მოფრინდეს
და ჩემსავით
ეზიზღება ცივ სახლში დაბრუნება.
ყველაფერი ისეა ისევ...
ქარის დროს ანტენები სინქრონულად
ირხევიან სახურავებზე
თითქოს მკვდრები იქნევენ ხელებს
და უსასრულოდ გრძელდება მათი ხმაური.
არაფერი შეიცვალა.
ყველაფერი ისეა როგორც დატოვე
და მეც ვდარაჯობ.

დღეს დაგინახე, ავტობუსიდან, რამდენიმე წამით გამასწარი.
ძალიან მინდოდა ტირილი.
ვერ გეტყვი,ა რც მენატრები. არც მაკლიხარ.
არ ვიცი, მართლა არ ვიცი.
უბრალოდ დაგინახე და ძალიან ამეტირა.

სულ დავყლევდი გეფიცები.
ჩემი მიტოვება შეიძლებოდა?

სულელი ხარ.

თმა გაგზრდია , სიარულის მანერა იგივენნაირი გაქვს.
სუნი მახსოვს მარტო შენი და რაღაც დებილი საყურე, რომ გეკეთა ხოლმე, იასამნისფერი.
არასოდეს მითქვამს რომ ყლეობაა?
ისიც მახსოვს როგორ ლაპარაკობ.

აი ახლა რომ დავწერე ეს ყველაფერი
დამავიწყდი. რა კარგია და რა უმნიშვნელო გახდი უცებ.

მგონი აღარ ხარ.
რა კარგია.

ციკლიდან : იდიოტიზმის შემოტევები

2011-02-18T02:45:00.000+04:00

ვერაფრით ვიხსენებ მინდოდა თუ არა რამის თქმა. ვერც სახეს ვიხსენებ, ვერც სუნს და ვერც გემოს, ასე მგონია ახლა რომ მიმატოვო, არაფერს ვიგრძნობ და რაც გვქონდა ერთი ბინძური ბუზის მეტი არაფერია, რომელსაც უემოციოდ მიაკლავ სადმე.
ასე მგონია არც არასდროს ვყოფილვართ.
მინდა, ძალიან მინდა დავწერო რამე, ისე მაწუხებს, თავი მისკდება, მაგრამ, მხოლოდ იმაზე ვფიქრობ რომ ჯერ კიდევ ზამთარია.
ახლა საერთოდ აღარ მგონია, რომ არ უნდა წასულიყავი, მაშინაც იმიტომ მინდოდა შენი დარჩენა, რომ ვიცოდი–დამავიწყდებოდი.
დღეს ისევ ისე იყო სხვასთან ყოფნა, უმნიშვნელო, არც მიდარდია.
საერთოდ იშვიათად ვდარდობ და მგონია რომ ნამდვილად ვგიჟდები, თუმცა არ ვაპირებ გითხრა...
სულერთია.
იცი როგორი შეგრძნებაა, თითქოს არც გრავიტაცია არსებობს ხანდახან და უფრო ხშირად ყველაფერი არა რეალურია, მკლავს.
წარმოიდგინე....აბა როგორ უნდა აგიხსნა, ნებისმიერ მომენტში შეიძლება დამემართოს და უფრო მიხშირდება...
მერე ძალიან მიჭირს უკან დაბრუნება.
ამ ქალის სიმღერა მკლავს.
მეზარება ყველაფერი, მეზარება!
ყველა პრობლემა მაშინებს...არა, პრობლემებიც არა, პატარა ცხოვრებისეული აუცილებლობები. გულს მირევს....ახლა ეს სამსახურიც, თუ რაცაა, არადდა ხომ მინდოდა, მაგრამ არანაირი ენთუზიაზმი ...ალბათ რამდენიმე დღე მარტო რომ დამმტოვონ სადმე , მერე იგივე ადგილას დავხვდები, იგივე მდგომარეობაში.
ჰო ძალიან მინდება ხოლმე ტირილი, თან ისეთია...ვერც იტირებ...უბრალოდ გინდა და ხარ და წვალობ.
სულ ვფიქრობ რატომ მემმართება ასე, რა ჯანდაბა მჭირს სერათოდ და მიზეზებში ქექვაც მომბეზრდა...
ისევ ზამთარი რატომაა
რატომაა ყველაფერი ასეთი უმნიშვნელო და პატარა.
აი ახლაც.
მგონია რომ ჩამოხვალ, ვეღარც შეგეხები...
ხმასაც ვერ ამოვიღებ
ზოგჯერ ისე ჩამივარდება ხოლმე ენა...პირი რომ გამიღო მართლა ვერ იპოვი.
როგორ მინდა შენით წახვიდე ჩემგან...სულ წახვიდე, მე გამივლის და კარგად ვიქნებით.
ამდენი სისულელე საუკუნეა არ დამიწერია...
საუკუნეა არ უთოვია...საუკუნეა...ეს მახსენდება სულ.
არა და რაღაც დებილ მელლოდრამას ვუყურებდი ჩემთვის, რა მინდოდა...
არაფერს ვგრძნობ.
არაფერს
აღარც თავის მოტყუება გამომდის.
ძალიან დავსუსტდი, მოვტყდი და ყველაფერი ერთად დამემართა. მოხუცი მაინც ვიყო ახლა, საქანელა სკამში , ბუხრის წინ, შავი ღვინით და ჩემი საყვარელი წიგნით ხელში მშვიდად და მარტო ვკვდებოდე და არაფერი მენანებოდეს, არც მახსოვდეს და ვერ მომაგნონ დიდ ხანს, სანამ გვამის სუნი არ სეაწუხებთ, ვერ ომომაგნონ, იმიტომ რომ არავის ვადარდებდე.
საუკუნეა არ უთოვია.

ქრონიკული დაღლილობა.

სისულელე და სიგიჟემდე გაურკვეველი დრო.

რა ჯანდაბაა.
თითებს დავატკაცუნებ და გავქრები
ქარი თან გამიყოლებს...როგორც ლექსში...
მხოლოდ თითებს დავატკაცუნებ.

თითის გაშვერით

2011-01-18T00:47:00.001+04:00

აი, ჩიტი, მკვდარი ჩიტი, ქარი რომ ჩემსკენ მოაფრიალებს ზამთარივით
მიყინავს სულს.
მისი ფრთები, ორი გამხმარი ფოთოლი, ერთი გაფრენით, მიწისაკენ და
მიწაში.
აი, დღე, ნაცრისფერი კორპუსებით შეკრულ კუბოში
რომ ჩავასვენე და მზერის მკლავზე შემოდებული
მიმაქვს, იმაზე მეტია,
რაც ვიტირე,
რაც შევაჩვენე და აი, მე,
მაღალი ხე, რომელზეც ავფრინდი და
აი, მე –ფრთები,
აი, მე - ჩემი ქალაქის მხრები
და სადარბაზო - ჩემი შვილი, მუდამ ღია და დაუცველი,
ჩემი ფეხები – გზები, მოყინული,
(მაშინ დავეცი, როცა მიყვარდი).
ამ გზებზე ახლა სხვა სიტყვები დასრიალებენ
ჟრიამულით,
მე კი, გაუკვალავ თოვლში ჩარჩენილი უპატრონო ბეღელი და
მოჭრიალე ურმიდან გადმოყრილი ფეტვი
და ამ ფეტვის შემგროვებელი, გამყიდველი და დამტირებელი -
ვანთებ სანთელს და ვუთბობ სულს ყველაზე დაღლილს
და ვევედრები,
იყოს ხელი,
მუშტად შეკრული სახლის კართან,
და ვიყო ყური, შემსმენელი,
რომ გავიგო კარზე კაკუნი -
ხმა, რომელსაც მოაქვს იმედი
ერთად ყოფნის და გადარჩენის:
- აი, მე, ჩიტი, მკვდარი ჩიტი,
წამომყევი, ერთად გავფრინდეთ!

ЛЮБОЗНАТЕЛЬНАЯ БЕССИ

2011-01-17T00:17:00.000+04:00

Маленькой Бесси скоро три года. Она – славная девочка, не ветреная, не шалунья; она задумчива, углублена в себя, любит поразмышлять то над тем, то над другим и постоянно спрашивает «почему?», стараясь понять, что происходит вокруг. Однажды она спросила:

– Мама, почему повсюду столько боли, страданий и горя? Для чего все это?

Это был несложный вопрос, и мама, не задумываясь, ответила:

– Для нашего же блага, деточка. В своей неисповедимой мудрости бог посылает нам эти испытания, чтобы наставить нас на путь истинный и сделать нас лучше.

– Значит, это он посылает страдания?

– Да.

– Все страдания, мама?

– Конечно, дорогая. Ничто не происходит без его воли. Но он посылает их полный любви к нам, желая сделать нас лучше.

– Это странно, мама.

– Странно? Что ты, дорогая! Мне это не кажется странным. Не помню, чтобы кто-нибудь находил это странным. Я думаю, что так должно быть, что это милосердно и мудро.

– Кто же первый стал так думать, мама? Ты?

– Нет, крошка, меня так учили.

– Кто тебя так учил, мама?

– Я уже не помню. Наверно, моя мама или священник. Во всяком случае, каждый знает, что это правильно.

– А мне это кажется странным, мама. Скажи: это бог послал тиф Билли Норрису?

– Да.

– Для чего?

– Как для чего? Чтобы наставить его на путь истинный, чтобы сделать его хорошим мальчиком.

– Но он же умер от тифа, мама. Он не может стать хорошим мальчиком!

– Ах да! Ну, значит, у бога была другая цель. Во всяком случае, это была мудрая цель.

– Что же это была за цель, мама?

– Ты задаешь слишком много вопросов. Быть может, бог хотел послать испытание родителям Билли.

– Но это нечестно, мама?! Если бог хотел послать испытание родителям Билли, зачем же он убил Билли?

– Я не знаю. Я могу только сказать тебе, что его цель была мудрой и милосердной.

– Какая цель, мама?

– Он хотел... он хотел наказать родителей Билли. Они, наверно, согрешили и были наказаны.

– Но умер же Билли, мама! Разве это справедливо?

– Конечно справедливо. Бог не делает ничего, что было бы дурно или несправедливо. Сейчас тебе не понять этого, но, когда ты вырастешь большая, тебе будет понятно, что все, что бог делает, мудро и справедливо.

Пауза.

– Мама, это бог обрушил крышу на человека, который выносил из дому больную старушку, когда был пожар?

– Ну да, крошка. Постой! Не спрашивай – зачем, я не знаю. Я знаю одно: он сделал это либо чтобы наставить кого-нибудь на путь истинный, либо покарать, либо чтобы показать свое могущество.

– А вот когда пьяный ударил вилами ребеночка у миссис Уэлч...

– Это совсем не твое дело! Впрочем, бог, наверно, хотел послать испытание этому ребенку, наставить его на путь истинный.

– Мама, мистер Берджес говорил, что миллионы миллионов маленьких существ нападают на нас и заставляют нас болеть холерой, тифом и еще тысячью болезней. Мама, это бог посылает их?

– Конечно, крошка, конечно. Как же иначе?

– Зачем он посылает их?

– Чтобы наставить нас на путь истинный. Я тебе говорила уже тысячу раз.

– Но это ужасно жестоко, мама! Это глупо! Если бы мне...

– Замолчи, сейчас же замолчи! Ты хочешь, чтобы нас поразило громом?

– Мама, на прошлой неделе колокольню поразило громом, и церковь сгорела. Что, бог хотел наставить церковь на путь истинный?

– (Устало.) Не знаю, может быть.

– Молния убила тогда свинью, которая ни в чем не была повинна. Бог хотел наставить эту свинью на путь истинный, мама?

– Дорогая моя, тебе, наверно, пора погулять. Пойди побегай немного.

– Только подумай, мама! Мистер Холлистер сказал, что у каждой птицы, у каждой рыбы, у каждой лягушки или ящерицы, у каждого живого существа есть враг, посланный провидением, чтобы кусать их, преследовать, мучить, убивать, пить их кровь, наставлять на путь истинный, чтобы они стали праведными и богомольными. Это правда, мама? Я потому спрашиваю, что мистер Холлистер смеялся, когда говорил об этом.

– Этот Холлистер безобразник, и я запрещаю тебе слушать, что он говорит.

– Почему же, мама, он так интересно рассказывает, и, по-моему, он старается быть праведным. Он сказал, что осы ловят пауков и замуровывают их в свои подземные норки,– живых пауков, мама! – и там под землей они мучаются много-много дней, а голодные маленькие осы откусывают им ноги и грызут им животики, чтобы пауки научились быть праведными и богомольными, чтобы они возносили богу хвалу за его неизреченную доброту. По-моему, мистер Холлистер добрый человек, просто молодец. Когда я спросила его, стал ли бы он так обращаться с пауками, он сказал, что пусть его черт подерет, если он так поступит, а потом сказал... Мамочка, тебе дурно? Побегу позову кого-нибудь на помощь. Разве можно сидеть в городе в такую жару?

( Марк Твен)

შროშანის ტბა

2011-01-14T02:08:00.000+04:00

გზას რომ გავუდექით, თბილი, უქარო დღისა და მშვიდი ზღვის მაუწყებელი ცვარნამიანი განთიადი იდგა. მთელი ოჯახი, ძაღლები, სპირო და სოფია რომ ჩატეულიყვნენ, ორი ნავით წავედით. გაბერილი „ბუტლი“ „ზღვის ძროხას“ გამოვაბით, რამაც მისი სიჩქარე საგრძნობლად შეამცირა, მაგრამ სხვა გზა არა გვქონდა. ლარის წინადადებით ძაღლები, სოფია, დედა და თეოდორი „ბუტლში“ ჩასხდნენ, დანარჩენები „ზღვის ძრო¬ხაში“ მოვთავსდით. სამწუხაროდ, ლარიმ ერთი ფრიად მნიშვნელოვანი ფაქტორი ვერ გაითვალისწინა: „ზღვის ძროხის“ სვლით გამოწვეული წყლის ნაკადი. ნავის ბოლოდან დაძრული ტალღა ლურჯი შუშის კედელივით აღიმართებოდა და მაქსიმალურ სიმაღლეს სწორედ „ბუტლის“ ფართო მკერდთან აღწევდა. ნავს ჰაერში შეისროდა და ისევ წყალზე დაახეთქებდა. ერთხანს წყლის ნაკადის მოქმედების შედეგი ვერ შევნიშნეთ, დედას გამწარებულ ყვირილს ძრავის ხმაური ფარავდა. როდესაც, ბოლოს და ბოლოს, ნავი შევაჩერეთ და „ბუტლი“ ჩვენთან მოცურდა, ვნახეთ, რომ არა მარტო თეოდორი და დოდო გამხდარიყვნენ ცუდად, არამედ ყველა ნავში მყოფი, მათ შორის ისეთი გამობრძმედილი და გამოცდილი მეზღვაურიც, როგორიც როჯერი იყო. ყველანი „ზღვის ძროხაში“ გადმოვსხით და ერთმანეთის გვერდით დავაწვინეთ... სპირო, ლარი, მარგო და მე „ბუტლში“ გადავედით. ანტინიოტისას რომ მივუახლოვდით, თეოდორის გარდა ყველა უკეთესად იყო. თეოდორი ნავის ფერდს არ შორდებოდა, თვალს თავის ფეხსაცმელებს არ აცილებდა და შეკითხვებზე მხოლოდ ერთმარცვლოვან პასუხებს გვაძლევდა. უკანასკნელ კონცხს შემოვუარეთ. კონცხი წითელი და ოქროსფერი ქანებისაგან შედგებოდა და ეს ტალღოვანი შრეები გიგანტურ გაქვავებულ გაზეთის დასტებს ან კოლო¬სალური ბიბლიოთეკის ჟანგმოდებულ, დახავსებულ ნაშთებსა ჰგავდა. ჩვენი ნავები კონცხს გასცდა და ფართოდ გადაშლილ ლურჯ ყურეში შევედით. ყურის პირას ტბა გამოჩნდა. მარგა¬ლიტივით თეთრი ქვიშის იქით დიდი, შროშანებით დაფარული დიუნი იდგა. მზეზე აელვარებულ ათასობით ყვავილს თეთრი გრამოფონებივით აეშვირა ცისკენ ძაბრულები და მუსიკის ნაცვლად ჰაერში საამო, ძლიერ სურნელს აფრქვევდნენ. ნამ¬დვილი ზაფხულის სურნელი იდგა, თბილი და ტკბილი, გინდოდა, ღრმად გესუნთქა და ჰაერი ფილტვებში დიდხანს შეგეჩერებინა. ძრავის უკანასკნელი ხმა კლდეებს შეასკდა და ნავები უჩუმრად გასრიალდნენ ნაპირისაკენ, საიდანაც ჩვენს შესახვედრად შროშანის სურნელი მოქროდა.
ბარგი ნაპირზე გადავიტანეთ, თეთრ ქვიშაზე დავალაგეთ და ტბის პირას მიმოვიფანტეთ. ლარი და მარგო თხელ წყალში ჩაწვნენ და ჩათვლიმეს. ნაზი ტალღები ნელ-ნელა არწევდა მათ. ნიჩბითა და კალათით შეიარაღებულმა დედამ თავისი ლაშქარი გაასეირნა. ტრუსისამარა სპირო, რომელიც პრეისტორიულ ბანჯგვლიან კაცს ჰგავდა, ტბიდან ზღვაში შემავალ ნაკადულში მუხლამდე წყალში შევიდა და სამკაპმომარჯვებული, მოღუშული სახით დასცქეროდა გამჭვირვალე წყალში მის ირგვლივ მორიალე თევზების ქარავანს. მე, თეოდორმა და ლესლიმ კენჭი ვყარეთ, ვინ საით წასულიყო და ერთმანეთის საპირისპირო მხარეს წავედით. ტბის სანაპიროზე შუაგზის აღმნიშვნელად დიდი, განსაკუთრებულად დაბრეცილი ზეთისხილის ხე ავირჩიეთ. იმ ხეს რომ მივაღწევდით, პირს ვიბრუნებდით და უკან მოვდიოდით. იმავეს აკეთებდა ლესლი თავის მხარეს. იმედი გვქონდა, რომ ამ სიფრთხილის წყალობით ლესლის ხშირ ლელიანში არ შემოვაკვდებოდით. მანამ მე და თეოდორი ორი მსუნაგი წეროსავით გუბეებსა და ნაკადულებში თავჩარგულები დავდიოდით, წელში მოხრილი ლესლი ტბის მეორე მხარეს აპობდა ლერწმნარს. დროდადრო სროლა ისმოდა, რაც მის წარმატებას გვაუწყებდა.
საუზმის დრო რომ მოვიდა, მგლებივით დამშეულები ნაპირზე შევგროვდით. ლესლიმ ნანადირევით სავსე ჩანთა მოიტანა: კურდღლები, კაკბები, მწყრები, ჩიბუხები და ქედნები, მე და თეოდორმა – წვრილი არსებებით სავსე სინჯარები და ბოთლები. ცეცხლი აგიზგიზდა. ფარდაგებზე სურსათი დახვავდა. ზღვაში ჩაციებული ღვინოც მოვიტანეთ. ლარიმ ფარდაგის კუთხე დიუნის ფერდისკენ ააჩოჩა და თეთრი შროშანების გვერდით დაწვა. თეოდორი გამართული იჯდა და დინჯად, საფუძვლიანად ღეჭავდა საჭმელს. ღეჭვის დროს წვერი უცანცარებდა. მარგო მოხდენილად ეფიცხებოდა მზეს და ხილსა და ბოსტნეულს შეექცეოდა. დედა და დოდო დიდი ქოლგის ჩრდილში მოეწყვნენ. ლესლი ქვიშაში ჩაცუცქდა, ცალი ხელით ცივი ხორცის უშველებელი ნაჭერი დაითრია, მეორეს კი ჩაფიქრებული უსვამდა მუხლებზე დადებულ თოფის ლულებს. ცეცხლთან ჩაცუცქულ სპიროს დაღარულ სახეზე ღვარად მოსდიოდა ოფლი და წვეთები შავად გაბანჯგვლულ მკერდზე ეცემოდა. იგი ზეთისხილის ტოტისაგან სახელდახელოდ გათლილ შამფურზე წამოცმულ შვიდ ჩიბუხას ცეცხლზე ატრიალებდა.
– ნამდვილი სამოთხეა! – წამოილუღლუღა ციმციმა ყვავი¬ლებში გაშოტილმა, პირგამოტენილმა ლარიმ, – ეს ად¬გილი სწორედ ჩემთვისაა ზედგამოჭრილი. ნეტავ მუდმივად აქ მამ¬ყოფა. ღვინოსა და საჭმელს მშვენიერი, შიშველი დრიადები მომიტანდნენ. ბოლოს და ბოლოს, საუკუნეების შემდეგ ამ საამო ჰაერით ისე გავიჟღინთებოდი, როგორც ბალზამით და ერთ მშვენიერ დღეს ჩემს ერთგულ დრიადებს აქ აღარ დავხვდებოდი. ჩემს სანაცვლოდ მხოლოდ სურნელი დარჩებოდა. გადმომიგდეთ, ერთი, ის გემრიელი ლეღვი.
– ერთხელ ბალზამის გამოყენებაზე ძალიან საინტერესო წიგნი წავიკითხე, – ენთუზიაზმით თქვა თეოდორმა, – ეგვიპტელებს დიდი წვალება უხდებოდათ მუმიების დასამზადებლად. ჩემი აზრით, ტვინის... ეე... ცხვირიდან ტვინის გამოღება სრულიად მარტივი და გონივრული მეთოდია.
– როგორ, ტვინი კაუჭებით გამოჰქონდათ ნესტოებიდან?– დაინტერესდა ლარი.
– ლარი, შვილო, ნუ იტყვი ჭამის დროს.
საუზმის შემდეგ ზეთისხილის ხეების ჩრდილში გადავინა¬ც¬ვლეთ და შუადღის სიცხეში ჭრიჭინების სიმღერით გაბრუებულებს თვლემა მოგვერია. დროდადრო რომელიმე ჩვენგანი წამოდგებოდა, ზღვისკენ წავიდოდა, წამით თხელ წყალში გაგრილდებოდა და ისევ დასაძინებლად დაბრუნდებოდა. ოთხი საათისათვის სპირომ, რომლის ზორბა, მოდუნებულ სხეულს აქამდე გაბმული ხვრინვა აძაგძაგებდა, ერთბაშად დაიფრუტუნა, თავი გამოიფხიზლა და ჩაისთვის ცეცხლის ასანთებად ნაპირისაკენ წაბანცალდა. მერე დანარჩენებმაც გამოიღვიძეს, ზანტად, ზმორებითა და მთქნარებით წამოიშალნენ და ათუხთუხებული ჩაიდნისაკენ გაემართნენ. ნახევრად მძინარეები და თვალებმილულულები ფინჯნებით ხელში რომ ჩამოვსხედით, შროშანებში მეჟოლია ჩიტი გამოჩნდა და სკუპ-სკუპით ჩვენკენ წამოვიდა. ელვარე მკერდი და ნათელი თვალები ჰქონდა. სამიოდე მეტრის მოშორებით შეჩერდა და იჭვნეულად შეგვათვალიერა. მერე გადაწყვიტა, რომ გართობა გვესაჭიროებოდა, ერთმანეთისაკენ ლამაზად გადახრილი ორი შროშანისაკენ გადასკუპდა, მათ თაღქვეშ დადგა, ლამაზი პოზა მიიღო, კისერი მოიღერა და მშვენიერი სიმღერა წამოიწყო. ბოლოს ნისკარტი ისე დახარა, თითქოს თავს გვიკრავსო, და სიცილი რომ ავტეხეთ, შეშინებული ყვავილებში შეფრთხიალდა...
– საყვარელი ჩიტები არიან მეჟოლიები, – თქვა დედამ,– ინგლისში ერთი ისე შემეჩვია, რომ ბაღში ყოფნის დროს საათობით არ მშორდებოდა. ძალიან ლამაზად იციან პაწია მკერდის აფუება.
– ეს კი ისე ჩაცუცქდა, თითქოს თავს გვიკრავსო, – გამოეხმაურა თეოდორი, – უნდა ვთქვა, რომ... ეე... კისერი რომ მოი¬ღერა, ნამდვილი... დიახ, ნამდვილი ოპერის მომღერალი იყო.
– ჰო, რაღაც მსუბუქის, მხიარულის, თუნდაც შტრაუსის შესრულების დროს, – დაეთანხმა ლარი.
– ოპერაზე გამახსენდა, – თვალები აუკიაფდა თეოდორს,– როდისმე მომიყოლია, როგორ დაიდგა კორფუზე უკანასკნელი ოპერა?
არაო, ვუთხარით და მოხერხებულად მოვეწყვეთ. რაიმეს რომ გვიყვებოდა, თეოდორის ცქერა არანაკლებ სიამოვნებას გვანიჭებდა, ვიდრე თვით მონაყოლი.
– ეს იყო... ჰმ... ერთ-ერთი საგასტროლოდ ჩამოსული ოპერის დასი, მგონი, ათენიდან, ან იქნებ იტალიიდან. ასე იყო თუ ისე, პირველ საღამოს „ტოსკა“ წარმოადგინეს. მთავარი როლის შემსრულებელი მომღერალი, როგორც მომღერლების უმეტესობა, საკმაოდ ჩასუქებული ქალი იყო. როგორც მოგეხსენებათ, ოპერის ფინალურ აქტში მთავარი გმირი ციხესიმაგრის, ან უფრო სწორად, კოშკის ქონგურებიდან ხტება და თავს იკლავს. პირველ საღამოს გმირი კოშკის კედელზე ავიდა, უკანასკნელი არია იმღერა და... მოგეხსენებათ... სიკვდილის შესახვედრად კლდეზე გადაიჩეხა. საუბედუროდ, სცენის მუშებს დავიწყებოდათ კედლის ძირას ლეიბების დაგება. იატაკზე დახეთქების ხმამ და... ეე... კივილმა, ცოტა არ იყოს, შეანელა იმის შთაბეჭდილება, რომ გმირი სადღაც უფსკრულში ჩაიჩეხა. ხოლო იმ მომღერალმა, რომელიც მისი სიკვდილით დამწუხრებული მოთქვამდა, ხმას აუწია, რათა როგორმე კივილი დაეფარა. ამ შემთხვევამ მსახიობი, ბუნებრივია, საკმაოდ გაანაწყენა და ამიტომ მეორე საღამოს სცენის მუშებმა ძალიან მოიწადინეს, რომ მისთვის სასი¬ამოვნო დაცემა უზრუნველეყოთ. დაჟეჟილ-დალეწილმა მომღერალმა, როგორც იქნა, მიაღწია ოპერის ფინალამდე. ქონგურებზე აფორთხდა, უკანასკნელი არია შეასრულა და სიკვდილის შესახვედრად გადაიჩეხა. სამწუხაროდ, სცენის მუშებს წინა საღამოს შეცდომის გამოსწორება ისე ძალიან მოენდომებინათ, რომ მეორე უკიდურესობაში ჩაცვენილიყვნენ. იმდენი ლეიბი დაეხვავებინათ და ქვეშ ისეთი დრეკადი ზამბარები დაეგოთ, რომ ზედ დავარდნილი მსახიობი ისევ ზევით ახტა. და როდესაც ყველა მონაწილე სცენაზე შეგროვდა და ერთმანეთს გმირის სიკვდილი ამცნეს, ჰოი, საოცრებავ!.. ქონგურებს ზემოთ ორჯერ-სამჯერ გამოჩნდა მისი თავი.
მანამ თეოდორი ამ ამბავს გვიყვებოდა, მეჟოლია ისევ სკუპ-სკუპით მოგვიახლოვდა, მაგრამ უცებ ყველას სიცილი რომ წაგვსკდა, შეეშინდა და გაფრინდა.
– იცით რა გითხრათ, თეოდორ, დარწმუნებული ვარ, რომ ამ ამბებს თავისუფალ დროს იგონებთ, – უთხრა ლარიმ.
– არა, არა, – უპასუხა თეოდორმა და ულვაშებში მხიარულად ჩაიცინა, – სხვაგან რომ ვცხოვრობდე, ალბათ გამოგონება დამჭირდებოდა, მაგრამ აქ, კორფუზე, ასე ვთქვათ, ესმით ხელოვნება.
ჩაის შემდეგ მე და თეოდორი ისევ ტბის ნაპირს გავუყევით და სანამ მთლად არ დაბინდდა, კვლევა-ძიებით გავერთეთ. როდესაც სიბნელისაგან საგნების გარჩევა გაგვიჭირდა, ნელა გამოვბრუნდით იმ ადგილისაკენ, სადაც სპიროს გაჩაღებული ცეცხლი თეთრ შროშანებს შორის უზარმაზარ ქრიზანთემასავით თრთოდა და გიზგიზებდა. სპიროს სამი დიდი თევზი დაეჭირა და გატაცებით წვავდა მაყალზე. წარბშეკრული დასცქეროდა და დაბრაწული კანიდან თეთრი, ნაზი ხორცის გამოჩენისთანავე ხან ნივრის კბილს ჩაარჭობდა, ხან ლიმონს აწურავდა და ხან წიწაკას აყრიდა. მთვარე მთებს თავზე წამოადგა და შროშანები ვერცხლისფრად შეღება, მხოლოდ ცეცხლისაკენ მოქცეულ ყვავილებს გადაჰკვროდა მოციმციმე ალის ვარდისფერი ანარეკლი. მთვარით განათებულ ზღვის ზედაპირზე პატარა ტალღები მოგორავდნენ და ნაპირს რომ აღწევდნენ, შვებით ამოისუნთქავდნენ ხოლმე. ხეებიდან ბუს ძახილი მოისმა, სიბნელეში ნეფრიტისფრად კრთოდნენ ციცინათელები.
ძილი რომ მოგვერია, მთქნარებითა და ზმორებით წამოვ¬დექით და ჩვენი ნივთები ნავებში ჩავაწყვეთ. ყურედან გასას¬ვლელამდე ნავები ნიჩბებით მივიყვანეთ და შემდეგ, სანამ ლესლი ძრავას ჩართავდა, ერთხელაც გავხედეთ ანტინიოტისას. შროშანებით დაფარული ნაპირი მთვარის შუქზე დათოვლილსა ჰგავდა, ხოლო ზეთისხილის ხეების მუქ ფონზე ციცინათელების ცეცხლი ენთო. ყვავილების გვერდით, ჩამქრალი კოცონის ადგილას, მიწა ძოწისფრად ღვიოდა.
– ნამდვილად... ეე... ძალიან ლამაზი ადგილია, – აღმოხდა თეოდორს.
– საოცარი ადგილია, – დაეთანხმა დედა და შემდეგ უმაღლესი შეფასება მისცა, – აქ მინდა დავიმარხო.

ძრავამ ჯერ ფრთხილად ამოიბუტბუტა, მერე კი ხმამაღალი ღრიალი მორთო. „ზღვის ძროხა“ სწრაფად მიჰყვებოდა სანაპირო ზოლს და თან „ბუტლს“ მიათრევდა. ჩვენ უკან მარაოსავით გაიშალა თეთრი, აბლაბუდასავით მსუბუქი კვალი, რომელსაც ოდნავ აკიაფებდა ფოსფორის სინათლე.

(ჯერალდ დარელი, ნაწყვეტი "ჩემი ოჯახი და სხვა ცხოველები" დან)

აქ იწყება ჩემი სიყვარული

2011-01-04T02:42:00.001+04:00

გუშინდელი დღე მინდა ვიყო
და ვღიღინებდე ძველ სიმღერას მკვდარ ფრინველებზე
რომელთა ჩრდილსაც დროდადრო აჩენს სოფლის ბილიკი
და საღამოჟამს ბებერი თუთის ფუღუროდან მათი ფრთების შრიალი ისმის

ამ გზით მოვდივარ ყოველდღე შენთან
მომაქვს ჩამქრალი ლამპების შუქი
ვმღერი და ვკვდები ყოველდღე შენთვის

შენი სხეულის სითბო რომ არა
თბილ ქვეყნებში გავფრინდებოდი

შენი სხეულის სითბო რომ არა
ვეღარ ვნახავდი უდედმამო სახლების სიკვდილს

შენი სხეულის სითბო რომ არა
ვერ შევიგრძნობდი ჩვენი ბაღის თვალუწვდენელ შემოდგომას და
ვერ მოვისმენდი მეზობელი ქოხმახების ძილს
რომელსაც ქვია დახვრეტილი ბავშვის სახელი

აქ იწყება ჩემი სიყვარული

(შალვა ბაკურაძე)

ჩიტებზე,ჩიტებზე ვფიქრობდი...

2010-12-07T01:24:00.001+04:00

ვუყვარდი გიჟებს და მათხოვრებს,
მტკვრის პირას თევზის ქარს მივქონდით.
ეს ცეცხლი ვერ გავანათხოვრე,
ჩიტებზე, ჩიტებზე ვფიქრობდი...

ვუყვარდი ქურდებს და მეძავებს,
მინაზე შიშველი ვიწექით.
მთელი გაზაფხული ვეცადე
და მაინც უჩემოდ იჭექა...

მკვლელებს,ავაზაკებს ვუყვარდი,
არ მთხოვდნენ სანაცვლოდ არაფერს.
ღრუბლებში ვიდექი მუხლამდე
და როგორ მეძახდა ქარაფი!..

ვუყვარდი ჭლექიან პატიმრებს,
ნისლები თანაბრად გვტკიოდა.
ხვალ რომ გათოვებს აპირებს:
ფერფლია ჩვენ საიქიოთა...

ვუყვარდი გიჟებს და მათხოვრებს,
უბრალოდ,უბრალოდ,უბრალოდ...
მე სული ქარაფებს ვათხოვე,
ჩიტებზე ვფიქრობდი,უფალო...

***

2010-12-01T00:59:00.002+04:00

მე ჩამოვედი უკანასკნელ გაჩერებაზე,
სადაც ვერავინ ვერ მიპოვიდა,
სადაც არავინ არ დამეძებდა.
ავხედე ხეებს,
თბილ სიმწვანეს რომ ისრუტავდნენ
და იქ დავტოვე თვალები ჩემი.
ავადმყოფ წვიმის ცივ სირბილეში
გამოვიპარე ხელებიდან,
თმები ვერცხლის ქარს შევატოვე.
მე მივდიოდი
დაუნდობელი სიჯიუტით და სიმსუბუქით,
როგორც შურისმაძიებელი.
იღვრებოდა წყალი მინდორში,
ეცემოდა შუქი მდინარეს,
რომლის სახელი აღარავის აღარ ახსოვდა
და იმ მდინარის ნაპრალებში
ტუჩები და სახე ჩავქოლე.
სანამ მდინარე რამეს მეტყოდა
მე დავასწარი:
გმადლობ, ჩემო მოთმინებავ, რომ მიღალატე!
ვისი ხმა ისმის მინდვრის ბოლოდან!
მგზავრო, შენ გეძებს ეს მინდორი, დაუსრულებლად
რომ იმეორებს ბალახებს და წითელ ყვავილებს,
შენ გეძახის დასამშვიდებლად...
უკანასკნელ გაჩერებაზე
ჩადიან მხოლოდ მთვრალები და მინდვრის მსურველნი.
ხის ბოლოდან კი ცა იწყება.
ხოლო ცის გულში
წმინდა გუმბათი

ჩემს ცოდვიან მიწას აშინებს!...

თამაზ ბაძაღუა

ს ა შ ი ნ ა ო დ ა ვ ა ლ ე ბ ა

2010-11-25T23:32:00.001+04:00

ჩუმად ყოფნაა ჩემი საშინაო დავალება, როცა მიყვარს.
როცა სიტყვებს ფოთლებივით აქვთ გამობმული
თითო ”მეშინია”...

აქ -
მიზეზია ყველაფერი.

ოქტომბრის სუნით გაჟღენთილ მიწაზე
ჩუმად ვწვები და
კარალიოკის ორ შეციებულ, წითელ ფოთოლს
თვალებზე ვიფარებ.

მიწას გულისცემა
გაჩუქებული, უსუსური ლეკვის პულსივით
ესინჯება.

ეს არის ჩემი საშინაო დავალება,
უხსოვარი შიშის არითმია,
ათასი წლის წინ
სუფთა წერის გაკვეთილებზე
ხელის კანკალით გადაწერილი,-
რომ ყველაფერი შეიძლება არ იყოს ისე,
როგორც მინდა,
როგორც მინდა,
როგორც მინდა...

დღეს ზეპირად მაქვს ეს ჩუმად ყოფნა,
ეს წითელი ,შეციებული ორი ფოთოლი,
უცხო სახლში მობუზული ლეკვის
გულისცემა.
ეს მიწის სუნი,
ოქტომბერზე ქვეშმიწერით გამრავლებული,
ეს ცა,
ნაცნობი,
გამჭვირვალე,
და ბავშვობის სიზმრებივით თვალებში ჩაფენილი.
ეს მყიფე, გრილი შემოდგომა,
ჩემი ძვლების ცარიელი 12 პროცენტი,
როცა თითზე ბეჭედივით მორგებული
1 მთვარე და 5 ვარსკვლავი
არ მატყუებს.

აქ -
მიზეზია ყველაფერი,
ხვალინდელი გაკვეთილისთვის.
და ჩუმად ყოფნა ჩემი საშინაო დავალებაა...

სანიშნე

2010-11-15T01:08:00.003+04:00

როცა კორპუსები ფანჯრებს მოხუჭავენ
და მთვარეები აყვავდებიან გუბეებში
და მდინარეები ტალღებს დაიკაპიწებენ
და ჩვენი გულები, როგორც ძაღლები,
ჯაჭვებს აიწყვეტენ
და ყველა შეყვარებულის გულებად დანაწილდებიან,
მაშინ მინდა იყო აქ

როცა სინათლეები ჩაქრებიან
და სიბნელეები აენთებიან
და სიზმრები გამალდებიან და გამაღლდებიან და განაღდდებიან
და ხეები ჩიტებს მოისხამენ
და კალათებს მწიფე ბეღურებით გავავსებთ
და ვიტყვით: “გვშია”
მაშინ მინდა იყო აქ

როცა ქარის ურიცხვი მოძრაობა
შეიძენს ურიცხვ მნიშვნელობას
და ჩემი სიხარული
დაემთხვევა ქარებს და ქარებს...
და ქართაგან ერთ-ერთს, როგორც დასაკლავ ცხვარს,
ქამარზე გამოვიბამ
მაშინ მინდა იყო აქ

როცა ქვების აცდენას ვისწავლი
და ჩემკენ ნასროლი “ლოდებისგან ტაძარს ავაგებ”
სადაც შემოვლენ ღმერთები და
ჩუმად მთხოვენ ბედს და იმედებს,
რომლებიც ჩემთვის ერთხელაც არ გამოიმეტეს
და ვიქნები შესაძლებელი, როგორც დროშა
მთვარის ზედაპირზე დარჭობილი
და მოსალოდნელი,
როგორც ცვალებადი მოღუბლულობა
და ცვალებადი,
როგორც მოსალოდნელი სიყვარული

მაშინ მინდა იყო აქ.

შამუგია

...

2010-11-10T20:13:00.001+04:00

ნეტავ არავინ მიცნობდეს სულაც,

წვიმა ვიყო და ვესხურებოდე მინდვრებს,

ნეტავ არავინ მამჩნევდეს სულაც,
გზისპირს უბრალო საჩრდილობელ ხედ ვიდგე...
ნეტავ არავინ მეძახდეს სულაც,
მერცხლად ქცეული კოღო-კალიებს ვდევდე,
ისე ვკვდებოდე,
არ ვაწუხებდე,
სულაც არავის არ ვაწუხებდე ჩემი სიკვდილის შემდეგ...

ნეტავ არავინ მიცნობდეს სულაც...

დასაქოქი თოჯინა

2010-10-22T20:01:00.001+04:00

ამათზე მეტად,ოჰ,დიახ,
ამათზე უფრო მეტად შეიძლება გაყუჩდე..
შეიძლება ხანგრძლივი საათების განმავლობაში
მიცვალებულათა მზერის მსგავსად სახე გაგეყინოს,
თვალი გაგიშტერდეს სიგარეტის კვლამზე,
თვალი გაგიშტერდეს ფინჯნის გამოსახულებაზე,
ხალიჩის უფერულ ყვავილზე,
კედელზე წარმოსახულ ხაზებზე..
შეიძლება ძალაგამოცლილი ხელებით
ფარდა გადასწიო და დაინახო:
ქუჩაში კოკისპირულად წვიმს,
პატარა ბავშვი ფერადი ფრანებით ხელში
შენობის თაღს აფარებს თავს,
ძველი, მოშლილი საზიდარი
ხმაურიანი სიჩქარით ტოვებს დაცარიელებულ მოედანს..

შეიძლება ფარდის უკან ერთ ადგილზე წუთით გაქვავდე
ისე, რომ ვერაფერს ხედავდე,
ისე,რომ არაფერი გესმოდეს..

შეიძლება იყვირო
არაბუნებრივი ,მეტად უცნაური ხმით:
“მიყვარს”,
შეიძლება ერთი მამაკაცის ძლიერ მკლავებში
მშვენიერი,სრულყოფილი ქალი აღმოჩნდეს,
ტყავის სუფრის მსგავსი მოქნილი ტანით,
მკვრივი მკერდით.
შეიძლება საწოლში
ერთმა ლოთმა, გიჟმა ან მაწანწალამ
ერთი სიყვარულის უმანკოება შელახოს..

შეიძლება განზრახ აბუჩად აიგდო
ყოველი გასაოცარი ქარაგმა.
შეიძლება მარტო შეუდგე კროსვორდის ამოხსნას
და უბრალო, სულ რაღაც ხუთ-ექვს ბგერიანი
პასუხის მიგნებითაც გული გაიხალისო.

შეიძლება ერტმა სიცოცხლემ მორჩილად
მუხლი მოიდრიკოს ცივი სამარის ფერხთით,
შეიძლება ერთ უცნობ საფლავში ღმერთი აღმოაჩინო,
შეიძლება ერთი უმნიშვნელო მონეტით რწმენა იპოვო
და მეჩეთის სენაკში გაიხრწნა ლოცვისას
მოხუცი მწირის მსგავსად.

შეიძლება როგორც
ნულს, ცალკე შეკრებისას თუ გამრავლებისას
ერთნაირი შედეგი გქონდეს.
შეიძლება შენი თვალები მრისხანე ქუთუთოებს მიღმა
გაცვეთილი წაღის უსახურ ღილს მიემსგავსოს.
შეიძლება,როგორც წყალი, საკუთარ გუბეში დაშრე
და სილამაზის წუთით გაელვება
მოულოდნელად გადაღებული შავ-თეთრი სურათივით
სადღაც ყუთში გადამალო.

შეიძლება ერთი დღის ცარიელ ჩარჩოში
მსჯავრდებულის, ჯვარცმულის ან დამარცხებულის სურათი ჩამოჰკიდო,
შეიძლება ნიღბებით დაფარო კედლის ბზარები
და თვითონვე დაიკარგო მათში უაზროდ.

შეიძლება შენც დასაქოქ თოჯინებს ჰგავდე
და შუშის თვალებით საკუთარ სამყაროს ხედავდე,
შეიძლება ჩალით გატენილი ტანით
წლების განმავლობაში მაუდის ყუთში გეძინოს
ბადესა და ბრჭყვიალებს შორის
და ხელის უმნიშვნელო შეხებისას
უმიზეზოდ შეჰყვირო:

“ოჰ,მე უზომოდ ბედნიერი ვარ”.…

ფორუყ ფაროხზადი

მანდარინები

2010-10-17T00:12:00.000+04:00

ზამთრის პირქუში მწუხრი ჩამოწოლილიყო. ეკოსუკატოკიოს მატარებლის მეორე კლასის ვაგონის კუთხეში ვიჯექი და მოუთმენლად ველოდი გამგზავრების მაუწყებელ სასტვენის ხმას. სინათლე კარგა ხანია რაც ჩართეს, მაგრამ მგზავრთაგანი ჩემს მეტი ვაგონში აღარავინ ამოდიოდა. კაციშვილი არ ჭაჭანებდა გარეთაც, ნახევრად ჩაბნელებულ ბაქანზე; გამცილებლებიც კი არ ჩანდნენ. მხოლოდ დროდადრო, საწყალობლად თუ დაიწკმუტუნებდა გალიაში დამწყვდეული ძაღლი. ყოველივე ეს საოცარი ჰარმონიით ერწყმოდა ჩემს მაშინდელ გუნება-განწყობილებას. ენით უთქმელი დაღლილობა და კაეშანი გონებას მიბინდავდა, მოქუშული ვიყავი თოვლიან ცასავით. გაუნძრევლად ვიჯექი პალტოს ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი და იმის ილაჯიც კი აღარა მქონდა, ჯიბიდან საღამოს გაზეთი ამომეღო და გადამეხედა.

როგორც იქნა, გაისმა სასტვენის ხმა. ოდნავი შვება ვიგრძენი, თავი სარკმლის ჩარჩოს მივაყრდენი და ველოდი, როდის გაცურდებოდა უკან და გაუჩინარდებოდა სადგური სარკმლის მიღმა. ამ დროს ტურნიკების მხრიდან, ბაქანზე, გეტას ბაკაბუკი მოისმა და იამვე წამს კონდუქტორის ბრაზიანი შეძახილიც გავიგონე; ხარხარით გაიღო კარი და ვაგონში ქოშინით შემოვიდა ცამეტი-თოთხმეტი წლის გოგო. მატარებელიც მაშინვე შეძაგძაგდა და ნელა დაიძრა. ფანჯრიდან მოჩანდა უკან დახეული, მიჯრით ჩაყრილ ბოძებს შორის აფართქალებული სივრცე, თითქოს ვიღაცისგან მიტოვებული და მივიწყებული წყლის საზიდი ურიკა, მებარგული, მატარებელში ვიღაცას თავს უკანტურებდა... ყოველივე ეს ნაცრისფერი ბოლის ბოლქვებში გახვეულიყო. შვებით ამოვისუნთქე, პაპიროსი გავაბოლე და ჩემს პირდაპირ ჩამომჯდარი გოგო შევათვალიერე.

ნამდვილი სოფლელი გომბიო გახლდათ. ხეშეშ თმაზე, “იტიოგაესის” ვარცხნილობით რომ დაელაგებინა, ცხიმის ნიშანწყალიც არ ემჩნეოდა. ნაყვავილარი, დამსკდარი ღაწვები ისე დაბრაწოდა, უსიამო შთაბეჭდილებას ტოვებდა. მუხლებზე, დაუდევრად რომ ჩამოკონწიალებოდა შალის ჭუჭყიანი, მწვანე შარფი, მოზრდილი ფუთა ედო. დამზრალ ხელში საგულდაგულოდ ეჭირა მესამე კლასის ვაგონის წითელი ბილეთი. თვალში არ მომდიოდა გოგოს ტეტიური სიფათი, გარდა ამისა, მისმა ბინძურმა ჩაცმულობაც შემზარა. და ბოლოს, ძალზე გამაღიზიანა თავისი სიბენტერით _ მეორე და მესამე კლასის ვაგონები რომ ვერ გაერჩია ერთმანეთისგან. ვეწეოდი პაპიროსს და ვცდილობდი, დამევიწყებინა გოგოს არსებობა. ამასთან, რაკი უსაქმოდაც გახლდით, გაზეთი გავშალე. უცებ, სარკმლიდან გაზეთზე დაფრქვეულ შუქს სიკაშკაშე მოემატა და აქამდე ძნელად შესამჩნევი სტრიქონებიც უფრო მკაფიოდ გამოისახა. მატარებელმა, როგორც ჩანს, იოკოსუკას ხაზის მრავალრიცხოვან გვირაბთაგან პირველში ჩაყვინთა.

ელნათურების შუქით გაბრდღვიალებულ გაზეთის გვერდებში საინტერესოს ვერაფერს ვხედავდი; ყველაფერი, რაც ამქვეყნად ხდებოდა, ძალზე ბანალური იყო იმისათვის, რომ ჩემი სევდა გაექარვებინა. მშვიდობის ხელშეკრულების საკითხები, ახალდაქორწინებულები, კვლავ ახალდაქორწინებულნი, ჩინოვნიკთა მექრთამეობის შემთხვევები, განცხადებები მიცვალებულთა შესახებ... ისეთი უცნაური ილუზია შემექმნა, თითქოს გვირაბში შესული მატარებელი საწინააღმდეგო მიმართულებით გაექანა და უნებლიედ ერთი მოსაბეზრებელი წერილიდან მეორეზე გადამქონდა მზერა. და მაინც, მთელი ამ ხნის განმავლობაში, წამითაც ვერ დამევიწყებინა ჩემს წინ მჯდომი გოგო _ ჩვენი არსობის უღიმღამო სინამდვილის ცოცხალი განსახიერება. და ყველაფერი ეს ერთად _ გვირაბში მოგრიალე მატარებელი, სოფლელი გომბიოცა და ბანალური სტატიებით გაჭედილი გაზეთიც, მეტი რა იყო, თუ არა ჩვენი გაურკვეველი, უბადრუკი და მოსაბეზრებელი ცხოვრების თავისებური სიმბოლო? ყოველივე უაზროდ მეჩვენება. წაუკითხავი გაზეთი გვერდზე მივაგდე, თავი კვლავ ფანჯრის ჩარჩოს მივაყრდენი, თვალი მივლული და თვლემას მივნებდი.

გავიდა რამდენიმე წუთი. რაღაცამ დაფეთიანებულივით წამომაგდო და რას ვხედავ: გოგოს თავისი ადგილი მიუტოვებია, გვერდით ამომდგომია და ჯიუტად ცდილობს სარკმლის გაღებას, მაგრამ მძიმე ჩარჩო არ ნებდება. კიდევ უფრო აწითლებოდა დახეთქილი ლოყები, წამდაუწუმ სრუტუნებდა და მძიმედ ხვნეშოდა ფანჯარას შეჭიდებული. გორაკთა ფერდობები, რომლებზედაც ბინდბუნდში გადამჭკნარი ბალახი ბზინავდა, კვლავ ვიწროვდებოდა და ორივე მხრიდან სარკმლებისკენ მოიწევდა... ადვილი მისახვედრი იყო, რომ მატარებელი მომდევნო გვირაბში დაყვინთავდა. გოგო არ ცხრებოდა, საგანგებოდ დაკეტილი ფანჯრის გაღებას ლამობდა ისევ. მაგრამ რატომ, ეს კი ვერ გამეგო. მისმა ამაო გარჯამ თანაგრძნობითაც კი განმაწყო, მაგრამ ბოლოს და ბოლოს ყველაფერი ჭირვეულობად ჩავუთვალე. კვლავ ადრინდელი გულგრილობითა და პირქუშად შეცქეროდი, როგორ ეხეთქებოდა თავისი დამზრალი ხელებით ფანჯარას და როგორ ლამობდა მის ჩამოწევას.

ის იყო, ვინატრე, ვერ მიეღწია საწადელისთვის, რომ მატარებელი შემზარავი გრიალით შევარდა გვირაბში და იმავე წამს ჩარჩოც, რომლის ჩამოშვებაზეც ასე წვალობდა გოგო, დაბლა ჩამოეხეთქა. ფანჯრის მართკუთხა ღიობში უმალ მახრჩობელა ბოლად ქცეული შავი, ჭვარტლით შესქელებული ჰაერი შემოიჭრა და მთელ ვაგონში ჩაიღვარა. სახეზე ცხვირსახოცის აფარებაც ვერ მოვასწარი, რომ ბოლის ტალღა თავზე გადამევლო და წლების მანძილზე ყელის ტკივილისაგან გაწამებულს, ისეთი ხველა ამიტყდა, ლამის დავიხრჩვი. გოგო ყურადღების ღირსად არ მხდიდა, ფანჯარაში გაეყო თავი, არაფრად აგდებდა ქარს, თმას რომ უწეწავდა და წინ იყურებოდა, მატარებლის სვლის მიმართულებით. შევცქეროდი მას, ბოლსა და ელექტროშუქში გახვეულს და ფანჯრიდან დღის სინათლე რომ არ გამოჩენილიყო, რომ არ შემოჭრილიყო მიწის, თივისა და წყლის მაცოცხლებელი სურნელი, და ხველება არ შემწყდომოდა, ალბათ ლაზათიანად გამოვლანძღავდი და ფანჯარასაც ისე ჩავუკეტავდი, თავის დღეში ვეღარ გაეღო.

გვირაბიდან მდორედ გამოცურებული მატარებელი ახლა ღარიბული გარეუბნის გადასასვლელზე მიგრიალებდა, ორივე მხრიდან გამხმარი ბალახით დაფარული გორაკები რომ ეკრა. გარემო ჩალითა და კრამიტით გადახურულ, ერთმანეთზე მიჯრილი სახლების უსუფთაო სახურავებს აევსო; აგერ მეისრეც გამოჩნდა, უნდილად რომ აქნევდა ბინდში თავის თეთრ ალამს. როგორც კი მატარებელი გვირაბიდან გავიდა, შლაგბაუმის მიღმა, უდაბურ გადასასვლელთან, ერთმანეთის გვერდით ჩამწკრივებული სამი ლოყებღაჟღაჟა ბიჭუნა დავინახე. ერთი სიმაღლისანი იყვნენ, ჩია ტანისანი, თითქოს მოღუშულ ცას დაეტანა სამთავე. ტანსაცმელიც იმავე ფერისა ემოსათ, რა ჯანღისფრადაც გამოიყურებოდა ეს გარეუბანი. ბავშვებს თვალი ვერ მოეწყვიტათ მატარებლისთვის; მერე ერთდროულად ასწიეს ხელები და მისალმებისმაგვარი რაღაც შეჰყვირეს მთელი ხმით. სწორედ ამ დროს მოხდა მოულოდნელი რამ: ფანჯარაში მთელი ტანით გადახრილმა გოგომ წინ გაწვდილი დამზრალი ხელების ქნევა იწყო და უცებ ბავშვებს, მატარებელს რომ მიაცილებდნენ მზერით, თავზე გადააცვივდათ რამდენიმე ცალი მანდარინი, რომლის ფერშიც მზე და სითბო გამოსჭვიოდა; უნებურად გული ამითრთოლდა და სუნთქვა შემეკრა... ახლაღა მივხვდი ყველაფერს... გოგონას, რომელიც ალბათ სამუშაოს საძებნელად მიეშურებოდა, გასაცილებლად გამოსული ძმებისთვის საგანგებოდ შემოენახა უბეში მანდარინები...

მწუხრში ჩაძირულმა გადასასვლელმა, ბეღურებივით აჟივჟივებულმა სამმა ბიჭუნამ და მათთვის გადაყრილმა მანდარინების ცინცხალმა ელვარებამ თვალის დახამხამებაში ჩაიქროლეს ფანჯრის მიღმა. მტკივნეული სიცხადით ჩამებეჭდა გულში ეს სურათი... ვიგრძენ, როგორ ჩამეღვარა სულში ჯერაც გაურკვეველი, ნათელი გრძნობა. აღელვებულმა თავი წამოვწიე და უკვე სხვა თვალით დავინახე გოგო. იგი თავის ადგილზე დაბრუნებული, უწინდებურად მალავდა დახეთქილ ღაწვებს შალის მწვანე შარფში, მოზრდილ ფუთას ჩასჭიდებოდა და მაგრად ცაებღუჯა ხელში მესამე კლასის ვაგონის ბილეთი.

ახლაღა შევძელ, დროებით დამევიწყებინა დაღლილობა, კაეშანი და ჩვენი იდუმალი, უბადრუკი და მოსაწყენი ცხოვრება.

რიუნოსკე აკუტაგავა

///

2010-10-13T23:59:00.002+04:00

მახრჩობს, მახრჩობს!

მეტირება!

საშინლად დაღლილი ვარ

მაგრამ როგორ უნდა დავიძინო

როცა ვიხრჩობი.

დაიძინე როცა იხრჩობი
ზედმეტად ბევრი სიკვდილია
შენ გარშემო
თვალგახელილმა რომ აიტანო.
დაიძინე, როცა ვეღარ გრძნობ
არსებობას
ფეხშიშველმა დაიძინე ველურ პიტნაში...
გადამალე შენი თავი
სანამ საფრთხეს წაიღებს ძილი.
დაიძინე და თოვლის ხე ნახე სიზმარში
დაიძინე როცა იხრჩობი.
ჩაყლაპე ტალღა
მარილიანი სიმშვიდით სავსე ,
თმები ჩარგე ძილის ფსკერზე
ამოისუნთქე სიცოცხლის მტვერი–
და ნაპირზე ქვიშად ანთხიე
რომ დატოვონ ნაკვალევი
ახლა უკვე უშენობაში....
დაიძინე როცა იცლები–
არა მაშინ როცა გეტყვიან.
შეიშალე, მხოლოდ ჩუმად–
არ შეგიყვარონ
სიგიჟე რომ არ მოგიწონონ.
დაიძინე
როცა იხრჩობი–
ზედმეტად ბევრი სიცოცხლეა
შენ გარშემო
თვალგახელილმა რომ აიტანო.

დავიხრჩე უკვე...

ძილი გამეპარა და ყველაფერი ასე ავიტანე...

დავიღალე

ნათია ნაცვლიშვილი...

2010-10-06T22:32:00.001+04:00

ამაზე უფრო სამყოფელი
სიმშვიდე ალბათ არ მქონია.

ხელის განძრევაც არ მჭირდება, ისე ვცურავ
გამჭვირვალე სიკამკამეში.
ისე ვტივტივებ, საკუთარი სიმსუბუქე
ყელში ბურთივით მებჯინება,
და არ მახსოვს, საიდან გასდით ძველი დარდი
გაღმა დარჩენილ ადამიანებს,
მტვრიან ფიტულებს.

გავთბი. მხრებზეც
მხოლოდ თბილი ნაკადები გადამდიან.
თვალის გახელაც არ მჭირდება, ისე არსებობს, რაც არსებობს.
და რაც არსებობს, ეს მდინარეც მხოლოდ იქით მიედინება.
მხოლოდ იქით მიედინება. მხოლოდ იქით მიედინება.

ამაზე უფრო სამყოფელი,
უფრო შორს ალბათ არ მქონია.

ახლა უკან რაღა დამაბრუნებს:

საიდუმლოში, როგორც დამსკდარ მიწის ნაპრალში
დიდი ხანია, ფეხი ჩამიცდა...

* * *

ამდენი ხნით ნაკლები ძილი
შიგნით გროვდება და მამძიმებს.

თვალებიდან უკან მაინც გადმომდიოდეს და
შიგნიდან ვიცლებოდე.
გინდა სველი იყოს, გინდა შავი,
გინდა დაგრეხილი.
სხვებიც რომ ხედავდნენ, შიგ რომ ტოპავდნენ და
გუბის წყალივით უკან მასხამდნენ,
მაინც ისეთი მსუბუქი ვიქნებოდი,
ისეთი გამჭვირვალე!

აბა, ახლა რომ
რომელიღაც გამოგონილს ვარ წამოდებული,
თვალებს რომ უთავბოლოდ
აქეთ-იქით ვაკონწიალებ,
არც კი ვიცი, რამდენი დამრჩა,
რამდენი ძილისა და
რისთვის სამყოფი.

აქ კი ნეტავ რისი იმედი აქვთ,
ასე ვივსებ:

თვალებიდან ხელებს ვყოფ და
რაც მომხვდება, საგულდაგულოდ შიგნით ვიკეცავ...

რაღაც მოხდება

2010-10-02T19:26:00.000+04:00

ჩემი ცხოვრების ყველაზე ღირსშესანიშნავ პერიოდებს განეკუთვნება ის დრო, ალფრედ ვუნზიდელის ფაბრიკაში რომ გავატარე.

ბუნებით უფრო ფიქრისა და უსაქმურობისკენ ვარ მიდრეკილი, ვიდრე მუშაობისკენ, მაგრამ გაჭიანურებული ფინანსური სიძნელეები დროდადრო მაიძულებს - რაკიღა ფიქრიც ისევე ნაკლებშემოსავლიანია, როგორც უსაქმურობა - ეგრეთ წოდებული ადგილი ვიშოვო. ერთხელაც, ამგვარ უკიდურესობამდე მისულმა, რაკი სხვა გზა აღარა მქონდა, შრომითი მოწყობის ბიუროს მივანდე თავი და შვიდ ჩემნაირ გაჭირვებულთან ერთად ვუნზიდელის ფაბრიკაში გამაგზავნეს, სადაც გამოცდა უნდა გაგვევლო.

შევხედე თუ არა ფაბრიკას, გუნება წამიხდა: მთლიანად მინის აგურით იყო ნაგები, ხოლო ნათელი შენობები და ნათელი ოთახები ისეთსავე უსიამოვნო განცდას მგვრის, როგორსაც მუშაობა. კიდევ უფრო ცუდ გუნებაზე დავდექი, მაშინვე რომ საუზმე გაგვიშალეს ნათელ, ლამაზად მოხატულ ბუფეტში: კოხტა ოფიციანტმა გოგოებმა კვერცხები, ყავა და გახუხული პური მოგვართვეს, მაგიდებს ფორთოხლის წვენით სავსე გრაფინები ამშვენებდა; ოქროს თევზებს გაბღენძილი პირსახე მომწვანო აკვარიუმების კედლებზე მოებჯინათ. ოფიციანტი გოგოები ისეთი გახარებულნი ჩანდნენ, იფიქრებდი, სადაცაა გასკდებიან სიხარულისგანო. ასე მეგონა, ძლივს იკავებდნენ თავს, რომ მხიარული ღიღინი არ წამოეწყოთ. ისე იყვნენ სიმღერებით გატენილნი, როგორც ქათმები დასადები კვერცხებით. მე მაშინვე ვიაზრე, რასაც ჩემს ბედქვეშ მყოფნი ვერ ხვდებოდნენ: ეს საუზმეც გამოცდა იყო; და ბეჯითად შევუდექი ღეჭვას, იმ ადამიანის სრული თვითშეგნებით, რომელსაც კარგად მოეხსენება, რომ ჭამისას თავის სხეულს ძვირფას ნივთიერებებს აწვდის. ისეთი რამ მოვიმოქმედე, რის ჩადენასაც სხვა დროს ვერანაირი ამქვეყნიური ძალა ვერ მაიძულებდა: უზმოზე ფორთოხლის წვენი დავლიე, ყავასა და კვერცხს ხელი არ ვახლე, გახუხული პურის დიდი ნაწილიც დავტოვე, წამოვდექი და სამოქმედოდ დამუხტული ბუფეტში ბოლთის ცემას მოვყევი.

ასე რომ, პირველი შემიყვანეს საგამოცდო ოთახში, სადაც თვალწარმტაც მაგიდებზე გამზადებული ანკეტები ელაგა. კედლებისთვის ისეთი მწვანე ფერი შეერჩიათ, მის დანახვაზე ბინათა კეთილმოწყობის ფანატიკოსებს სიტყვა "დიდებულია" მოადგებოდათ პირზე. არავინ ჩანდა, მაგრამ დარწმუნებული ვიყავი, მითვალთვალებდნენ და ისე მოვიქეცი, როგორც მოქმედებას მოწყურებული კაცი იქცევა, როცა ჰგონია, არავინ მიყურებსო: მოუთმენლად დავაძრე ჯიბიდან ავტოკალამი, თავი მოვხსენი, უახლოეს მაგიდას მივუჯექი და ანკეტა ისე მოვიწიე ახლოს, როგორც ქოლერიკები რესტორნის ანგარიშს დაითრევენ ხოლმე.

პირველი კითხვა: მართებულად მიგაჩნიათ თუ არა, ადამიანს მხოლოდ ორი ხელი, ორი ფეხი, ორი თვალი და ორი ყური რომ აქვს?

აქ გამომადგა პირველად ფიქრისადმი ჩემი მიდრეკილება და უყოყმანოდ ჩავწერე: "ოთხი ხელი, ოთხი ფეხი და ოთხი ყურიც კი არ ეყოფოდა ჩემს მოწადინებულობას. ადამიანს უბადრუკი აგებულება აქვს".

მეორე კითხვა: ერთდროულად რამდენ ტელეფონს შეგიძლიათ მოემსახუროთ?

ეს შეკითხვაც ერთუცნობიან განტოლებასავით ადვილი იყო. "როცა მხოლოდ შვიდი ტელეფონი მაბარია, - დავწერე მე, - თავს მოუსვენრად ვგრძნობ. ცხრა ტელეფონია ჩემი ნორმა".

მესამე კითხვა: რას აკეთებთ თავისუფალ დროს?

ჩემი პასუხი: "ჩემთვის აღარ არსებობს ცნება "თავისუფალი დრო" - თხუთმეტი წლისა რომ გავხდი, იმ დღეს ამოვშალე ეს გამოთქმა ჩემი ლექსიკონიდან, რამეთუ "დასაბამიდან იყო საქმე".

მიმიღეს. სიმართლე გითხრათ, ცხრა ტელეფონიც მეცოტავებოდა. რიხიანად ჩავძახოდი ყურმილს: "დაუყოვნებლივ იმოქმედეთ!" ანდა: "რაიმე მოიმოქმედეთ!" - "რაღაც უნდა მოხდეს - რაღაც მოხდება - რაღაც მოხდა - რაღაც მოხდებოდა". უმეტესად ბრძანებით კილოს ვიყენებდი, ვითარებას ის უფრო შეეფერებოდა.

ერთ რამედ ღირდა შუადღის შესვენებები, როცა ბუფეტში, უხმაურო მხიარულებით გარემოცულნი, ვიტამინებით მდიდარ კერძებს შევექცეოდით. ვუნზიდელის ფაბრიკაში ბევრს შეხვდებოდით ისეთს, გაგიჟებით რომ უნდოდა თავისი ბიოგრაფიის მოყოლა, როგორც ეს ენერგიულ ადამიანებს სჩვევიათ. მათთვის საკუთარი ცხოვრების აღწერა უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე საკუთრივ ცხოვრება; ერთი ბიძგიც საკმარისია და მაშინვე დიდის ამბით გადმოგიშლიან თავიანთ ბიოგრაფიას.

ვუნზიდელის მოადგილე, გვარად ბროშეკი, იმითი გახლდათ ცნობილი, რომ სტუდენტობისას ღამღამობით მუშაობდა და ასე არჩენდა შვიდ შვილსა და ხეიბარ მეუღლეს, ამას გარდა წარმატებით ემსახურებოდა ოთხ სავაჭრო წარმომადგენლობას და თანაც ორ წელიწადში ფრიადზე ჩაებარებინა ორი სახელმწიფო გამოცდა. როცა რეპორტიორებმა ჰკითხეს: "როდისღა გძინავთ, ბროშეკ?" მან მიუგო: "ძილი ცოდვაა!"

ვუნზიდელის მდივანი ქსოვით ინახავდა ხეიბარ ქმარსა და ოთხ ბავშვს, იმავდროულად ფსიქოლოგიასა და მხარეთმცოდნეობაში დისერტაციები დაიცვა, მეცხვარე ძაღლები მოაშენა და თან სახელი გაითქვა როგორც ბარის მომღერალმა.

თვითონ ვუნზიდელი იმ ადამიანთაგანი გახლდათ, დილაადრიან, გაიღვიძებენ თუ არა, მაშინვე რომ მზად არიან სამოქმედოდ. "უნდა ვიმოქმედო", ფიქრობენ ისინი, როცა ენერგიულად ისკვნიან სააბაზანო ხალათის ქამარს. "უნდა ვიმოქმედო", ფიქრობენ პირის პარსვისას და ტრიუმფით დაჰყურებენ წვერს, რომელსაც საპნის ქაფთან ერთად ატანენ წყალს: წვერის ეს ნარჩენები გახლავთ მათი დაუოკებელი ენერგიის პირველი მსხვერპლი. უფრო ინტიმური ქმედებანიც დიდად ესალბუნება მათ გულს: წყალი ჩხრიალებს, ქაღალდი იხარჯება. რაღაც მოხდა. პური იჭმება, კვერცხი ტყდება.

ვუნზიდელის ყველაზე უნიშვნელო საქმიანობაც კი მოქმედებად გამოიყურებოდა: ქუდს რომ იხურავდა, ენერგიით აძაგძაგებული პალტოს ღილებს რომ იკრავდა, ცოლს რომ კოცნიდა, ეს ყველაფერი საქმე იყო.

თავის კაბინეტში რომ შევიდოდა, მდივან გოგონას სალმის მაგიერ ასე მიაძახებდა: "რაღაც უნდა მოხდეს!". გოგონაც ხალისით შეაგებებდა პასუხს: "რაღაც მოხდება!" შემდეგ ვუნზიდელი განყოფილებებს ჩამოივლიდა თავისი რიხიანი "რაღაც უნდა მოხდეს" ძახილით. "რაღაც მოხდება!" - ისმოდა პასუხად. მეც გაბადრული შევძახებდი ხოლმე, როცა ჩემს ოთახში შემოდიოდა: "რაღაც მოხდება!"

ერთ კვირაში ტელეფონების რაოდენობა თერთმეტამდე ავიყვანე, მეორე კვირის ბოლოს - ცამეტამდე. მეხალისებოდა დილდილობით ტრამვაიში ბრძანებითი კილოს ახალ-ახალი ფორმების მოფიქრება, ანდა იმით ვირთობდი თავს, რომ ზმნა "მოხდომა" სხვადასხვა დროში, სხვადასხვა გვარში, კავშირებითი თუ თხრობითი კილოს სხვადასხვა ფორმებში გადამყავდა. ორი დღე მარტო ერთ წინადადებას გავიძახოდი, რადგან ძალიან მომწონდა: "რაღაცა უნდა მოხდენილიყო", მომდევნო ორ დღეს კი სხვა ფრაზა ამოვიჩემე: "ეს არ უნდა მომხდარიყო". როცა ვიგრძენი, რომ მაქსიმალურად ვიყავი დატვირთული, მართლა რაღაც მოხდა. ერთ სამშაბათ დილას - ჯერ ხეირიანად არც კი შევდგომოდი შრომას - ვუნზიდელი ჩემს ოთახში შემოვარდა და თავისი "რაღაც უნდა მოხდეს!" დასჭექა. მაგრამ იმან, რაც მის სახეზე შევნიშნე, შემაფერხა და დროულად ვეღარ შევაგებე მხნე და ხალისიანი "რაღაც მოხდება!". ეტყობა დიდხანს დავყოვნდი, რაკი ვუნზიდელმა, საერთოდ იშვიათად რომ ყვიროდა ხოლმე, დამიღრიალა: "მიპასუხეთ, მიპასუხეთ, როგორც წესი და რიგია!" და მეც ვუპასუხე, ხმადაბლა და ურჩად, იმ ბალღივით, რომელსაც აიძულებენ თქვას, მე ცუდი ბავშვი ვარო. დიდი გაჭირვებით ამოვღერღე: "რაღAაც მოხდება", და ვთქვი თუ არა ეს, მართლაც რაღაცა მოხდა: ვუნზიდელმა ზღართანი მოიღო და კარებთან გარდიგარდმო გაიშოტა. მაშინვე გულმა მიგრძნო, ხოლო როცა მაგიდას შემოვუარე და მწოლიარეს თავზე დავადექი, დავრწმუნდი, ამ ქვეყანას აღარ იყო.

სინანულით გადავაქანე თავი, გადავაბიჯე ვუნზიდელს, დინჯად გავუყევი დერეფანს, ბროშეკის კაბინეტთან მივედი და დაუკაკუნებლად შევაღე კარი. ბროშეკი საწერ მაგიდას უჯდა, ორივე ხელში ტელეფონის ყურმილები ეჭირა, პირში ავტოკალამი გაეჩარა, რითაც ბლოკნოტში რაღაცას იწერდა, ხოლო იმავდროულად შიშველი ფეხებით მაგიდის ქვეშ მდგარ საქსოვ მანქანას ამუშავებდა. ამგვარად შეაქვს მას წვლილი ოჯახის გარდერობის შევსებაში. "რაღაც მოხდა", წარმოვთქვი წყნარად.

ბროშეკმა ავტოკალამი პირიდან გადმოაგდო, ორივე ყურმილი დადო და ნელ-ნელა მოაშორა ფეხი საქსოვ მანქანას.

"რა მოხდა?" - მკითხა.

"ბატონი ვუნზიდელი გარდაიცვალა", - ვთქვი მე.

"არა", - თქვა ბროშეკმა.

"სამწუხაროდ", - ვთქვი მე, - "წამობრძანდით!"

"არა, - თქვა ბროშეკმა, - ეს შეუძლებელია", მაგრამ ქოშებში ფეხები წაყო და გამომყვა.

"არა, - თქვა მან, როცა ვუნზიდელის ცხედართან ვიდექით, - არა, არა!"

აღარაფერი მითქვამს. ფრთხილად გადმოვაბრუნე ზურგზე ვუნზიდელი, თვალები დავუხუჭე და ჩაფიქრებული დავაშტერდი.

შემებრალა და პირველად ვიგრძენი, რომ არასოდეს მძულებია. მისი სახე რაღაცით იმ ბავშვების სახეებს მოგაგონებდათ, რომლებიც ჯიუტად არ თმობენ თოვლის ბაბუის არსებობის რწმენას, თუმცა მათი ამხანაგების კონტრარგუმენტები დამაჯერებლად ჟღერს.

"არა, - თქვა ბროშეკმა, - არა".

"რაღაც უნდა მოხდეს", - წყნარად ვუთხარი ბროშეკს.

"ჰო, - თქვა ბროშეკმა, - რაღაც უნდა მოხდეს".

მოხდა კიდეც: ვუნზიდელი დაკრძალეს და მე დამევალა ხელოვნური ვარდების გვირგვინით ხელში მის კუბოს გავყოლოდი, ვინაიდან მარტო ფიქრისა და უსაქმურობისაკენ მიდრეკილებით კი არ გამოვირჩევი, არამედ ისეთი აღნაგობა და იერი მაქვს, ზედგამოჭრილი რომაა შავი კოსტუმისთვის. ეტყობა, ხელოვნური ვარდების გვირგვინით ხელში ვუნზიდელის კუბოსთან დიდებულად გამოვიყურებოდი და ერთი ელეგანტური დამკრძალავი ბიუროდან შემომთავაზეს, მათთან პროფესიონალ ჭირისუფლად დამეწყო მუშაობა.

"თქვენ ჭირისუფლად ხართ დაბადებული", მითხრა ბიუროს უფროსმა, "ტანსაცმელს ჩვენ მოგცემთ. თქვენ არაჩვეულებრივი იერი გაქვთ!"

დავეთხოვე ბროშეკს სამსახურიდან, იმ საბაბით, რომ მანდ თავს ბოლომდე დატვირთულად ვერ ვგრძნობ, ჩემი შესაძლებლობების ნაწილი, თუმცა ცამეტ ტელეფონს ვემსახურები, გამოუყენებელი მრჩება-მეთქი. პირველივე საჭირისუფლო გამოსვლის შემდეგ ჩემს თავს ვუთხარი: აი, შენი ნამდვილი საქმე, აი, ადგილი, რომელიც შენ ყველაზე მეტად შეგფერის-მეთქი. ჩაფიქრებული ვდგავარ კუბოსთან, ორკესტრანტებს შორის, მოკრძალებული გვირგვინით ხელში; უკრავენ ჰენდელის ლარგოს, ნაწარმოებს, რომელიც რატომღაც ღირსეულად არ არის დაფასებული. სასაფლაოსთან მდებარე კაფეს მუდმივი მუშტარი გავხდი, თავისუფალ დროს იქ ვატარებ ხოლმე, მაგრამ ზოგჯერ ისეთ მიცვალებულებსაც მივაცილებ უკანასკნელ გზაზე, რომელთა ჭირისუფლობა მე არ მევალება, ჩემი ფულით ვყიდულობ გვირგვინს და უპატრონო მიცვალებულთა საქველმოქმედო პროცესიას ვუერთდები. დროდადრო ვუნზიდელის საფლავსაც ვეწვევი ხოლმე, მას ვუმადლი, მთლად საჩემო საქმე რომ ვიპოვე, საქმე, რომლის აღსრულებისას ფიქრისკენ მიდრეკილება დიდად სასურველი თვისება გახლავთ, ხოლო უსაქმურობა პირდაპირი მოვალეობაა.

მერე, მოგვიანებით, გამახსენდა, რომ არასოდეს დავინტერესებულვარ, რა ნაწარმს უშვებდა ვუნზიდელის ფაბრიკა. მგონი საპონი უნდა ყოფილიყო.

(ჰაინრიხ ბიოლი)

მარინა ცვეტაევა...

2010-09-18T23:37:00.001+04:00

Я тебя отвоюю у всех земель, у всех небес,
Оттого что лес — моя колыбель, и могила — лес,
Оттого что я на земле стою — лишь одной ногой,
Оттого что я тебе спою — как никто другой.

Я тебя отвоюю у всех времен, у всех ночей,
У всех золотых знамен, у всех мечей,
Я ключи закину и псов прогоню с крыльца —
Оттого что в земной ночи я вернее пса.

Я тебя отвоюю у всех других — у той, одной,
Ты не будешь ничей жених, я — ничьей женой,
И в последнем споре возьму тебя — замолчи! —
У того, с которым Иаков стоял в ночи.

Но пока тебе не скрещу на груди персты —
О проклятие! — у тебя остаешься — ты:
Два крыла твои, нацеленные в эфир, —
Оттого что мир — твоя колыбель, и могила — мир!....

***

Мне нравится, что вы больны не мной,
Мне нравится, что я больна не вами,
Что никогда тяжелый шар земной
Не уплывет под нашими ногами.
Мне нравится что можно быть смешной -
Распущенной - и не играть словами,
И не краснеть удушливой волной,
Слегка соприкоснувшись рукавами.

Мне нравится еще, что вы при мне
Спокойно обнимаете другую,
Не прочите мне в адовом огне
Гореть за то, что я не вас целую.
Что имя нежное мое, мой нежный, не
Упоминаете ни днем, ни ночью - всуе...
Что никогда в церковной тишине
Не пропоют над нами: аллилуйя!

Спасибо вам и сердцем и рукой
За то, что вы меня - не зная сами! -
Так любите: за мой ночной покой,
За редкость встреч закатными часами,
За наши не-гулянья под луной,
За солнце, не у нас над головами, -
За то, что вы больны - увы! - не мной,
За то, что я больна - увы! - не вами!

3 мая 1915

2010-09-11T12:33:00.002+04:00

"A Year and a Day"

.."I lie among the tall green grass
That bends above my head
And covers up my wasted face
And folds me in its bed
Tenderly and lovingly
Like grass above the dead.
________________
Dim phantoms of an unknown ill
Float through my tired brain;
The unformed visions of my life
Pass by in ghostly train;
Some pause to touch me on the cheek,
Some scatter tears like rain.
--------------
..A silence falls upon my heart
And hushes all its pain.
I stretch my hands in the long grass
And fall to sleep again,
There to lie empty of all love
Like beaten corn of grain."

"Ophelia"
Lizzie Siddal by John Millas (inlove)

БОБЫЛЬ И ДРУЖОК

2010-06-04T14:15:00.000+04:00

Жил на краю деревни старый Бобыль. Была у Бобыля своя хата и собака. Ходил он по миру, сбирал куски хлеба, так и кормился. Никогда Бобыль не расставался с своей собакой, и была у нее ласковая кличка Дружок. Пойдет Бобыль по деревне, стучит под окнами, а Дружок стоит рядом, хвостом виляет. Словно ждет свою подачку. Скажут Бобылю люди: "Ты бы бросил, Бобыль, свою собаку, самому ведь кормиться нечем..." Взглянет Бобыль своими грустными глазами, взглянет -- ничего не скажет. Кликнет своего Дружка, отойдет от окна и не возьмет краюшку хлеба.
Угрюмый был Бобыль, редко с кем разговаривал.
Настанет зима, подует сердитая вьюга, заметет поземка, надует большие сугробы.
Ходит Бобыль по сугробам, упирается палкой, пробирается от двора ко двору, и Дружок тут бежит рядом. Прижимается он к Бобылю, заглядывает ласково ему в лицо и словно хочет вымолвить: "Никому мы с тобою не нужны, никто нас не пригреет, одни мы с тобою". Взглянет Бобыль на собаку, взглянет, и словно разгадает ее думы; и тихо-тихо скажет:
-- Уж ты-то, Дружок, меня, старика, не покинь.
Шагает Бобыль с собакой, доплетется до своей хаты, хата старая, нетоплена. Посмотрит он по запечке, посмотрит, по углам пошарит, а дров -- ни полена. Глянет Бобыль на Дружка, а тот стоит, дожидается, что скажет хозяин.
Скажет Бобыль с нежной лаской:
-- Запрягу я, Дружок, тебя в салазки, поедем мы с тобой к лесу, наберем там мы сучьев и палок, привезем, хату затопим, будем греться с тобой у лежанки.
Запряжет Бобыль Дружка в салазки, привезет сучьев и палок, затопит лежанку, обнимет Дружка, приголубит. Задумается Бобыль у лежанки, начнет вспоминать прожитое. Расскажет старик Дружку о своей жизни, расскажет о ней грустную сказку, доскажет и с болью молвит:
-- Ничего ты, Дружок, не ответишь, не вымолвишь слова, но глаза твои серые, умные... знаю, знаю... ты все понимаешь...
Устала плакать вьюга. Реже стали метели, зазвенела капель с крыши. Тают снега, убывают.
Видит Бобыль -- зима сходит, видит -- и с Дружком беседует:
-- Заживем мы, Дружок, с весною.
Заиграло красное солнышко, побежали ручьи-колокольчики. Смотрит Бобыль из окошка, под окном уж земля зачернела.
Набухли на деревьях почки, так и пахнут весною. Только годы Бобыля обманули, только слякоть весенняя старика подловила.
Стали ноги его подкашиваться, кашель грудь задавил, поясница болит-ломит, и глаза уж совсем помутнели.
Стаял снег. Обсушилась земля. Под окошком ветла распустилася. Только реже старик выходил из хаты. Лежит он на полатях, слезть не может.
Слезет Бобыль через силу, -- слезет, закашляется, загрустит, Дружку скажет:
-- Рано, Дружок, мы с тобою тогда загадали. Скоро уж, видно, смерть моя, только помирать -- оставлять тебя неохота.
Заболел Бобыль, не встает, не слезает, а Дружок от полатей не отходит, чует старик -- смерть подходит, -- чует, Дружка обнимает, -- обнимает, сам горько плачет:
-- На кого я, Дружок, тебя покину. Люди нам все чужие. Жили мы с тобой... всю жизнь прожили, а смерть нас разлучает. Прощай, Дружок, мой милый, чую, что смерть моя близко, дыханье в груди остывает. Прощай... да ходи на могилу, поминай своего старого друга!.. -- Обнял Бобыль Дружка за шею, крепко прижал его к сердцу, вздрогнул -- и душа отлетела.
Мертвый Бобыль лежит на полатях. Понял Дружок, что хозяин его умер. Ходит Дружок из угла в угол, -- ходит, тоскует. Подойдет Дружок, мертвеца обнюхает, -- обнюхает, жалобно завоет.
Стали люди промеж себя разговаривать: почему это Бобыль не выходит. Сговорились, пришли -- увидали, увидали -- назад отшатнулись. Мертвый Бобыль лежит на полатях, в хате запах могильный -- смрадный. На полатях сидит собака, сидит -- пригорюнилась.
Взяли люди мертвеца, убрали, обмыли, -- в гроб положили, а собака от мертвого не отходит. Понесли мертвого в церковь, Дружок идет рядом. Гонят собаку от церкви, гонят -- в храм не пускают. Рвется Дружок, мечется на церковной паперти, завывает, от горя и голода на ногах шатается.
Принесли мертвого на кладбище, принесли -- в землю зарыли. Умер Бобыль никому не нужный, и никто по нем не заплакал.
Воет Дружок над могилой, воет, -- лапами землю копает. Хочет Дружок отрыть своего старого друга, отрыть -- и с ним лечь рядом. Не сходит собака с могилы, не ест, тоскует. Силы Дружка ослабели, не встает он и встать не может. Смотрит Дружок на могилу, смотрит, жалобно стонет. Хочет Дружок копать землю, только лапы свои не поднимает. Сердце у Дружка сжалось... дрожь по спине пробежала, опустил Дружок голову, опустил, тихо вздрогнул... и умер Дружок на могиле...
Зашептались на могиле цветочки, нашептали они чудную сказку о дружбе птичкам. Прилетала к могиле кукушка, садилась она на плакучую березу. Сидела кукушка, грустила, жалобно над могилой куковала.

( Есенин С. А)
(inlove)...

უშველეთ ხეებს!

2010-06-03T01:40:00.000+04:00

- ხეები ქარის ფრთებია
ასე ფიქრობენ
თიხისგან მოზელილი ადამიანები,
მაგრამ მათი მოპირისპირე
ნოყიერი რასა -
თეთრ პურზე წასმული
სპილოსძვლისფერი კარაქი,
რომელსაც მაცივარი უნარჩუნებს
ელეგანტურობას,
ფიქრობს სულ სხვაგვარად
უსახო და მარტივი ფრაზებით.
ქარი ანგრევს მათ
და ცხიმის ლაქებად აქცევს,
თავის გამჭვირვალებაში
მიმოაბნევს თრომბებად.
არავინ იცის, როდის მოწყდება
რომელიმე მათგანი
და მოკლავს ქარს,
ხეებიც ფრთებს დაკეცავენ
და გაშეშდებიან,
ხოლო კარაქის ადამიანები,
რომლებიც ყველგან დაატარებენ
საკუთარ პედესტალებს -
ფაიფურის ლამბაქებს,
ძეგლების წონას დაიდებენ
გაქვავებულ ქალაქში…
ქარი ჟოლოს მარცვლებს დაარბენინებს,
თითქოს, სისხლი სდის.
ამ სისხლში ამოავლეთ
სევდის ქვამარილი,
უშველეთ ხეებს
და თიხისაგან მოზელ
თითო – ოროლა ადამიანს…

:(
me TiTo-orola sacodavi adamiani var

ჩაისუნთქე ეს ტყე,
შეისრუტე ბოლომდე,
თავისი თაფლიანი სუნით,
ქინქლებით, კოღოებით,
ფოთლებიანი ცით,
რომ, როცა დაბრუნდები ქალაქში,
სარჩული ამოიბრუნო
და სიგრილის შთაბეჭდილება
შეუქმნა ტელევიზორთან
გატრუნულ დასიცხულ ადამიანებს,
რომლებსაც აღარ უნდათ ლექსი,
მაგრამ შენი ფილტვებიდან
ამოსულ ხეებს,
ქვევიდან ზევით შესცქერიან
და აზრადაც არ მოსდით
მათი მოჭრა.
ნუთუ, გადამდებია
მწვანე საღებავი სისხლში?...

მკვდარი ჩიტი

2010-05-26T18:16:00.004+04:00

ჩემს ტვინში, კლდოვან გზას მკვდარ ჩიტამდე მივყავარ.
-დამმარხე-მეუბნება ის-ამ დამსხვრეული კიდურების კუთხეებში მატლებივით მოძრაობენ საყვედურები.
მიწა მჭირდება.
შავი და მზიმე მიწა.
კიდევ:ნიჩაბი.
მე კი მხოლოდ თვალები მაქვს.
ლურჯ-მწვანე წყალში ჩაშვებული ორი რიდეჩამოფარებული და სევდიანი თვალი.
ეს თვალები ძველმანების ბაზარში ვიშოვე-სრულებით გაუფასურებული უცხოური ფულის რამდენიმე მონეტაში გავცვალე. სხვა არაფერი შემომთავაზეს.
ვუვლი, ვაპრიალებ, მუხლებზე ვიდებ და ცხვირსახოცით ვამშრალებ. ვფრთხილობ, არ დავკარგო.
დროდადრო, მკვდარ ჩიტს ბუმბულს ვაძრობ და ამ თვალებს-ჩემს ერთადერთ სიკეთეს-მეწამულ ძარღვებს ვახატავ. ზოგჯერ მთლად ვაბნელებ. ამ დროს ცა იბურება და წვიმა იწყება.
მკვდარ ჩიტს წვიმა არ უყვარს. სველდება, იხრწნება, მყრალ სუნს უშვებს.
ასეთ შემთხვევაში, სუნით შეწუხებული, ცოტა მოშორებით ვჯდები.
ხანგამოშვებით პირობას ვდება:
-წავალ და მიწას მოვძებნი.
მაგრამ დიდად მაინც არ მჯერა. არც ჩიტს სჯერა. ის მე მიცნობს.
ისე, მაინც რამ მოკლა აქ, სადაც ქვების გარდა არაფერია?
ერთი კოცონიც კარგ საქმეს იზამდა.
ან კიდევ: დიდი წითელი ჭიანჭველები.
ოღონდ ეგაა-ყველაფერი მეტისმეტად ძვირია.
ერთი კოლოფი ასანთისთვის მთელი თვეები უნდა იმუშაო, ჭიანჭველებს კი ჩინურ რესტორანში ცეცხლი ეკიდება.
ჩემი მემკვიდრეობიდან თითქმის აღარაფერი დამრჩა.
შიში მთანგავს, როცა გამახსენდება რა ცოტა ფული მაქვს.
თავიდან ისე ვხარჯავდი, არც კი ვითვლიდი, ანუ ყველა სხვასავით. ახლა კი ყურადღებით უნდა ვიოყ. ახლა მოხლოლდ სრულებით აუცილებელ საგნებს ვყიდულობ.
ასე რომ, ლაპარაკიც ზედმეტია მიწაზე, ნიჩაბზე, ჭიანჭველებსა თუ ასანთზე.
სხვათა შორის, სიტყვამ მოიტანა და, მე რაში მეკითხება იმ უცნობი ჩიტის დაკრძალვა?...

(აგოტა კრისტოფი)

გუშინ ყველაფერი უფრო ლამაზი იყო
მუსიკა-ხეებში
ქარი-ჩემს თმაში
მზე-შენს გამოწვდილ ხელებში...

**************

2010-05-14T22:55:00.002+04:00

ნგრევა
აი რას განიცდიან ყველაზე ხშირად
არა, სხვებზე ვერ ვილაპარაკებ, აი რას განვიცდი მე, თითქმის ყოველთვის.
არსებობს ცუდი დღეები
და არსებობს საშინელი დღეები
ისეთი, რომ დამთავრება, გადააგორე, მაგრამ მომავალში მოგყვება.
მე განვიცდი ნგრევას, ვგრძნობ როგორ იშლება ჩემი სხეულის ნაწილები. როგორ იშლება და რაღაც მასად იქცევა და ეს მასა მე არ ვარ, თუმცა ამ მასას ჩემი სახელი ჰქვია. არ ვარ ეს მასა. ეს ნანგრევებია, ჩამიყოლა. ჩემსავე თავში ვარ ჩარჩენილი. ჩემივე ნანგრევები მახურავს და არსად მისვებს.
დღევანდელი დღე შემიძლია უბრალოდ ცუდი დღეების კატეგორიაში ჩავწერო.
საშინლად ვიქცევი. წარმოდგენა არ მაქვს რა მინდა. არ ვცი როდემდე
შევძლებ ასე.
ყველაფერი იმდენად ამაზრზენია, რომ მიკვირს.
არადა ეს ყველაფერი ჩემიდან მოდის.
მე ვარ ასეთი
ყალბი
უზომოდ ყალბი.
რამდენიმე დღის წინ გადავწყვიტე, რომ უბრალოდ სევწყვეტდი
მშვიდად ვიცხოვრებდი... მე ხომ დასვენება მჭირდება...
ჰოდა დღემდე თითქოს რაღაცას ვახერხებდი
დღეს კი ისევ ამერია თავში ყველაფერი.
აქედან ტრაგედიას არ ვქმნი....უბრალოდ მაწუხებს.
დღეს რამდენიმე საათი მელაპარაკა კლასელი, დეიდაშვილზე, რომელიც დაეღუპა. მისი ბიოგრაფია დეტალებში გავიგე. ტელეფონში ჰქონდა სურათი, რომელიც კუბოში გადაუღო. დღეს რამდენიმე საათი ვუსმენდი ამ ყველაფერს. მინდოდა მეთანაგრძნო, როცა თავის ტკივილზე მიყვებოდა...მინდოდა და მოვიქეცი ასეც...მაგრამ სინამდვილეში წიხლზე მეკიდა. აი უბვრალოდ არ მაინტერესებდა. ვფიქრობდი, დიდი რამ თუ მოკვდა და თუ სხვებს სტკივათ, დიდი რამ თუ ახალგაზრდა იყო. მინდოდა მეყვირა
არ მადარდებს, არ მადარდებს და მორჩა. მე ჩემი თავიც არ მადარდებს...
მაგრამ ვუსმინე და შემდეგ მითხრა რომ მადლობელი იყო....
გულისამრევია.
ნუთუ შუბლზე მაწერია რისკენ მაქვს მიდრეკილება? ისე არ მიშვებენ წყალში, ვანაშიც კი, რომ არ გამაფრთხილონ, თავს რამე არ დამართოვო...
დღეს უბრალოდ შევედი წყალში, მან კი ნივთები ამოილაგა ჯიბეებიდან. მერე მითხრა, მეგონა თავის დახრჩობას აპირებდი და მაშინვე რომ შემოვსულიყავი წყალში, იმიტომო...
ამაზრზენია.
მერე რა, თუ მართლა ვაპირებდი და შემეშინდა...
მე ხომ არაფერი მითქვამს...ნუთუ ასე ცხადია ჩემი დაღლილობა.
ისე მაშინებს ჩემი თავი.
ან იქ რატომ წავედი,, ან ის სპექტაკლი რატომ გავითამაშე, თითქოს ნიადაგს ვიმზადებ მომავლისთვის...იმ ნიადაგს, რომელიც დამჭირდება. სინამდვილეში კი წარმოდგენა არ მაქვს რა დამჭირდება...ასე რომ არაა საჭირო. გავჩერდე! უნდა გავჩერდე...არაა საჭირო ამდენი სიყალბე.
ამდენი ტყუილი.
ამდენი ტკივილი.
უბრალოდ იმხელა ქაოსია, ვერაფერი გამოირკვევია...რა ჯანდაბა მინდა...
რა ჯანდაბაა ეს ყველაფერი, რა ხდება ჩემს თავს.
იმდენჯერ გავიმეორე ეს კითხვები ცხოვრების განმავლობაში, თითქოს გაფუჭებული პატეფონივით ჩავიხვიე...
ასაცილოა
მე ვიცინი დასაფლავებებზე
მე ვიცინი
რომა მეუბნებიან, რომ ვინმე მოკვდა.
მე ვიცინი ბოლო რამდენიმე დღეა, გაუჩერევლად.
ვიცინი და ვტირი.
ამ ყველაფერს ბიოლოგიური ახსნა რა თქმა უნდა მოეძებნება.
მე ისეტი პაციენტი ვარ სულის ტკივილს რომ უჩივის და სინამდვილეში უბრალოდ ტვინის ხვეულები დაუობდა.
მე პაციენტი ვარ. არა სულიერი...
ბიოლოგიური...ქიმია ვარ.
სული არ ვარ და...თითქოს ნელ ნელა წამართვეს.
ჯერ მაჩუქეს...
ეს ისეა...ბავშვს კანფეტი რომ აჩუქო...
და როცა ჭამას იწყებს პირიდან გააგდებინო...
ეს სასაცილოა
მე ვიცინი. გაუჩრებლად ვიცინი რამდენიმე დღეა....
აღარ უნდა მოვატყუო ადამიანები...ყოველ შემთხვევაში ასეთი დოზით...
როგორმე უნდა შევაგროვო საკუთარი თავი...რამე ახალი ავაშენო...და ნუ დაემსგავსება ძველს...
ახალი...
და თუნდაც შენების დროს იმაზე მატი ტკივილი ვიგრძნო ვიდრე ნგრევის დროს ვგრძნობდი...იმაზე უნდა ვიფიქრო, რომ უბრალოდ ასე მინდა...
მეშინია...
ვეღარ ვწერ...
და ნუ მეხებით ადამიანებო
ნუ მტხოვთ სითბოს
ნურავინ!
ნუ ირევით ჩემს გარშემო, ნუ გაქვთ სახეები...
ნუ ხართ ახლოს.

მგონი უბრალოდ...
არ ვიცი.
მგონი უბრალოდ ასე უნდა მოვიქცე...
რა უიმედოდ სასაცილო ვარ.

2010-05-06T23:53:00.002+04:00

სამი დღე:ბის:
უ მენია დეპრესია :ბის:
ნამდვილი დეპრესია
სეთი როგორიც მე წარმომედგინა ხოლმე
სახლიდან გასვლის არანაირი სურვილი მაქვს
თუ მაინც მიწევს მალე ვბრუნდები
რაღაც იდიოტური სერიალი გამოდვწერე მგონი მესამე სეზონს ვამთავრებ დღეს
ისე ვსწვლობდი კიდეც და ვკიტხულობდი
..
გამუდმებით რაღაც მაქვს ყელლში გაჩხერილი
ჩემს თავს ვუყვირი
იტირე ბლინ იტირე
ბოზიშვილივიყო აღარ შემიძლია
წარმოდგენა არ მაქვს რა მჭირს.
ნორმალურია როცა ვინმე მესიჯს გწერს "როდის ვიჟიმავოთ"?
რას გავს ჩემი ცხოვრება ბლინ
როგორ არანორმალურად დავიღალე.
მინდა და ვიწუწუნებ
აბა გავსკდე? ვერ ეღირსებიან
იმდენს ვიწუწუნებ სანამ საბოოლოოდ არ შევიშლები და .....და, ჯანდაბას.
ვერ ვტირი
არა კი ვტირი მაგრამ ისე არა
ორი ცალი ცრემლი აბა რა ჩემი წიხლია
ეგ რა ტირილია
ბევრს ვეწევი
ზედმეტად ბევრს
დავდივარ, ვზიავრ ვწევარ ჯანდაბა სულ მეტირება
ოღონდ რის გამო წრმოდგენა არ მაქვს
გულის რევის შეგრძნება გამუდმებით მკერდიდან არ მშორდება
არ ვარ მე ძლიაერ, არ ვარ, საერთოდ არ ვარ....
აი ეს ფრაზა მიტრიალებს თავში
თუმცა ესეც საკითხავია მინდა თუ არა ვიყო ძლიერი.
მინდა სიმშვიდე
თავს ვარწმუნებ , რომ ხანდახან მაინც მშვიდად ვარ. ვერ ვიტან როცა ჩემზე ღელავს მარიამი
სხვებს მოსტყვინიათ პატრონი
მაგრამ ვიცი, რომ ის ღელავს ჩემზე და მაწუხებს ბლინ , ძალიან მაწუხებს, არ შემიძლია
...
როცა მის სხელს ვიმეორებ სხეულით
ვმშვიდდები, მაგრამ მოკლე ზემოქმედების მქონე წამალივითაა...დიდი ხნით ვერაფერი მშველის
რატომ უნდა ვიყო ასე, რა ჯანდაბა ხდება
ვერ ვლაპპარაკობ
როცა ვიცი, რომ რამე უნდა ვთქვა, სიტყვა უნდა ამოვიღო და უნდა გაიგონონ, ან თუნდაც მარტო ვიყო...
ვერ ვლაპარაკობ, ახლა რომ დამაუთავოთ სიტყვას ვერ ვიტყვი.
ეს სიმები კი მკლავნ, მგუდავენ
არავის სჯერა, რომ მკერდიდან ყელამდე გაჭიმული მაქვს სიმები....
მე ხომ ვიცი..
ერთი საფეთქლიდან მეორემდეც ასეთი სიმებია.
თითქოს ფეხშიშველი დავდიოდე შუშის ნამსხვრევებზე...
თითქოს მივეჩვიე აას და უკვე აღარც მაშინებს ტერფებიდან გამონადენი სისხლი
უკვე მომწონს თითქოს წითელი ტერფები
ვეგუები და ამ დროს ერთ პატარა ნაბიჯს გადავდგამ და აღმოვაჩენ რომ ჯანდაბა შუშებში ლურსმნები ურევია
დიდი , შხამიანი, დაჟანგული ლურსმნები, რომლებიც ზუსტად ფეხის შუაგულებში მესობიან და მიწას მალურსმიან, ვერ ვინძრევი. ვეარ დავდივარ, ეს ლურსმნები კი ჩემში იზრდებიან და უკვე გამცნენ, რაღაც უხლიავს შეეზარდნენ ჩემს ზემოთ და ვერ ვინძრევი მეთქი...ვერა. და მენატრება ის ნამსხვრევები, რომლებიც მტკენდნენ.
მე კი ასე ვარ გაკრული
სივრცეში
და ლურსმნებთან ერთად ვიჟანგები...
ბლინ, ჯერ სულ არ მიცხოვრია, ჯერ პატარა ვარ და უკვე რას დავამსგავსე ცხოვრება...
მინდა ადამიანი, რომელსაც შევხედავ, რომელსაც გვერდით მივუჯდები და ვილაპარაკებ
ოღონდ სხვანაირი ;ლაპარაკი იქნება. აი ისეთი, უცბად რომ გაჩუმდები და დაფიქრდები
ჰოდა მიხვდები რომ არ ატყუებ
არ ატყუებ ბლინ
სიმართლეს ამბობ
შენ ხარ.
არაფერში გადანაშაულებს...იმიტომ კი არა, რომ სულერთია...უბრალოდ ესმის....
არ იგრძნობს ზიზღს...
არაფერს იტყვის და შენ კიდევ ძალიან ძალიან დიდ ხანს ილაპარაკებ და არცერთ ტყუილს არ გამოურევ...არცერთს და იქნებ ლურსმნებიც გალღვეს შიგნით მერე თუნდაც ორგანიზმში მათგან ჩაღვრილი ჟანგით იარო...თუნდაც გტკიოდეს...ოღონდ გაინძრევი...იგრძნობ, იგრძნობ და მორჩა.
იტყვი რომ გტკივა, იტყვი რომ არ არის სულერთი. არ არის, იტყვი, რომ რაღაცეები მნიშვნელოვანია ცხოვრებაში...და რომ არა მარტო სხვათა ცხოვრებაში, არამედ სენშიც...რომ შენ არსებობ, მექანიზმის ნაწილი ხარ...და არ არის სულერთი უსნოდ იმიუშავებს თუ არა ის...მერე რა რომ პატარა ხარ და არაფრს წამრმოადგენ ბლინ. მერე რა... ხარ ხარ.....

გშევიშალე... ნამდვილად შევიშალე.
ნაგავში ვართ
მე ყელამდე ვარ ნაგავში
ია ვძერმე....
ია სიტ პა გორლუ.
მეშინია...
ერთადერთი რაც ყველაზე დიდი დოზითაა ჩემში–შიშია.
წერას უნდა მოვრჩე და აკიდევ მეტირება ბლინ რა მჭირს.
ზიზღის გრძნობას ვერ ვიშორებ.
როგორ ვერ შევეჩვიე.
ყველაფერი წლების წინ გავაცნობიერე
როგორ ვერ შევეჩვიე
არ შეიძლება რომ კიდევ ვწუწუნებდე
არ სეიძლება ჩემთვის სრულიად არაახლობველ ადამინს ვწერდე შუაღამისას, რომ ძლიერი ვარ
და მისგან ველოდე პასუხს..
მარტო ვარ
ამას მაინც რატომ ვერ ვეგუები.
ბუნებრივია. ცხადია.
ყოველთვის ასე ვამბობ. თიტოს ესეც მინდა.
მაგრამ სინამდვილესი იმაზე აუტანელი არაფერი მქონია, როცა ამას ვაცნობიერებ
როცა ვერ პოულობ ვერცერთ სულერს, რომ არ მოატყუო და უთხრა რა გაქვს შიგნიოთ, აქ დავწერო? რა აზრი აქვს, ამასაც წაიკითხავენ...
ვიცი....
მეტი არცაა საჭირო...
მოვრჩი წერას.

დღეს მგონი მაისია
7...
7 მაისი.
მე ცოცხალი ვარ.

წერილი ნაძვებს

2010-05-05T17:03:00.000+04:00

საშინელმა სიზმრებმა გატანჯეს ჯღუნაი და შემკრთალს გამოეღვიძა.
კარგა ხანს ღამის ზმანებები ედგა თვალებში. საწოლზე იჯდა თავჩაღუნული. მერე ფეხებზე ტალახიანი ჩექმები ჩაიცვა და ბერის სახლისაკენ მიმავალ ორღობეს გაჰყვა დაფიქრებული.
მზე კარგა აქეთ ამოსცილებოდა აღმოსავალს.
ბერის სახლის წინ სოფლის დედაკაცები ისხდნენ და ჩუმად რაღაცას ეჩურჩულებოდნენ ერთმანეთს. იმათ შორის იჯდა ბერის ცოლიც. იდაყვზე სახეჩამოყრდნობილი დროდადრო სახლის ფანჯარას შეხედავდა და ამოიოხრებდა.
სიჩუმეს მარტო ღობის მარგილზე შემომჯდარი ყვავი არღვევდა. საავოდ ყრანტალებდა ყვავი.
_ ყვა შენ და შენი ხმის გაცივება! _ ქოქოლას აყრიდნენ ყვავს დედაკაცები.
ჯღუნამ ღობიდან მარგილი მოტეხა და ყვავს ესროლა. ყვავი გაფრინდა და ახლა ბანის წვერზე შემომჯდარი მოჰყვა ყრანტალს. ჯღუნაი კედელ-კედელ წამოეპარა და დიდი სიპი ესროლა. ყვავმა ისევ შეიცვალა ადგილი. ჯღუნამ თავი გაანება და დედაკაცებთან ჩამოვიდა.
_ როგორ არის საქმე? _ იკითხა ჯღუნამ.
_ წუხელ მაგარი შეტევები ჰქონდა, _ თქვა ბერის ცოლმა.
_ ნემსი გაუკეთეთ?
_ არ გაგვაკეთებინა.
_ ცოტა მაინც არ გახმა?
_ ხმება, მაგრამ ისე დარდობს იმის გახმობას, ალბათ გადაჰყვება. გულიც რო ეხლა ასტკივდა!
_ ექიმი არ ამოვიდა?
_ ჰო, ამ დილით ამოვიდა, _ თქვა ბერის ცოლმა და ამოიოხრა.
_ რა თქვა, რაო.
_ თუ იმ ნემსებს არ გაიკეთებს, არ გახმებაო. როგორ არ ვეხვეწეთ, მაინც არ გაიკეთა.
_ სხვა წამალი არაფერი დაუნიშნა?
_ ჯერ არა, ელაპარაკება, შიგნით არის.
ჯღუნაი სახლში შევიდა.
საწოლზე ზის ბერი. მარცხენა მხარზე ტანსაცმელი ამოუჭრიათ და იქიდან პატარა ნაძვს ამოუყვია თავი.
შიშველი ფეხები საწოლის წინ ამოთხრილ მიწაში უწყვია ბერს და მიწას წყალს უღვრის.
_ ნუ, ბერო, გასცივდები, ნუ იღუპავ თავს, _ ეხვეწება ბერს ექიმი, სამოც წელს მიტანებული დაბალი ებრაელი ქალი. ეს ქალი გუდამაყრელების მკურნალი ანგელოზია.
_ რას შვრები, კაცო, ნემსებს არ იკეთებ და მიწაში რო ფეხებს აწყობ, შენს გულს მაგით ეშველება?
_ მე არა, ამას ეშველება, _ მხარზე ამოსულ პატარა ნაძვზე ანიშნებს ბერი ჯღუნას.
_ შე კაი კაცო, მაგდენი როგორ არ გესმის, შენ თუ დაიღუპები, ეგ ნაძვიც ხო დაიღუპება, რა გაჰქეჯდი, გაიკეთე ნემსები.
_ ნემსი როგორ გავიკეთო, გახმება, ხო ხედავ, როგორ ჩამოუჭკნა წიწვები.
ბერმა ფეხებში მოყრილ მიწას წყალი დაასხა.
ოთახში უცხო კაცი შემოვიდა და იქ მყოფთ გამარჯვება უთხრა.
_ გაგიმარჯოს, _ სულ ბოლოს თქვა ბერმა და მოსულს სიგარეტზე ანიშნა, _ ჩააქრე, მაგის ბოლზე უფრო ხმება.
ახალმოსულმა სიგარეტი ჩააქრო და თქვა:
_ მე თქვენი სკოლის ახალი მასწავლებელი ვარ. გეოგრაფიას ვასწავლი. ამ უცნაურმა ამბავმა დამაინტერესა და იმიტომ მოვედი. გაოცებული ვარ პირდაპირ, გაოცებული. პირველად მესმის, რომ კაცს მხარზე ნაძვი ამოუვიდა. არა, თუ შეიძლება უფრო ღრმად გამარკვიეთ ამ საქმეში.
_ რა არის აქ ღრმად გასარკვევი, ამოვიდა, _ თქვა ბერმა.
_ თქვენ ამბობთ, რომ ღრმად გასარკვევი არაფერია, უბრალოდ, ამოგივიდათ, ხომ? მაგრამ მე გადმომცეს, რომ თქვენ შვილივით ეპყრობით მაგ ნაძვს. ჰაერზე ასეირნებთ, იმის გულისთვის, რომ წამლებმა ნაძვი არ გაახმოს, თქვენს ჯანმრთელობას საფრთხეში იგდებთ. არ არის ეს ღრმად გასარკვევი ამბავი? რას მეტყვით, საიდან გაჩნდა ეს მამაშვილური მზრუნველობა, ჰა?!
_ მე შვილი არა მყავს, _ თქვა ბერმა და მასწავლებელს, რომელმაც სიგარეტი აანთო, სთხოვა:
_ თუ შეიძლება, აქ ნუ მოსწევთ.
_ უკაცრავად, სულ გადამავიწყდა. და კიდევ ერთი: არ გეგონოთ მე თქვენი ცოლის მიერ მოგზავნილი, ეს ჩემი რჩევა არის _ თქვენ აუცილებლად უნდა გაიკეთოთ ნემსები, სხვანაირად გული არ მოგირჩებათ. ნაძვები, ბატონო, ტყეში რამდენიც გინდათ, იმდენია, თქვენ კი ერთი პატარა ხის გულისათვის...
_ თქვენ რომ ამოგსვლოდათ, რას იზამდით? _ ჰკითხა ბერმა.
_ თქვენსავით გული რომ მტკივებოდა, ალბათ, ჩემს თავს ვარჩევდი და წამლებს მივიღებდი. თქვენ კი სიცოცხლეს საფრთხეში იგდებთ და იცით თუ არა, რომ ამით თქვენში მყოფ ღმერთს კლავთ.
_ განა ეს ნაძვი კი ცოცხალი არ არის?! _ თქვა ბერმა.
_ ეგ ნაძვი ისეც გახმება.
_ იქნებ არ გახმეს, _ თქვა ბერმა და წასასვლელად მოემზადა.
_ სად მიხვალ? _ ჰკითხა ჯღუნამ.
_ უნდა ვასეირნო, აქ ჩახუთული ჰაერია, შეიძლება აქ მართლა გახმეს.
_ გულის წვეთები მაინც დაგელია,. _ სთხოვა ექიმმა.
ბერმა არაფერი თქვა, ფრთხილად გავიდა ვიწრო კარში, რომ ნაძვი არაფერს წამოსდებოდა ტოტებით.
_ თქვენ ღმერთი გწამთ? _ ჰკითხა ექიმმა მასწავლებელს.
მასწავლებელი დაიბნა.
_ არა, ეს ისე... ძალიან უცნაური შემთხვევაა. როგორ უნდა ამოუვიდეს კაცს ნაძვი? ამის მერე შეიძლება ყველაფერი იწამო და არაფერი არ იწამო. ვითომ რატომ უნდა ამოსვლოდა ნაძვი, ჰა?
_ ომში დაჭრილა და ტყეში ნაძვის მტვერი ჩაჰყრია ჭრილობაში, _ თქვა ექიმმა.
_ როგორ გგონიათ, ექიმო, არაფერი ეშველება? _ იკითხა ჯღუნამ და ნათქვამს დარდი ამოაყოლა.
_ როგორმე ნემსები უნდა გავუკეთოთ, რომ გახმეს ის ნაძვი.
_ როგორ, აბა, ღამეც არ იძინებს, სუ იმ ნაძვს ჰყარაულობს, შვილივით უვლის.
_ გულმა შეიძლება ვეღარ გაუძლოს, მკურნალობა აუცილებელია, _ თქვა ექიმმა,
_ პირდაპირ ღრმად შესწავლის ღირსია ეს თემა, _ თქვა მასწავლებელმა და სიგარეტი გააბოლა.

***
ბერმა ჯერ თხილნარში ისეირნა, მერე იფიქრა, იქნებ წიფლიანში უფრო მოუხდეს ნაძვს გასეირნებაო და ზემოთ წავიდა.
გზაზე მეტყევე გადაეყარა.
_ მართლა ხმება? _ ჰკითხა მეტყევემ ბერს.
_ ჰო, ვერ არის კარგად.
_ შენც რაღა ეხლა აგტკივდა გული.
_ აბა!
_ ისე, ღვთის სამართალი რა ვთქვი, აქაურ ტყეში ნაძვი არ იბადება და მაინცდამაინც შენ ამოგივიდა, იმ დალოცვილს შვილი მოეცა ბარემ.
_ მე ამაზედაც მადლობელი ვარ, ოღონდ ნუ გახმება.
_ რაღა ნუ გახმება, ანდე, ჩამოსჭკნობია წიწვები. ანდა, კაცო, ბედი არ არის, მა რა არის, რატომ სხო ხე ვერ გაიმეტა ღმერთმა, ბალი მაინც ამოგსვლიყო, პირს მაინც გაისველებდა კაცი, ნაძვს რაში გამაიყენებ? ის დალოცვილი, თუ გაძლევს, მოგცეს. არც იმასა აქვს სამართალი და ეგ არის.
_ მე არა ვნანობ, _ თქვა ბერმა.
_ ისე, არა სტყუი, კიდე, ხო იცი, იძახიან, ნაძვის გირჩებისაგან კუჭის წამალს აკეთებენო. მამკლა, კაცო, კუჭის ტკივილმა. ე ჩვენ ტყეში კიდევ ერთ ძირსაც ვერ ნახავ, სუ წიფელი და ნეკერჩხალია. თუ ძმა ხარ, თუ არ გახმა და გირჩები გამაიბა, არავის მისცე, მამკლა კუჭის ტკივილმა.
ბერი ნაძვის პირველ გირჩებს მეტყევეს შეჰპირდა და მარტოკამ გააგრძელა გზა.
გორზე დაისვენა.
ახლომახლო მოშიშვლებული ადგილი იყო და, როცა კი ნაძვს ასეირნებდა, ყოველთვის აქ ისვენებდა ბერი. ჩამოჯდებოდა და ეალერ¬სებოდა ნაძვს. ეს ადგილი ძალიან მოსწონდა.
ცოტა რომ დაისვენა ბერმა, ადგა და მახლობელ ჩირგვში ისე ჩაიმალა, რომ ზემოთ მხოლოდ ნაძვი ჩანდა. მანამდე იყო ასე, სანამ ერთი პატარა ღობემძვრალა ჩიტი არ შემოჯდა ნაძვის კენწეროზე, თავის ენაზე რაღაცა იწრიპინა და ნაძვზე ჯდომით რომ გული იჯერა, გაფრინდა. ბერი წა¬მ¬ოდგა და მადლიერი მზერა გააყოლა ფრინველს.
მერე ისევ გორზე დაჯდა და ჭიუხებიდან მონაბერ ნიავს შეუშვირა მარცხენა მხარი.
ქვემოთ ხელისგულივით ჩანს არაგვის ჭალა.
სულ ქვემოთ, ხეობის დასაწყისში, დიდი სოფელი ჩანს, იმ სოფელში კოლმეურნეობის კანტორა არის. აქედან კარგად ჩანს ის შენობა: თეთრი, მაღალი, ქვითკირით ნაშენები.
ბერს უცებ აზრი დაებადა.
ჩავა კანტორაში და კოლმეურნეობის თავმჯ¬დო¬მარეს დასასვენებელ საგზურს სთხოვს სადმე ისეთ ადგილზე, სადაც ბევრი ნაძვია. იქნებ იქაური ჰაერი მოუხდეს და აღარ გახმეს ნაძვი.
ამის გაფიქრებაზე გულის ტკივილიც კი გადაავიწყდა. სირბილით დაეშვა ქვემოთ.

***
კოლმეურნეობის თავმჯდომარე თავის ოთახში დაუხვდა. ცნობისმოყვარე ხალხი ჯარივით მოსდევდა ბერს უკან.
_ საგზური მინდა, _ თქვა ბერმა.
_ რა საგზურს თხოულობ, ვერ გამიგია, _ გაიკვირვა თავმჯდომარემ.
_ სადმე, ნაძვნარ ადგილას.
_ ჩვენ აქ ვშრომობთ, _ თქვა თავმჯდომარემ.
_ ვიცი, _ უთხრა ბერმა.
_ მერე?!
_ იქნებ გქონდეთ საგზური.
_ არა გვაქვს.
_ ძალიან გთხოვთ.
_ კაცო, რას გადამეკიდე, ხო გითხრეს, გაიკეთე ნემსებიო, რატომ არ იკეთებ?!
_ შენც იმათ მხარეს ხარ?
_ ჩემთვის არავის არაფერი არ უთქვია და ნუ ჯიუტობ რაღაცას.
_ ამომივიდა და რა ვქნა!
_ ამოგივიდა! ხმება! გამიხსენი ეხლა აქ სატყეო მეურნეობა, გაიშენე ზურგზე ტყე, გაურივე შიგ პანტა, ვაშლი, მსხალი, ზღმარტლი. გაამრავლე მერე ნადირი. შემოგესევიან მონადირეები, ტყისმჭრელები და ნუღა მომასვენებ მერე. მომთხოვე მეტყევეები, დავუნიშნოთ მერე იმათ ხელფასი. მერე იმ ნაძვნარში აგარაკს მოგვთხოვს ვიღაც. ჰო, მართლა, ყურძენი არ დაგავიწყდეს, ვენახიც გაიშენე, დავწუროთ ღვინო და ვიყვნეთ ესე... საგზური არა მაქვს მე და რაც გითხრეს, ის გააკეთე. შენ არ იფიქრო, რო შენმა ცოლმა დამავალა ამის თქმა. ამას მე გეუბნები _ მოიშორე ეგ ნაძვი.
ბერს აღარაფერი უთქვამს თავმჯდომარისათვის, კანტორიდან გამოვიდა და გზას გაჰყვა ქვემოთ.

***
ბორჯომამდე კითხვა-კითხვით მიაღწია ბერმა. ხალხს გიჟი ეგონა, ნაძვს რო ხედავდნენ იმის მხარზე.
არც სასტუმროში მიიღეს, სანატორიუმები გადაჭედილი იყო დამსვენებლებით.
მაშინ ბერმა ერთ ნაძვნარ ტყეში პატარა ქოხი აიშენა და იქ ასეირნებდა ნაძვს.
პირველ ხანებში გულის ტკივილმა თანდათან უმატა. მერე უკეთესად იგრძნო თავი.
ერთი კვირის თავზე ნაძვს გამოკეთება შეატყო ბერმა. გამწვანდა, გამოზიზინდა.
უცებ აიყარა ტანი ნაძვმა. ბერი გულმკერდში გრძნობდა იმის ფესვებს და წიწვების სახეზე მოლამუნებით ტკბებოდა. ის ახლა ნაძვის ყოველ ნაფიქრალს ხვდებოდა, გრძნობდა, როგორ ელაპარაკებოდნენ ხეები ერთურთს. ბერი ახალ სამყაროს გრძნობდა, გრძნობადს და არა ხილვადს, უჩინარს, იდუმალებით მოცულს. ახლა იმის სხეულში ორი სული იდგა და ეს ორი სხვადასხვა სული ერთურთის შერწყმას ლამობდა. სხეულები კი ერთსახედ გადაქცევას ესწრაფებოდნენ. ისინი სვამდნენ ურთიერთს და ერთ მთლიანს ავსებდნენ თანდათან.
ერთი თვის თავზე ბერის თავს ზემოთ ჯანმაგარი ნაძვი მასპინძლობდა მის ტოტებზე შემომსხდარ ფრინველებს.
ბერს მეუღლე მოენატრა.
ჯღუნაი მოენატრა.
ახლა ის სიამაყით იყო ავსილი და ერთი სული ჰქონდა, როდის გაასეირნებდა ამ ჯანსაღ ნაძვს თავის სოფელში. როდის შეეყრებოდა მეტყევეს და დააიმედებდა:
_ ნუ გეშინია, მოგცემ გირჩებს, მორჩები, აბა, არა!
გადაწყვიტა, თავის სოფლამდე ტყედატყე ევლო, ფეხით, რომ უცხოს არავის გადაჰყროდა, ხიფათს რომ არაფერს გადაჰკიდებოდა.
დაემშვიდობა ნაძვებს და წავიდა.

«წერილი ნაძვებს!
ახლა ამ წერილს ჩემი სოფლიდან გწერთ. კარგადა ვარ. ხშირად დავსეირნობ ტყეში. ჩემი სოფლელები შეშინებულნი არიან, ერიდებათ ჩემთან სიახლოვე. გუშინ გეოგრაფიის მასწავლებელმა მთხოვა, რომ საახალწლოდ მე მომრთონ. მე დავეთანხმე, მაგრამ ცოტა მეშინია კიდეც, ტოტები არ ჩამომალეწონ. ერთადერთი, ვისთანაც ადამიანური ლაპარაკი შეიძლება, მეტყევეა. გირჩებს შევპირდი, მაგრამ ცოტა ხარბი კაცია. მაინც ვერ ურიგდება იმ აზრს, რომ ნაძვი ვარ. წამოსცდება ხოლმე ხშირად, ბალი მაინც იყო, პირს მაინც გავისველებდიო.
დღესაც სასეირნოდ ვიყავი. ჩემი ცოლი სულ გვერდით დამყვება, რომ სადმე კლდეზე ტანმა არ გადამძლიოს და ხრამში არ გადავიჩეხო. შეურიგდა ბედს.
ჯღუნაი გადასახლდა, აღარ ეკარება ჩვენს სოფელს. მენატრება, ადრე კარგი მეგობრები ვიყავით.
ერთი კვირის წინ ქორწილში ვიყავი და ერთ ლამაზ გოგონასთან ვიცეკვე. იმ დალოცვილს ჩემსავით აშოლტილი ტანი ჰქონდა.
ერთი ლოთი კაცი ცხოვრობს აქ, რამდენჯერაც დაითვრება ის კაცი, აიღებს ცულს, დაუწყებს გალესვას და თან იძახის:
_ ბერი უნდა მოვჭრა! ბერი უნდა მოვჭრაო!
ვერიდები.
მეშინია.
რას გაიგებ, მთვრალი კაცისგან ყველაფერი მოსალოდნელია. შეიძლება მართლა მომჭრას.
აქაურ ტყეებს სიყვითლე შეეპარა. ამათ ძალიან უკვირთ, მე რომ სულ მწვანე ვარ და ფერს არ ვიცვლი. ეს კიდევ არაფერი, მე რომ სიარული შემიძლია, ამაზე მთლად გიჟდებიან, ალბათ, ზეციდან მოვლენილი ვგონივარ, ისე მეკრძალებიან.
მე ვუთხარი მათ, რომ არა ვარ სხვაგნიდან მოსული.
არ დამიჯერეს:
_ თუ მიწაზე დაიბადე, რატო შენც ჩვენსავით ფერს არ იცვლი, შენიანებს სიარული არ შეუძლიათ, შენ კი დადიხარ, სადაც მოგესურვება, იქ დგები, თან არც ჩვენნაირი ფოთლები გაქვსო.
რა უნდა ვუთხრა.
რით დავაჯერო.
წიფელს კიდევ რამეს ვაგებინებ, სხვები მთლად ურწმუნოები არიან.
არ მინდა, ტყეებს თავის რწმენა დავუკარგო. არადა, ვერც ვშორდები. შუაგულ ტყეში ერთი პატარა ვერხვი შემიყვარდა, ყოველდღე რომ არ ვნახო, არ შემიძლია, უიმისოდ ვერ ვძლებ. ისე თრთის ხოლმე ჩემს დანახვაზე, ალბათ, მასაც ვუყვარვარ. ამ ბოლო დროს მასთან სიახლოვეს ვერიდები. მგონი, ჩემი ცოლი ეჭვიანობს, მეშინია, მე რომ მემუქრება, ის ლოთი კაცი არ მოისყიდოს და ვერხვი არ მოაჭრევინოს.
ჩემს სოფლელებსაც მგონი შეეპარათ ტყეების ეჭვი.
სოფლის თავს ერთი ბებერი კაცი ცხოვრობს, არც ცოლ-შვილი ჰყავს იმ კაცს, არც და-ძმები, მარტოა, რაც თავი მახსოვს. ადრე ღმერთი არა სწამდა და სოფელს იმიტომ გამოშორდა. სოფლის თავს სახლი აიშენა და შეუვალი ღობე შემოავლო. მთელი თავისი სიცოცხლე ღმერთის გმობაში გაატარა. ეხლა მოხუცდა, ჯან-ღონე წაერთვა და სიღარიბემ წელში მოხარა. სამადლოდ თუ ვინმე მიაწვდის პურ-წყალს. ჩამომხმარ სხეულში ცოდვილობს იმისი სული. ყოველდღე ღმერთს ევედრება შეწყალებას.
ტყისაკენ მიმავალი გზა იმ მოხუცის სახლის გვერდზე გადის და ყოველთვის, როცა ტყეში მივდივარ ხოლმე, იმისი საცოდაობით მიკვდება გული. სახლის წინ მუხლებზე დაჩოქილი დგას ხოლმე და ცას შესძახის:
ჩამომეშველე, ზენაარო,
ეგ თალხი კალთა ჩამომაფარე,
ა, ეს თვალები დამიხუჭე,
ა, ეს ენა-პირი დამიდუმე,
ა, ეს მუხლები ჩამიშალე,
სული ნამგალივით გამიღუნე
და
წამიყვანე!..
ამ სახის მიღმა გამიყვანე,
თორემ დავიღალე,
ამ ბნელ მღვიმეში ყოფნით დავიღალე.
და ამ ლოცვის დროს მე თუ დამინახა, აკანკალებული მეხვეწება:
_ სთხოვე უფალს, ჩამომეშველოს,
სთხოვე, ჩამომეშველოს,
მიშველე, სთხოვე...
მეცოდება ეგ კაცი, არ ვიცი, რა ვქნა, რით ვუშველო. რომ არ ვაწყენინო, შევუშვერ ხოლმე ზეცას ხელებს და შევთხოვ:
_ ჩამოეშველე! ჩამოეშველე!
არ ჩანს გამკითხავი.
იგვიანებს...
საოცარ სიზმრებს ვხედავ ღამღამობით: ხან მეჩვენება, რომ ჰაერში დავფრენ, მერე ქვემოთ ვეშვები, მიწის გულში ჩავდივარ და იქ მისი გულის ბაგაბუგს ვისმენ.
სუნთქავს მიწა.
როგორც კაცი, ამოისუნთქავს და მერე სადა და როდის ჩაისუნთქავს.
თითქოს სუნთქვის ხმაც მესმის.
მიწის გულიდან რომ გამოვდივარ, ყველაფერი, რაც კი მის ტანზე ხდება, მიწის სიზმარი მგონია.
ხან შორს მიმაფრენს და შორიდან ვუყურებ დედამიწას. დედამიწას იქიდან სხვანაირს ვხედავ:
ცოცხალს!
მდინარეები მისი სისხლძარღვებია.
ზღვები და ოკეანეები _ ფილტვები.
ტყეებით სუნთქავს.
ჰაერი მისი სულია.
თვითონვეა კაციც და დედაკაციც.
შორიდან კარგად ჩანს, როგორ გამოდიან ათასნაირი სახეები მიწიდან და ისევ მიწას უერთდებიან...
ნეტავი ერთხელ ჩემს სიზმრებში ჩაგახედათ და განახვათ, როგორი სახე აქვს იქ დედამიწას.
ღმერთი?
მე მწამს ღმერთი, რადგან მწამს დედამიწა და რაკი ჩვენ, ყველანი, დედამიწის ნაწილი ვართ, ალბათ, დედამიწაც ასევე ღმერთის ნაწილია.
ჯერ ეს სიზმარში არ მინახავს, მაგრამ, ალბათ, როგორც დედამიწას შეერთვიან მისგან გამოსული სახეები, თვითონ დედამიწაც შეერთვის ღმერთს.
მე რატომღაც მგონია, რომ ღმერთი ერთია და ამასთანავე იმდენი, რამდენი სახეცა დგას მასში.
ვიცი, ჩემი ჯანმრთელობა უფრო გაინტერესებთ. ნუ იდარდებთ. წინანდებურად აღარ მაწუხებს გულის ტკივილი.
დღეს ჩემს ტოტებზე ისე გულიანად იგალობა შაშვმა, რომ სულ გადამავიწყდა, თუ როდესმე გული მტკიოდა.
აქაურ ტყეში მარტო მე ვარ ნაძვი. ერთი ადგილი მომწონს მაღალ მთაზე, ხშირად ვდგავარ იქ. აქედან კარგი გადასახედია, მთელი ხეობა მოჩანს.
ღამღამობით სიზმარში მეჩვენება, რომ ფეხები მიწაში მიდგას.
თქვენ მენატრებით.
გკოცნით ბევრს...»

წერილს გარედან მისამართი ეწერა:
«66793
ბორჯომი
ეს წერილი ნაძვის ტყეში დააგდეთ.
ბერი».

შემოდგომაზე გულის ტკივილმა მოუმატა ბერს.
ერთ საღამოს ნაძვის ფესვები მუხლებს ქვემოთ იგრძნო.
საშინლად სწიწკნიდა გული.
მთვარიანში სახლიდან გამოვიდა, კალოდან ბარი გამოიტანა და ტყისაკენ აუყვა აღმართს.
გვიანი შემოდგომა იყო.
მთვარის შუქზე ვედრებასავით იდგნენ გაძარცული ტყეები.
ტყის მცველის ქოხს ჩაუარა.
შუაღამისას თავის საყვარელ ადგილს მიაღწია.
აქედან ხელისგულივით მოჩანდა ხეობა.
ბერმა ღრმა ორმო ამოთხარა და შიგ ჩადგა. მერე ნათხარი მიწა შიგნით ჩაიყარა და ხელებით ფეხებში ჩაიტკეპნა წელამდე.
იდგა ასე.
უკანასკნელი, რაც ბერმა იგრძნო, ის იყო, თუ როგორ შეავსო ორმა სხეულმა ერთი მთლიანი და გახდა ერთსახე, რომელიც წვრილი ფესვებით საოცარი სისწრაფით ჩაებღაუჭა მიწას.
ხოლო პირველი, რაც ნაძვმა იგრძნო, ეს მზის ამოსვლა იყო.

(გოდერძი ჩოხელი)

inlove

ცასწავალა!!!

2010-05-03T21:33:00.000+04:00

(ვუძღვნი პატარა უფლისწულის ხსოვნას)

მეტნაკლებად ყველას აქვს ცაში წასვლის სურვილი. პოეტები ვარსკვლავებს უმღერიან, ხეები ზეცას შეჰღაღადებენ, დამშეული მგლებიც ცას შეჰყმუიან. ყველას აქვს ზეცაში ამაღლების სურვილი. იმათ შორის პატარა ცისფერთვალება ჩიტსაც, რომელსაც ცასწავალას ეძახიან.

ცასწავალა ღობემძვრალაზე ოდნავ დიდი თუ იქნება, ძალიან პატარა ფრთები აქვს, ძალიან პატარა ნისკარტი. ცასწავალა აყვავებულ მთის ფერდობზე გავიცანი.

ზაფხულობით ჯერ თეთრად გადაიპენტება ხოლმე გუდამაყრის მთები, - ეს თეთრი ყვავილებია, გუდამაყრელები კანკეშას ეძახიან. მერე ლურჯი ყვავილებიც ამოვა და ფარდაგს დაემსგავსება სათიბები.

ცხვარს ვედექი. ირგვლივ გაყუჩებული იყო ყოველივე. გახურებული მზე ზეცის სილურჯეში ლივლივებდა და ისეთი ლურჯი ცა იყო, თვალს ვერ მოსწყვეტდი. თეთრად აყვავებულ კანკეშებში გულაღმა ვიწექი და ცაში წასვლაზე ვოცნებობდი. უცებ, ჩემს ქვემოთ, ერთი პატარა ჭრელი ჩიტი ამოფრინდა და ცაში აიჭრა, თან წკრიალა ხმით იძახდა: ცასწავალ! ცასწავალ!

სიჩუმეში ისე დაირხა მისი ხმა, ყველა მას შესცქეროდა: გუთნისჩიტები, ბოლოცეცხლები, ჩხიკვები, კლდის ქიმზე შემომჯდარი ორბებიც კი და ყვავილებიც კი შეიშმუშნენ.

ცასწავალამ ერთხანს იფრინა ასე და უცებ ისევ დაბლა დაეშვა. მოდიოდა და ახალა იმას იძახდა: ვტყუი! ვტყუი! ვტყუი!

ჩამოვიდა და ბალახებში გაუჩინდარდა. მერე რამდენჯერმე კიდევ აფრინდა ცაში გაგულისებული ძახილით: - ცასწავალ! ცასწავალ! ცასწავალ! - რაღაც ზღვარს მიაღწევდა, ღონე გამოელეოდა და ისევ ქვემოთ დაეშვებოდა: - ვტყუი! ვტყუი! ვტყუი! - ამით თითქოს თავს იმართლებდა. თავის უღონობას მალავდა, რათა სხვებს არ გაეგოთ, რომ ცაში წასვლა არ შეეძლო.

ჯერ უთმინეს ფრთოსნებმა ეს ტყუილი. მერე კი, ეტყობა, საწყენად მიიღეს, ჩემს იქით, კანკეშიან გორზე, იწყეს შეკრება. მოვიდა ყველა ჯურის ფრინველი. ეტყობა, რაღაც თავისებური უმავთულო ტელეფონები აქვთ, თორემ როგორ გააგებინეს ასე უცებ ერთმანეთს: მოდიოდნენ და მოდიოდნენ, ათასნაირად ჩაცმულები. გორზე ტევა აღარ იყო. როცა ყველანი შეიკრიბნენ, რაღაც ითათბირეს და გაისუსნენ.

ბალახებიდან ისევ ამოფრინდა ცასწავალა და ცაში აიჭრა: ცასწავალ! ცასწავალ! ცასწავალ! - ყვიროდა ის, მერე მიაღწია რაღაც ზღვარს და ქვემოთ დაეშვა: - ვტყუი! ვტყუი! ვტყუი! - ის-ის იყო, ბალახებში უნდა ჩამალულიყო, რომ გორზე შეკრებილ ფრინველებს ორი მიმინო გამოეყო, ეცნენ ცასწავალას და გაკოჭეს, აღარ აცალეს დამალვა. მიმინოებმა ცასწავალა გორზე შეკრებილ ფრთოსნებს მიჰგვარეს. იმათ ამოირჩიეს მოსამართლე და დაიწყო სასამართლო.

მე, ჩუმად, ახლოს მივიწიე, რომ კარგად დამენახა, რა მოხდებოდა.

მოსამართლე ყვავმა თავისი ადგილი დაიკავა და დაიწყო:

- მოქალაქე ცასწავალა, თქვენ ბრალად გედებათ აქ შეკრებილი საზოგადოების მოტყუება. მითხარით, ვინა გყავთ ცაში?

- არავინ, - თქვა სევდიანად ცასწავალამ.

- ვაა! - აღმოხდა ყვავს, - როგორ თუ არავინ, მაშ ვისთან მიდიოდი?

- ისე, ცაში მინდოდა წასვლა.

- ვისთან, ვინ დაგპატიჟათ, რა მიზეზით?

- არა, არავის დავუპატიჟნივარ, მაგრამ...

- „მაგრამ“ აქ გამორიცხულია, მოქალაქე ცასწავალა, თქვენ შეურაცხყოფას აყენებთ აქ დამსწრე საზოგადოებას. განა შეიძლება ამდენი ტყუილი? მეტი საქმე არა გაქვს, რომ მთელი დღე გვატყუებ, ცასწავალ, ცასწავალ! და მერე ურცხვად იმეორებ, ვტყუი, ვტყუი! - ვინ არის შენი მოსატყუებელი. უფროსებისა მაინც არა გრცხვენია? სახლში ვინა გყავს?

- არავინ.

- ობოლი ხარ?

- დიახ... - თქვა საბრალო ცასწავალამ და თავი მუხლებში ჩამალა.

- საზოგადოების მოტყუებისათვის ცასწავალას მიესაჯოს ერთი დღე-ღამით თავისუფლების აღკვეთა, კანკეშის ღეროზე მიბმით, - გამოიტანა მოსამართლემ განაჩენი, შემდეგ გაგრიხეს გრძელი მარსლები, ცასწავალა ფრთებითა და ფეხებით კენკეშის ღეროზე მიაბეს და საკრებულო ნება-ნება დაიშალა. ყველაზე ბოლოს მოლაღული შემორჩა, მივიდა ცასწავალასთან, კარგახანს იდგა დაფიქრებული, მერე ცას ახედა, ამოიოხრა და მოწყენილი გაფრინდა.

- გამაგრდი, ცასწავალა! - ჩამოსძახა კანკეშაზე მიბმულ ცასწავალას.

ჩამოვარდა სიჩუმე. საწყალმა ცასწავალამ ამაოდ სცადა მარსლების გაწყვეტა. მე ჯერ დავაპირე ამეშვა, მაგრამ მერე ვიფიქრე, ვაითუ, ფრთოსნებმა მათი განაჩენის დარღვევა შეურაცხყოფად მიიღონ და ცასწავალას რაიმე დაუშაონ-მეთქი, ისევ გაცლა ვამჯობინე, ცხვარი ქვემოთ გავრეკე, დავტოვე ცასწავალა მარტოკა, მიწისა და ზეცის ამარა. მთელი ღამე არ მეძინა, მეშინოდა, მელიას არ მიეგნო დაბმული ცასწავალასთვის.

დილით ადრე გავირეკე მთისაკენ ცხვარი, იმ ადგილას რომ მივედი, ჯერ ვერ დავინახე ცასწავალა, მერე კინაღამ ზედ შევდექი, ფოთლები ეფარა ზედ და ეძინა. ეტყობა, მოლაღულმა დააფარა, რომ მელიას ვერ დაენახა. მართლაც, რამდენიმე წუთში საიდანღაც მოფრინდა მოლაღული და ფოთლები მიმალ-მომალა, რომ ფრთოსნებს არ ენახათ.

შუადღემდე დაბმული იყო ცასწავალა. შუადღისას ისევ შეიკრიბნენ ფრთოსნები და ახსნეს, ჯერ უგონოდ დაეცა, ეტყობა ფრთები ეტკინა. მოლაღულმა ნისკარტით წყაროს წყალი მოარბენინა და მოასულიერა ცასწავალა.

- გაგვითავისუფლებიხარ, ცასწავალავ, ოღონდ ერთი პირობით: მეტი აღარ მოიტყუო, - უთხრა ყვავმა.

- არა, აღარ მოვიტყუებ, - პირობა მისცა ცასწავალამ.

წავიდ-წამოვიდნენ ფრთოსნები და ახლომახლო აყვავებულ ბალახებში ჩასხდნენ.

ცაზე მსუბუქად მოცურავდა ყვითელი მზე. ლურჯი, ძალიან ლურჯი ცა თითქოს თავის სიღრმეში სანავარდოდ იხმობდა ყველას.

ცასწავალა კარგა ხანს იჯდა დაფიქრებული. მერე, ეტყობა, მოსწყინდა ასე ყოფნა, ფრთები გაშალა და ცაში აიჭრა:

- ცასწავალ! ცასწავალ! ცასწავალ! - იძახდა ცასწავალა და ისე მაღლა წავიდა, ოდნავღა ჩანდა, გასცდა იმ ზღვარს, სადამდისაც ადრე მიდიოდა ხოლმე - უკანასკნელ ძალ-ღონეს იკრებდა და ერთი სურვილით შეპყრობილი, მიწაზე დარჩენილ ფრთოსნებს ჩამოსძახოდა: ცასწავალ! ცასწავალ! ცასწავალ!

ყველანი მას შეჰყურებდნენ.

ის წერტილივით ჩანდა.

უკანასკნელი ამოსუნთქვისთვისღა ეყო ღონე და გული გაუსკდა.

უკან მსუბუქად და მდუმარედ ეშვებოდა. მერე ასევე მსუბუქად დაეცა თავის საყვარელ ბალახებში.

საწყალი ცასწავალა ფრთოსნებმა იმ გორაკზე დაასაფლავეს, სადაც გუშინ სასამართლო მოუწყვეს. ყვავმა გრძელი სიტყვა წარმოთქვა. მოლაღულმა ბევრი იტირა, სხვებიც ვიშვიშებდნენ, თავს აქეთ-იქით აქნევდნენ. მერე დაიშალნენ და დარჩა გორზე პატარა სასაფლაო. ეს ოდნავ ცისკენ ამოწეული მიწა ზემოთ დარჩენილთ თითქოს იმას მიანიშნებდა, რომ მის ქვეშ ზეცაში წასვლის სურვილით შეპყრობილი ცასწავალა იწვა, და ვინც კი ნახავდა, გული სწყდებოდა: ეს სურვილი ხომ მეტ-ნაკლებად ყველას გვაქვს, ზოგი ვამჟღავნებთ, ზოგი გულში ვიმარხავთ სამუდამოდ.

(გოდერძი ჩოხელი)

მიყვარს ეს მოთხრობა!!!!!!
ცასწავალ
ცასწავალ...
ასე წავალ მეც....